Ang pagkawala ng isang anak ay maituturing na pinakamabigat na krus na pwedeng pasanin ng isang magulang. Ito ay isang sakit na walang katulad, isang puwang na walang makapupuno. Sa gitna ng ganitong matinding dalamhati, karaniwan nang pinanghahawakan ng mga naiwan ang bawat natitirang pisikal na koneksiyon—mula sa damit, laruan, hanggang sa bawat mumunting gamit—bilang huling alaala ng pagmamahal. Subalit, sa isang nakakagulat at kontrobersyal na desisyon, pinatunayan ng sikat na host at weather anchor na si Kuya Kim Atienza na may mas dakila at mas matinding paraan upang manatiling buhay ang diwa ng pagmamahal: ang isuko ang lahat ng alaala at gawin itong bukal ng pag-asa para sa mas nakararami.

Kamakailan, ginulat ni Kuya Kim ang sambayanan nang kumpirmahin niya ang planong ipamahagi at i-donate ang lahat ng ari-arian, personal na gamit, at koleksiyon ng kanyang yumaong anak na si Eman Atienza. Ang hakbang na ito ay agad na nag-viral at nagdulot ng malawakang debate sa social media, na naghiwalay sa sentimyento ng publiko sa pagitan ng lubos na paghanga at matinding pagdududa.

Ang Pagsuko ng Huling Pisikal na Koneksiyon

Hindi ito simpleng paglilinaw ng aparador o pagtatapon ng lumang gamit. Ang desisyon ni Kuya Kim ay sumasaklaw sa lahat ng personal na pag-aari ni Eman na may mataas na sentimental na halaga [01:51]. Kabilang sa mga ito ang mga mamahaling gadgets, personal na koleksiyon, kagamitan sa pag-aaral, at maging ang mga bagay na ginamit ni Eman habang siya ay nag-aaral sa ibang bansa [01:59]. Ang bawat isa sa mga gamit na ito ay isang memento, isang tahimik na saksi sa buhay at mga sandaling kasama pa nila si Eman. Ang pagsuko sa mga ito ay nangangahulugan ng paghihiwalay sa mga huling pisikal na bakas ng kanyang anak, isang aksyon na itinuturing ng marami na mas masakit pa sa paglilibing.

Sa isang emosyonal na panayam, inihayag ni Kuya Kim na ang lahat ng donasyon ay mapupunta sa mga piling institusyong charitable tulad ng mga orphanage, youth foundations, educational charities, at environmental groups [02:22]. Ito ang mga adbokasiyang malapit sa puso ni Eman noong siya ay nabubuhay pa.

Hindi Tungkol sa Pagkawala, Kundi sa Pagpapatuloy

Ang tanong na bumabagabag sa marami ay: Ano ang nagtulak sa isang amang nasa gitna ng pagluluksa upang gawin ang isang radikal na pasya na sumasalungat sa natural na pag-uugali ng pagpapanatili ng alaala?

Ipinaliwanag ni Kuya Kim na ang desisyon ay hindi isang biglaang emosyonal na reaksyon. Ito raw ay isang pinagdasalan at pinagnilayan nilang paraan ng pamilya Atienza upang ipagpatuloy ang kabutihan at malasakit ni Eman sa kapwa [01:06].

“Kahit bata pa lang si Eman, iba na ang puso niya. Mahilig siyang magbigay ng tulong kahit maliit lang. Lagi niyang sinasabi na gusto niyang makatulong sa mga bata at sa kalikasan. Kaya ngayon, wala na siya, gusto kong ituloy ang mga layunin niya,” anin ni Kuya Kim [01:31].

Ang kanyang matibay na paniniwala ay ang pagpapanatili ng alaala ni Eman ay hindi sa pamamagitan ng pag-iipon ng kanyang mga gamit, kundi sa pagpapalawak ng kanyang diwa ng kabutihan. Para kay Kuya Kim, ang bawat donasyon ay hindi isang pagkawala, kundi isang muling pag-usbong ng buhay.

“Hindi ito tungkol sa pagkawala. Ito ay tungkol sa pagpapatuloy. Sa bawat batang matutulungan, sa bawat project na maisakatuparan ng mga foundation, makikita ko si Eman doon. Doon siya mananatiling buhay,” mariing pahayag ni Kuya Kim [04:03].

Ang pahayag na ito ay nagbigay ng mas malalim na kahulugan sa kanyang sakripisyo—ito ay isang pagpili na palitan ang personal na pagluluksa ng kolektibong pag-asa.

Ang Mainit na Usapan at Hatiang Opinyon

Bagamat umani ng papuri at lubos na pasasalamat mula sa mga charitable organizations [02:32], hindi maitatanggi na ang desisyon ay naging sentro ng kontrobersya .

Maraming netizens ang nagpahayag ng kanilang pagkabahala at pagtataas ng kilay [00:53]. Para sa marami, ang mga gamit ng yumaong anak ay itinuturing na tanging pisikal na koneksiyon na lamang. Ang paghihiwalay sa mga ito ay tila isang pagputol ng huling tali ng pagmamahal.

“Kung ako ‘yun, baka hindi ko kayanin. Ang bawat gamit ng anak ko ay alaala ng mga sandaling kasama ko siya. Paano mo ipamimigay ang lahat ng ‘yon?” saloobin ng isang netizen [03:26].

Ang ilang kritiko ay naghayag ng haka-haka na ang hakbang ay maaaring bunga ng matinding dalamhati o guilt. Maaari raw itong paraan ni Kuya Kim upang “makatakas” sa sakit , at hindi pa ganap na bunga ng mapanatag na kalooban. Ayon sa kanila, ang mga alaala ay dapat ingatan, hindi isuko [06:15]. Ang matinding emosyonal na bigat ng desisyon ay nagpapatunay na ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa kawanggawa, kundi tungkol din sa masalimuot na proseso ng pagtanggap at pagpapalaya.

Gayunpaman, sa kabilang banda, maraming personalidad sa media at showbiz ang nagpahayag ng kanilang buong suporta at paghanga [05:02]. Kinilala nila ang marangal na paraan ng pag-alala ni Kuya Kim sa anak. Pinatunayan daw niya na sa halip na manatiling nakakulong sa lungkot, pinili niyang gawing inspirasyon ang pagkawala ng anak upang makapaghatid ng pag-asa [05:37]. Ipinakita ni Kuya Kim ang isang pananaw na ang tunay na pagmamahal ay higit pa sa materyal na bagay.

Ang Eman Atienza Foundation: Isang Buhay na Pamana

Hindi nagtapos sa simpleng donasyon ang layunin ng pamilya. Upang gawing permanenteng alaala ang diwa ni Eman, inanunsyo rin ni Kuya Kim ang pagtatatag ng Eman Atienza Foundation [04:45].

Ang foundation na ito ay magiging tulay ng kabutihan ni Eman sa mga susunod na henerasyon. Ang pangunahing layunin nito ay tumulong sa mga kabataang walang kakayahang makapag-aral (scholarships) at magbigay ng mga programang pangkalikasan [04:29]. Ang edukasyon at kalikasan ang dalawang adbokasiyang labis na malapit sa puso ni Eman, at sa pamamagitan ng pundasyong ito, muling mabubuhay ang kanyang mga pangarap.

“Sa bawat batang makakapag-aral at sa bawat proyektong pangkalikasan, nandoon si Eman,” paglilinaw ni Kuya Kim.

Ang pagtatatag ng pundasyon ay nagpapakita ng pangmatagalang pangako ng pamilya na ang kamatayan ni Eman ay magsisilbing binhi ng pag-asa. Sa halip na maging simbolo ng wakas, ito ay magiging simbolo ng isang walang hanggang simula para sa mga less fortunate.

Ang Tunay na Sukatan ng Pag-ibig

Sa kabila ng magkakahalong reaksyon at batikos, nananatiling kalmado at matatagsi Kuya Kim. Nauunawaan niya na hindi lahat ay makakaintindi ng kanilang desisyon, ngunit para sa kanila, ito ang tanging paraan upang magpatuloy sa buhay at bigyang saysay ang kabutihan na iniwan ni Eman.

“Ang bawat tulong na aming maibibigay ay parang pagyakap ni Eman sa mga batang nangangailangan. Ang bawat scholarship na maibibigay, ang bawat punong itatanim, at ang bawat pamilyang matutulungan, lahat iyon ay alaala niya,” wika ni Kuya Kim.

Ang kwento ni Kuya Kim at ni Eman ay nag-iwan ng matinding marka sa puso ng publiko. Ito ay isang paalala na ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa mga bagay na naiwan, kundi sa kabutihang ipinagpapatuloy para sa kapwa.

Sa huli, ang desisyon ni Kuya Kim na isuko ang lahat ng pisikal na alaala ni Eman ay maaaring maging simbolo ng dalawang bagay:

Ang Sukdulan na Paglaya:

Isang radikal na

acceptance

na ang espiritu at pag-ibig ni Eman ay hindi nakakulong sa materyal na bagay.

Ang Walang Hanggang Pag-ibig:

Isang pagpili na ang sakit ng pagkawala ay gawing lakas upang maghatid ng

liwanag

sa iba .

Ang kabutihan ni Eman ay hindi kailan man mamamatay , at sa halip na manatiling nakakubli sa loob ng tahanan ng pamilya Atienza, ito ay lumawak at naging isang inspirasyonal na pamana na patuloy na yayakap sa mga nangangailangan. Ito ang kwento ng isang ama na piniling itransporma ang kalungkutan sa isang dakilang aksyon, na nagbigay ng bagong kahulugan sa kung paano dapat alalahanin ang isang minamahal na kinuha nang maaga. Ang emosyonal at kontrobersyal na hakbang na ito ay mananatiling isang mainit na paksa ng diskusyon, na nagpapaalala sa lahat na ang pag-ibig sa kapwa ay maaaring maging pinakadakilang alaala sa lahat.