Sa loob ng maraming taon, si Kuya Kim Atienza ay kinilala bilang simbolo ng kaalaman, sigla, at walang humpay na optimism sa telebisyon. Ang kanyang presensya ay nagdadala ng liwanag at inspirasyon sa mga Pilipino. Ngunit sa likod ng kanyang masiglang aura, isang personal at matinding trahedya ang nagpagupo at nagpaguho sa kanilang pamilya. Ang pagpanaw ng kanyang pinakamamahal na anak na si Emmanuel “Eman” Atienza ay hindi lamang nagdulot ng matinding pagluluksa, kundi naglantad din ng isang nakakakilabot na katotohanan tungkol sa mental health at ang tahimik na iyak ng mga mahal natin sa buhay.

Sa isang emosyonal at eksklusibong panayam sa programang Kapuso mo Jessica Soho (KMJS), nagbukas ng kanyang puso si Kuya Kim at ibinahagi ang masakit na detalye ng huling mensahe ng kanyang anak bago ito tuluyang namaalam. Ang kuwentong ito ay hindi lamang balita ng pagkawala; ito ay isang mahalagang paalala na dapat nating pakinggan ang bawat senyales ng paghihirap ng ating mga anak.

Ang Sandaling Gumuho ang Mundo: “Napaluhod ako ng lambot ang tuhod ko”

Sa tinig na halos hindi na makapagsalita dahil sa bigat ng emosyon, inalala ni Kuya Kim ang pinakamasakit na karanasang kanyang pinagdaanan bilang isang ama. Inilarawan niya kung paanong halos gumuho ang kanilang mundo bilang mag-asawa at magulang nang matanggap nila ang balitang hindi na nila muling makikita at mayayakap ang kanilang anak.

“Walang masakit pa sa pagkawala ng anak,” wika ni Kuya Kim, na nagpapahayag ng matinding dalamhati. “Parang bigla na lang huminto ang mundo namin at lahat ng plano, lahat ng pangarap, nawala sa isang iglap”. Ang mga salitang ito ay sumasalamin sa depth ng pagluluksa ng isang amang nawalan.

Ang pinakamatindi at pinaka-emosyonal na bahagi ng kuwento ay ang sandali kung paanong naramdaman ni Kuya Kim ang balita bago pa man niya ito lubusang malaman. Ikinuwento niya na habang siya ay nasa Pilipinas at ang kanyang asawa, si Felly, ay nasa Florida, tumanggap si Felly ng mensahe. Sa ikalawang araw pagkatapos ng pagtatangka nilang tawagan si Eman nang hindi ito sumasagot, may natanggap siyang text mula kay Felly.

“Then on the second day pagbangon ko, may message si Phelly. Sabi niya ‘We have terrible terrible news’”. Ang instant na reaksyon ni Kuya Kim ay nakakabagbag-damdamin.

“Alam ko na agad,” aniya. “Napaluhod ako ng lambot ang tuhod ko. Sabi ko, ‘Lord, ito na ba?’”.

Ang senaryong ito—isang sikat na host na biglang gumuho at napaluhod sa lamig ng balita—ay nagpapakita ng katotohanan na walang sinuman ang ligtas sa sakit ng pagkawala. Ang pananampalataya ni Kuya Kim ay nasubok nang husto sa sandaling iyon, at tanging ang tanong na lamang ang lumabas sa kanyang bibig: “Lord, araw-araw akong nagdarasal sa’yo. Pero bakit ganito?”.

Ang huling at pinakamasakit na kumpirmasyon ay dumating mula kay Felly: “Emman’s Gone”. Dito na nanginig at lumamig ang kanyang buong katawan, sa pag-alam na kitilin ni Eman ang sariling buhay.

Ang ‘Huling Mensahe’ at ang Hindi Naunawaang Sigaw ng Tulong

Mas masakit pa sa balita ng pagkawala ang pag-ungkat sa huling mensahe na natanggap ni Felly mula kay Eman dalawa o tatlong araw bago ang pangyayari. Ito ang mensahe na ngayon ay paulit-ulit pa rin nilang binabasa at sinusuri.

Ayon kay Kuya Kim, ang mensahe ni Eman ay tila hudyat na ng isang taong humihingi ng tulong, ngunit hindi nila lubos na naunawaan ang lalim ng pinagdaraanan nito noong mga oras na iyon. Ang mensahe ay naglalaman ng mga salita na nagpapakita ng kanyang pagpupumilit na huwag magdulot ng sakit sa sarili, ngunit desidido na kailangan niyang magpagaling.

“Mom I’m in an emergency right now But worry not There’s no self harm but need to go to Therapy Center”.

Ang mensahe na ito ay napakahalaga. Ang pagkakasabi ni Eman na “There’s no self harm” ay posibleng isang pagkukunwari o pagtatago ng tunay na bigat ng kanyang dinadala, upang huwag mag-alala ang kanyang ina. Ngunit ang pagbanggit niya sa emergency at ang pangangailangan na magpunta sa Therapy Center ay malinaw na senyales ng kanyang matinding paghihirap sa mental health.

Agad silang nabahala at sinubukang tawagan si Eman upang alamin ang tunay na kalagayan nito. Ngunit hindi na nila ito ma-contact. Ang ilang beses nilang pagtatangka na maabot si Eman ay nauwi sa katahimikan. Ang katahimikan na iyon ang pinakatinding hudyat ng trahedya.

Ang sitwasyong ito ay nagbigay ng malaking leksiyon sa pamilya at sa lahat ng magulang: Minsan, ang paghingi ng tulong ay nakabalot sa mga salitang hindi lubos na nauunawaan, at ang pagiging unreachable ay isang seryosong red flag.

Ang Pamana ng Kabaitan at Pananampalataya

Sa kabila ng matinding sakit, pinilit ni Kuya Kim na ibalik ang liwanag sa alaala ng kanyang anak. Ibinahagi niya kung gaano kabuting tao si Eman. “Si Emman ay napakabait, mapagmahal at laging handang tumulong sa kapwa. Hindi siya makasarili. Laging may kabaitan sa puso niya. Hindi siya kailan man naghangad ng kasamaan sa iba,” sabi ni Kuya Kim.

Ang paglalarawan na ito ay nagpapahiwatig na ang mental health struggle ay walang pinipili—kahit ang mga taong may kabutihan sa puso ay maaaring dumaan sa matinding pagsubok ng depresyon.

Bilang isang public figure, nagpapasalamat si Kuya Kim sa lubos na pakikiramay at pagmamahal na ipinahatid ng maraming tao sa kanilang pamilya. Anya, “Hindi ko akalain sa dami ng mga nagmamahal kay Emman”. Lubos siyang naantig sa international coverage ng balita, na lumabas pa sa New York Times at Entertainment Tonight. Ang pagmamahal at pag-alala na ipinadala mula sa iba’t ibang bansa ay nagpagaan ng kanyang damdamin.

Patuloy siyang kumakapit sa pananampalataya. Sa kabila ng lahat, pinipili niyang maniwala sa kabutihan ng Diyos. “Alam kong may dahilan ang lahat ng ito kahit hindi ko pa naunawaan ngayon. Siguro darating ang panahon na mas mauunawaan ko kung bakit kailangan mangyari ito,” ani Kuya Kim. Ang pananampalataya na ito ang sandigan niya upang magpatuloy at bumangon araw-araw, lalo pa’t may iba pa siyang anak na umaasa sa kanya.

Pinipilit din niyang maging matatag dahil alam niyang ayaw ni Eman na makita siyang mahina. Gusto ni Eman na ipagpatuloy niya ang buhay nang may pag-asa.

Ang Huling Paalala: “Yakapin Niyo ang Inyong mga Anak”

Sa pagtatapos ng nakakaantig na panayam, hindi napigilan ni Kuya Kim na magbigay ng malalim at mapait na mensahe sa lahat ng magulang. Ang mensahe na ito ay resulta ng kanyang sariling pinagdaanan at pagkatuto.

“Mga magulang, yakapin niyo ang inyong mga anak. Kausapin ninyo sila. Pakingganinyo sila,” pakiusap ni Kuya Kim, habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

Ang kanyang huling at pinakamahalagang payo ay nakatuon sa komunikasyon at pag-unawa sa mental health: “Minsan hindi natin alam na may dinadala silang mabigat na hindi nila kayang sabihin. Huwag nating ipagpaliban ang pagpaparamdam ng pagmamahal”.

Ang trahedya ni Eman Atienza ay nagsilbing mapait na leksiyon sa lahat. Ang pagkawala niya ay nagbukas ng diskusyon tungkol sa kahalagahan ng mental health awareness sa Pilipinas. Ang tahimik na iyak ni Eman ay nagsilbing malakas na sigaw na kailangan nating makinig at magparamdam ng pagmamahal sa ating pamilya habang sila ay naririto pa. Ang pag-asa ni Kuya Kim ay nakaugat sa pag-asang ang kanyang kuwento ay magliligtas ng ibang buhay at magpapaalala sa bawat magulang na huwag mag-atubiling makinig at yumakap. Ang pagluluksa ng pamilya Atienza ay naging isang misyon ng pag-iingat at pagmamahal para sa lahat.