P1,000 Kada Buwan, Awtomatikong Kinakaltas! Shortage Scheme ng Landmark, Ibinulgar ni Senador Tulfo sa Senado: Ang Madilim na Sikreto ng Pang-aabuso sa Empleyado, Bistado ang NLRC at DOLE!

Ang kawalang-katiyakan sa araw-araw na pamumuhay ng isang ordinaryong manggagawa ay isang mabigat na pasanin, lalo na kung ang mismong pinagkukunan niya ng disenteng kita ay siya pang nagiging instrumento ng pang-aabuso at pang-aapi. Sa isang napakalaking eskandalo na umalingawngaw sa bulwagan ng Senado, inilantad ni Senador Raffy Tulfo ang isang diumano’y sistematikong pang-aapi sa mga kahera ng kilalang department store na Landmark. Ang nakakagulat na kuwentong ito ay hindi lamang nagpapakita ng kawalang-katarungan sa loob ng isang malaking korporasyon kundi inilalantad din ang malalim na kapabayaan at kabagalan ng mga ahensiya ng gobyerno, tulad ng National Labor Relations Commission (NLRC) at Department of Labor and Employment (DOLE), sa pagprotekta sa mga manggagawang Pilipino.

Ang Nakakabaliw na Mekanismo ng Shortage

Hindi inakala ng mga kahera ng Landmark na ang kanilang tungkulin na humawak ng pera ng kumpanya ay magiging dahilan ng kanilang bangungot. Ang sentro ng isyu ay ang talamak na problema ng “shortage” o kakulangan sa cash na iniuulat matapos ang kanilang duty. Ayon sa imbestigasyon at mga testimonya sa Senate hearing, ang pinakapuso ng pang-aabuso ay nakaugat sa hindi makatarungang proseso ng pagkuwenta ng benta at pera.

Ibinulgar ng dalawang dating kahera ng Landmark na mayroon silang mga naranasang insidente kung saan ang kanilang arawang benta ay HINDI binibilang sa kanilang harapan. Sa halip, sinisingil sila ng shortage ilang araw na ang nakalipas matapos nilang iwan ang kanilang puwesto. Isang kaso ang naglantad ng kakulangan na umabot sa halos $P5,000$. Dahil dito, ang mga manggagawa ay nagiging vulnerable sa pang-aabuso, lalo pa’t nagiging imposible para sa kanila na patunayan ang kanilang kawalang-sala.

Isa sa mga nagbigay-testigo ay nagsalaysay kung paanong ang kakulangan ay hindi sinasara sa loob ng araw, at inaabot ng ilang araw bago sila abisuhan. Ang pinakamabigat na bahagi para sa mga kawawang kahera ay ang awtomatikong pagkakaltas ng shortage sa kanilang buwanang sahod. Kung hindi man buo, ang halaga ay hinahati-hati sa buwanang kaltas na umaabot sa $P1,000$ o higit pa. “Sa matagal ko na pong pagiging kahera, sa Landmark ko lang po naranasan na hindi naita-tally agad ang shortage. Inaabot po ng ilang araw bago kami abisuhan, at ang pinakamabigat, kahit hindi kami pumirma sa mga papel, awtomatikong kinakaltas sa aming sweldo,” pahayag ng isang dating kahera na humarap sa komite.

Nasa gitna ng kawalang-pag-asa ang mga manggagawa dahil kapag humingi sila ng mga dokumento upang makita kung saan nagmula ang shortage, sinasabi raw sa kanila ng supervisors at accounting office na ito ay “confidential”. Sa ganitong sitwasyon, hindi nila malalaman kung tunay na sila ang may pagkakamali o kung biktima lang sila ng palpak na sistema o, mas malala pa, ng pananamantala ng ibang personnel.

Ang Hiyaw ng Galit ni Senador Tulfo

Sa isang privilege speech na naging serye ng public hearing sa Senado, kinuwestiyon ni Senador Raffy Tulfo ang kakatwang sistemang ito. Bilang pinuno ng Senate Committee on Labor, Employment and Human Resources Development, kinalampag niya ang mga opisyal ng Landmark, partikular ang head of security at si Josefina Miclat, isang counter manager.

“Kung kayo ay mag-o-audit ng mga kahera pagkatapos ng kanilang duty, ‘di ba dapat sa harap nila nagbibilangan? ‘Di ‘yung wala na sila, at then pagbalik nila kinabukasan tsaka niyo sasabihin na sila ay short?” mariing tanong ni Tulfo.

Ang pagtatanong ni Tulfo ay tumama sa sensitibong punto ng labor rights: ang presensya ng manggagawa sa pag-o-audit ng kanilang sariling transactions ay isang basic right na nagbibigay-proteksyon sa kanila. Ayon kay Tulfo, ang pagbibilang ng pera nang wala ang kahera ay nag-iiwan ng malaking butas para sa supervisor o security guard na kumuha ng pera, dahil sila ang huling humawak nito. Sa ganitong sistema, walang paraan upang matukoy kung may accomplice o kung sino talaga ang may pananagutan sa kakulangan.

“Hindi ninyo puwedeng gawin ang mga bagay na nasa likuran nila, na para bang mag-a-audit kayo tapos magko-conclude kayo kinabukasan na may shortage, at ‘pag humingi ng dokumento ang employee, sasabihin ninyo, ‘confidential’,” dagdag pa ni Tulfo.

Ang Kabagalan ng Hustisya: Bistado ang NLRC at DOLE

Higit pa sa isyu ng corporate abuse sa Landmark, ang buong expose ay nagbigay-liwanag din sa mas malaking problema: ang labis na kabagalan at pagiging bureaucratic ng mga ahensiya ng gobyerno na inatasan mismo na protektahan ang mga manggagawa.

Sa orihinal na report ni Tulfo, binanggit ang pagkadawit ng NLRC at DOLE, hindi dahil sila ang nang-api, kundi dahil sa tila matagal at nakakapagod na proseso na dinadaanan ng mga biktima. Maraming kaso ng unfair labor practices ang natitigil at hindi naipoproseso nang mabilis. Idinetalye ni Tulfo ang isang surprise inspection sa NLRC Main Office, kung saan nakita niya ang mga biktima ng unfair labor practices mula sa iba’t ibang kumpanya.

Binanggit niya ang mga dating factory workers na nakatanggap ng “nakakainsultong” $P10,000$ settlement offer, na malayo sa $P100,000$ na dapat nilang matanggap. Sa sitwasyon ng mga cashier ng Landmark, ang pagdudulog sa DOLE at NLRC ay madalas na nagiging dagdag na pasakit dahil sa tagal ng pagproseso at paulit-ulit na pagpunta sa mga ahensiya.

“Wala na ngang trabaho at kita, pahirap pa sa mga complainant ang paulit-ulit na nagpupunta sa DOLE, ngunit kapag na-refer na sa NLRC, muli na namang dadaan sa matagal at nakakapagod na proseso bago lumabas ang desisyon sa kanilang mga kaso,” pagtataka ni Tulfo.

Solusyon at Kinabukasan ng Manggagawang Pilipino

Bilang tugon sa mga kakulangan ng sistema, mariing iginiit ni Senador Tulfo ang pangangailangan na i-review at i-streamline ang mga proseso ng DOLE at NLRC upang maging mas mabilis at mas epektibo. Isa sa mga mungkahi ni Tulfo ay ang pagtatatag ng “small claims labor courts”. Ito ay isang system na magpapabilis at magpapasimple sa resolusyon ng mga labor dispute, lalo na sa mga maliliit na kaso tulad ng shortage at underpayment.

Iminungkahi rin niya ang pagbabawal sa mga kumpanya na may pending labor cases sa NLRC na mag-renew ng kanilang business permits hangga’t hindi nareresolba ang mga kaso, upang maiwasan ang pag-iwas sa pananagutan.

Ang isyung ito sa Landmark ay hindi lamang isang isolated case. Ito ay nagbubunyag ng mas malawak at mas malalim na kultura ng kawalang-pananagutan sa bahagi ng ilang malalaking kumpanya na nananamantala sa kahinaan at pangangailangan ng kanilang mga empleyado. Ang expose ni Senador Tulfo sa pang-aapi sa mga kahera ay isang panawagan sa lahat ng Filipino workers na huwag matakot magsalita at ipaglaban ang kanilang mga karapatan.

Ang labor hearing sa Senado, sa pamumuno ni Sen. Jinggoy Estrada kasama si Sen. Tulfo, ay nagsisilbing isang mahalagang paalala na ang dignidad at karapatan ng bawat manggagawa ay hindi kailanman dapat isakripisyo para sa tubo ng isang korporasyon. Ang laban para sa isang makatarungan at ligtas na workplace ay patuloy, at ang bawat Pilipinong nagtatrabaho ay nararapat sa paggalang, tamang proseso, at hustisya na hindi dadaan sa napakahabang at nakakapagod na paghihintay. Kung magpapatuloy ang ganitong mga sistema, walang tigil na magsasakripisyo ang mga kawawang kahera ng Landmark—at ng iba pang kumpanya—ng kanilang mga basic needs at dignidad dahil sa isang kakatwang kultura ng pag-aakusa at paniningil nang walang sapat na ebidensya at presensya. Kailangang matigil ang sistemang nagpapahirap sa mga Pilipinong manggagawa. Higit sa lahat, dapat magsilbing aral ang kaso ng Landmark na ang corporate accountability at swift justice ay hindi lamang dapat ideal, kundi isang mandatory at automatic na proteksyon para sa bawat Pilipino. Ang kinabukasan ng ating paggawa ay nakasalalay sa pagiging matatag natin laban sa pang-aapi, at sa pagiging mabilis ng ating gobyerno na ipagtanggol ang kanilang karapatan.

Full video: