Isang “Araw” na Naglaho: Bumuhos na Luha ng Pamilya Alejandro sa Huling Paalam kay Hajji, Ang “Consummate Professional” na Nag-alay ng Dalawang Huling Kanta Habang May Malaking Sakit

Sa gitna ng mapanglaw na katahimikan, at sa liwanag ng mga kandila na tanging nagbibigay-buhay sa kalungkutan, nagtipon ang pamilya, kaibigan, at mga tagahanga upang magbigay-pugay sa isa sa pinakamahuhusay at pinakamamahal na mang-aawit na Pilipino—si Hajji Alejandro. Hindi matatawaran ang bigat ng kawalan na nadarama ng lahat, ngunit mas tumindi ang pagluluksa nang magsalita ang kanyang pamilya. Sa kanilang mga eulogy, hindi lang isang superstar ang inalala kundi isang ama, isang inspirasyon, at isang “Araw” na nagbigay-liwanag sa buhay ng lahat ng nakapaligid sa kanya.

Ang gabi ng huling paalam ay naging entablado ng pagbubunyag ng mga kuwentong hindi pa nalalaman, mga sandali ng pagiging tao sa likod ng mga golden records, at ang matinding pagmamahal na nagbigkis sa pamilya Alejandro. Ang mga salita ni Rachel Alejandro, ang anak na sumunod sa kanyang yapak sa industriya ng musika, ang siyang tumagos sa puso ng bawat nakikinig.

Si Hajji, Ang Araw ng Kalawakan ng Pamilya

Nagsimula ang eulogy ni Rachel sa isang napakalakas na metapora: “What happens when the brightest star in the galaxy dies? My dad was our sun, and we were the planets orbiting around him, basking in his warmth and light” [16:13, 16:23]. Ang kanyang paglalarawan kay Hajji bilang “araw” ang nagpaliwanag kung gaano kalaki ang kanyang papel—hindi lang siya pinagmumulan ng spotlight kundi pinagmumulan ng init, gabay, at lakas para sa kanyang pamilya.

Isinalaysay niya kung paanong noong sila’y mga bata pa, nakabuntot sila sa lahat ng gawain ng kanilang ama. Mula sa mga shows at rehearsals hanggang sa simpleng laro ng basketball, at kahit pa sa mga all-night poker game sa bahay ni Comedy King Dolphy [16:33], wala silang ibang nais kundi ang mapiling malapit sa sun ng kanilang buhay. Ang bawat minuto, aniya, ay puno ng kagalakan at aral.

Binigyang-diin ni Rachel na ang tagumpay ni Hajji Alejandro ay hindi bunga ng hype o malawak na social media presence. Ayon sa kanya, “He was a bonafied star, and his success was purely because of talent, hard work, and charisma” [17:33]. Sa kabila ng pagiging malaking artista, si Hajji ay mananatiling isang taong mapagmahal sa pamilya. Isa sa mga prayoridad niya, aniya, ay ang “providing for his partner, mother and children” [18:19], at ito ay ginawa niya sa pamamagitan ng kanyang golden singing voice.

Ang Huling Paalam sa Entablado

Ang isa sa pinakamasakit at pinakamabigat na rebelasyon ni Rachel ay ang katotohanang pinili ni Hajji na ilihim ang kanyang sakit. Ayon kay Rachel, “He asked us to keep it private, which is why none of his family ever spoke about it. He was fully prepared to get well and get back to work” [17:53]. Ang King of Theme Songs ay nanatiling optimista, na mas pinahahalagahan ang pagganap sa entablado kaysa sa pag-iisip na siya’y may sakit.

Nagbigay pugay si Rachel sa walang katulad na propesyonalismo at pagmamahal ng kanyang ama sa kanyang trabaho. Ibinunyag niya na sa kabila ng “considerable pain,” nagtanghal pa si Hajji ng dalawang shows bago siya tuluyang ipasok sa ospital para sa operasyon [18:46]. Isang tindi ng dedikasyon na nagpapakita kung bakit siya minahal ng industriya at ng publiko—para sa kanya, ang bawat show ay isang biyaya, at ang pagganap para sa tao ay ang pinakamataas na bokasyon ng isang mang-aawit.

Ang pinakahuling sandali ng paghihirap ni Rachel ay nang masaksihan niya ang kanyang ama na “breathe his final breath” [19:05]. Sa harap ng ganitong kalaking kawalan, ang kanyang pangako sa kanyang ama ay manatiling matatag: “I intend to make him proud in everything we do, to live by his code of honor and goodness, to perform for you all with everything I’ve got, and leave it all on the stage every single time” [19:25, 19:43].

Ang Pagbangon Mula sa ‘Rock Bottom’

Nauna nang nagbahagi ang anak ni Hajji, si Abi, na nagpaliwanag kung paano naging inspirasyon at modelo ng buhay ang kanyang ama. Si Abi, na tinawag niyang “the only son” [02:56], ay nagbahagi ng isang bahagi ng buhay ni Hajji na bihira lang malaman ng publiko—ang panahong nalugmok siya sa Amerika.

Kwento ni Abi, noong nasa Amerika sila noong late 80s hanggang early 90s, may panahong nasa “rock bottom time” ang kanyang ama [04:15]. Naalala niya kung paano siya nag-ayos ng kuwarto, nilinis ang karpet, para lang mapasaya ang kanyang ama, na alam niyang “hurting inside” [04:43, 04:50].

Ngunit ang kuwento ni Hajji ay hindi nagtatapos sa pagkalugmok. Pagbalik sa Pilipinas, “with nothing” [04:59], muli siyang itinulak ng mga taong nagmamahal sa kanya upang kumanta, at doon niya muling “found his voice again” at “found his purpose” [05:19, 05:34]. Ang pagbangong iyon ang nagbigay-daan sa kanyang second wind sa karera, na naghatid sa tagumpay ng Hitmakers. Mula sa puntong iyon, sinabi ni Abi na alam na nilang “where this was headed for him” [05:42]—isang buhay na puno ng biyaya at patuloy na pag-iilaw bilang isang bituin.

Ang Pangarap na Nagsimula sa San Francisco

Hindi lang ang kanyang mga anak ang nagbigay-pugay sa kanya, kundi pati na ang kanyang pamangkin at kapwa mang-aawit, si Alex Alejandro (anak ng kapatid ni Hajji na si Alex), na tinawag niyang “Tito Haj” [06:54]. Ang salaysay ni Alex ay nagbigay-linaw kung paano naging tuntungan ng pangarap niya si Hajji.

Noong bata pa si Alex, wala siyang ideya na isa na palang superstar sa Pilipinas ang kanyang Tito Hajji [07:29]. Naalala niya ang panahong pumunta si Hajji sa San Francisco para mag-perform. Siya, na anim na taong gulang pa lang, ay isinama sa isang sold-out concert—ang first US tour ng OPM icon [07:52, 07:57].

Ang nakita niya sa entablado ang nagpabago sa kanyang buhay. Napanood niya ang reaksyon ng mga Pinoys, lalo na ng mga kababaihan, na “going crazy” at sumisigaw sa ngalan ni Hajji [08:03, 08:11]. Nang marinig niya itong kumanta, at makita ang epekto nito sa tao, sinabi niya: “I want that. I want to be that. I want to be just like my Tito. I want to have the effect he has on people” [08:50, 08:56]. Ang pangarap na maging isang entertainer at singer ay hindi na nagbago mula noon [10:17].

Ang pinakamahalagang aral na ibinahagi ni Alex ay ang turo ni Hajji tungkol sa propesyon. Bilang isang idol at mentor, pinayuhan siya ni Hajji: “This is not a like a short time part-time thing… this is a life. This is a career” [12:54, 13:00]. Idinagdag niya na ang trabaho ay “can be very good to you” kung seryosohin mo at gagalingan mo. Ang pinakatumatak na turo ay ang maging “the consummate professional” [13:36]—ang propesyonal na dumarating nang late (isang trademark na ikinatawa ng lahat) ngunit perpekto ang paghahanda, kabisado ang bawat linya, at alam ang bawat detail ng show.

Ang Legacy ng “Alejandro Way”

Ang mga salaysay mula sa pamilya ay nagbigay-linaw sa hindi matatawarang pamana ni Hajji Alejandro. Hindi lang siya nag-iwan ng mga awiting pinagbuhusan ng damdamin, kundi isang code of honor at isang blueprint ng dedikasyon sa sining.

Sa pagtatapos ng pagpupugay, tiniyak ni Alex na ang “family business” ay hindi magwawakas. Ang paggawa ng musika, sa “Alejandro Way,” ay itutuloy ng susunod na henerasyon—mga pangalan tulad nina Rachel, Alex, ang kanyang anak na si Bella, ang pamangkin na si Jordie (isang amazing drummer), at si Arya (isang amazing singer) [15:25, 15:15].

Ang pagpanaw ni Hajji Alejandro ay hindi nagwawakas sa kanyang liwanag, kundi nagdudulot ng supernova na magpapaliwanag sa bawat kantang kanyang iniwan. Siya ang Araw ng OPM na nagbigay-init, karisma, at musika na tumagos sa bawat henerasyon. Gaya ng sinabi ni Rachel, ang nararapat ay hindi ang ipagluksa ang kanyang pagkawala, kundi ang ipagdiwang “what it was like when he was here” [15:39, 15:46]. Ang kanyang buhay, musika, at propesyonalismo ay mananatiling standard sa industriya, isang pamana na tinitiyak ng pamilya Alejandro na patuloy na sisikat.

Full video: