20 Beses na Bilanggo, Dati’y Buyonero sa Kulungan: Ang Di-Malilimutang Pagbabagong-Buhay ni Nestor na Ngayon ay Isang Pastor

Sa isang lipunang kadalasang mabilis humatol at nagtatakda ng hangganan sa pagbabago, bihira na ang mga kuwentong pumupunit sa ating mga pananaw at nagpapatunay na ang liwanag ay matatagpuan kahit sa pinakamadilim na piitan. Si Nestor Kil ay ganyang kuwento. Higit sa isang testamento ng pananampalataya, ang kanyang buhay ay isang matinding sampal sa mukha ng mapanghusgang mundo, patunay na ang pagbabago ay posible, kahit pa humigit-kumulang dalawampung beses ka nang lumabas-masok sa kulungan. Mula sa pagiging ulila, palaboy, miyembro ng gang, magnanakaw, at dating buyonero (tagalinis ng dumi ng tao) sa loob ng silda, si Nestor ay isa nang Pastor na ngayon ay ginugugol ang buhay sa pagbabalik sa kulungan—hindi bilang bilanggo, kundi bilang tagahatid ng Ebanghelyo.

Ang Madugong Simula at Trahedya sa Pagkabata

Ang ugat ng madilim na buhay ni Nestor ay nagsimula sa isang trahedya noong siya ay musmos pa. Sa edad na limang taon, nasaksihan niya ang kakila-kilabot na pagbaril sa kanyang ama. Ang tindi ng karahasan ay hindi nagtapos doon. Sa pagtakbo niya pauwi upang yakapin at hanapin ang kaligtasan sa kanyang ina at kapatid na babae, isang mas masahol pa ang tumambad sa kanya: “Nung buksan ko po yung pinto, nakita ko na lang po kasi ang daming dugo,” paglalahad ni Nestor ([05:14]). Ang kanyang ina at siyam na taong gulang na kapatid ay pinaslang, butas-butas ang katawan, sa isang pangyayaring tinawag niyang masaker ([05:27], [05:33]).

Ang dahilan ng krimen? Hindi isang malaking drug war o pambansang usapin, kundi dahil lamang sa lupa at niog—isang pamilyar at nakalulungkot na dahilan ng mga awayan sa probinsya ([05:42]). Ang masakit na katotohanan ay lalo pang bumaluktot: ang salarin ay hindi isang estranghero kundi ang mismong tiyuhin niya ([05:50]). Ang murang isip ni Nestor ay hindi kinaya ang bigat ng kalupitan at pagtataksil ng sariling kadugo.

Sa isang iglap, nawala ang pamilya, naging palaboy siya, at walang nag-aalaga. “Sumakay na lang po ako ng sasakyan. Lumayo ako na sa ibang lugar. Palaboy-laboy lang po kaya napunta ako sa kalye,” aniya ([06:08]–[06:14]). Ang buhay sa lansangan ay nagbigay-daan sa sukdulang gutom at kahirapan.

Ang Magnanakaw ng Itlog at ang 20 Beses na Pagkulong

Sa lansangan, ang pangunahing kalaban ay ang gutom. Si Nestor, bago pa man umabot sa edad na siyam, ay natuto nang magnakaw. Ang kanyang unang kasalanan na naghatid sa kanya sa loob ng kulungan? Pagnanakaw ng itlog ([03:08]). Sa Zamboanga at Davao, kung saan siya nagpalaboy-laboy, ang isang nilagang itlog na mula sa mga nagtitinda ay sapat na upang siya ay ipasok sa piitan. Nakatatawa kung iisipin, ngunit trahedya para kay Nestor, dahil ang isang simpleng itlog ay nagbigay-kahulugan sa kanyang pagkatao sa loob ng dalawang dekada.

Dahil wala pang juvenile system noon, ang bata at gutom na si Nestor ay “hinalo” sa mga matatandang bilanggo ([03:15]). Ang kulungan, na dapat sana ay magsisilbing babala, ay naging paulit-ulit na destinasyon. Ayon sa kanya, umabot sa mahigit 20 beses siyang nakulong, at halos lahat ng kulungan sa Metro Manila ay napasukan na niya ([02:36]–[02:45]). Ang kanyang buhay ay naging isang walang-katapusang siklo: labas, gutom, nakaw, kulong, labas, nakaw ulit.

Dahil sa matinding gutom, natuto siyang sumakay ng barko para makakain ng libre, at pagdating sa Maynila, natuklasan niya ang “pagkain” sa basurahan. “Minsan buo pa yung manok,” paglalahad niya, na nagpapahiwatig ng kaniyang kawalan ng pag-asa ([09:28]). Sa Maynila, siya ay sumanib sa mga kabataang palaboy, at natuto siyang gumamit ng solvent upang makalimutan ang gutom at hirap ([09:54]–[10:03]). Sa huli, naging “snatcher” at miyembro siya ng kilalang Sputnik Gang ([10:31], [13:00]). Ang kalye at ang kulungan ang naging kaniyang paaralan, at ang krimen ang naging kaniyang propesyon.

Ang Pinakamababang Punto: Ang Buyonero at ang Maduming Tinapay

Ang karera sa krimen ni Nestor ay nagtapos sa kanyang huling huli: pagnanakaw ng bag ng isang abogada na nagngangalang Ma’am Rosalie, na naglalaman ng baril, cellphone, at ₱140,000 ([12:05]–[12:10]). Ang kaso ay nagdala sa kanya sa Manila City Jail, kung saan niya naranasan ang pinakasukdulang kahihiyan at pagkasira ng dignidad.

Dahil siya ay isang “buyonero”—ang pinakamababang ranggo at tagalinis ng dumi ng tao sa loob ng silda—si Nestor ay walang puwang sa kulungan maliban sa pagiging lingkod ng kasikatan ng ibang miyembro ng gang ([13:22]). Araw-araw, nililinis niya ang “dumi ng tao… may basa, may matigas, may malambot” ([14:20]–[14:27]). Ngunit ang nagpapaiyak at nagpapakirot sa bawat nakikinig ay ang kanyang pahayag tungkol sa gutom: “Pag sobrang gutom… Pag may nagbibigay sa akin ng tinapay, pinupunas ko lang po sa damit ko yung dumi. Kinakain ko po ‘yung tinapay” ([14:36]–[14:42]). Ang gawaing ito ay nagpapahiwatig ng isang tao na wala nang anumang pagpapahalaga sa sarili, nabubuhay sa literal na dumi at kawalang-pag-asa.

Sa loob ng dalawang taon, nanatili si Nestor sa ganitong kalagayan, na nagtanim ng malalim na galit sa kanyang puso.

Ang Galit sa Diyos at ang Pag-iyak sa Silda

Habang nasa Manila City Jail, may mga Christian na pumapasok para mangaral. Si Nestor, na isang Muslim at puno ng poot, ay tinatakpan ang kanyang tenga ([15:01]–[15:07]). Ang kanyang katuwiran ay matindi at masakit: “Kung totoong may Diyos, bakit ganito yung buhay ko? Bakit pinatay ang pamilya mo?” ([15:23]). Ang mga katagang, “Pagsubok lang yan,” ay binabalikwas niya, sinasabing: “Bakit yung kapatid ko kinaya ba niya yung pagsubok na ‘yon? Yung ate ko kinaya ba niya?” ([15:31]–[15:40]). Para kay Nestor, walang Diyos na nagmamahal sa kanya, tanging kasawian lamang.

Ngunit ang Salita ng Diyos ay parang tubig na tumatagos sa tigang na lupa. Narinig niya ang Pastor na gumamit ng Isaias 1:18: “Kahit na kayo’y maruming-marumi, magiging busilak kayo sa kaputian” ([16:43]). Tiningnan ni Nestor ang kanyang sarili: dalawang taon nang luma at punit-punit ang damit, ang kanyang short pants ay kita na ang ari, at siya ang pinakamarumi at pinakamakasalanan sa lahat ([16:51]–[17:18]).

Sa gitna ng silda, ang matigas na pusong ito ay gumuho. “Tumingala ako, umuko ako, umiyak ako… Diyos, maawain kang Diyos, baka pwede mo naman akong gawing kaibigan,” ang kanyang tahimik na panalangin ([17:30]–[18:00]). Ang simpleng pag-iyak na iyon—isang pagsuko sa kabila ng lahat ng galit at pagdududa—ay nagbunga ng himala. Makalipas ang ilang araw, binigyan siya ng isang bilanggo (si Daniel Barreros) ng damit. Bagama’t inisip niyang “naawa lang,” ito na pala ang pasimula ng pagbabago ([18:19]–[18:35]).

Ang Himala sa Hukuman at ang Pagpapatawad ng Biktima

Ang kanyang pagbabago ay patuloy na lumalim sa pamamagitan ng pagbabasa at pag-aaral ng Bibliya, na pilit niyang pinahiram sa isang kapwa bilanggo dahil hindi siya nakapag-aral ([19:03]–[19:11]). Ang dati’y buyonero ay naging mananalangin at tagabasa ng Bibliya sa silda, na kinikilala at pinoprotektahan na ng mga tao sa loob ([19:47]–[19:55]).

Nang dumating ang araw ng kanyang paglilitis, kasama ang kaniyang abogado, tinawag siya ng matigas na Judge Antonio. Sa harap ng hukom at ng biktima, si Ma’am Rosalie, gumawa siya ng isang bagay na hindi inaasahan: umamin siya. “Alipin po ako ni Satanas kaya ako nagawa diyan… Lumaki po ako sa kalye, wala pong nagturo sa akin ng mabuti, wala po akong pamilya,” buong-puso niyang kwento ([21:23]–[21:42]). Hiningi niya ng tawad si Ma’am Rosalie at sinabing tatanggapin niya ang hatol ([21:50]–[22:04]).

Sa isang hindi pangkaraniwang pangyayari, pinatawad siya ni Ma’am Rosalie. At ang hukom, si Judge Antonio, na kilala sa pagiging malupit, ay nagbigay ng hatol na nagpatindig-balahibo sa lahat: “Ang Diyos nagpapatawad. Kami din dito nagpapatawad. Laya ka na.” ([22:20]–[22:28]). Niyakap niya ang abogada, at maging ang mga opisyal ng Bureau of Jail Management and Penology (BJMP) ay naiyak sa eksena ([22:39]–[22:55]). Ang kanyang release paper ay inihanda agad, at sa Setyembre 14, 2004, lumaya si Nestor.

Ang Pastor na Binabalikan ang Kulungan

Ang kuwento ni Nestor ay hindi nagtapos sa paglaya. Ang kanyang pagbabagong-buhay ay nagbunga ng isang malaking misyon. Ngayon, si Nestor ay si Pastor Nestor, na ginagamit ang kanyang nakaraan upang maging inspirasyon at pag-asa sa mga taong nasa loob ng rehas.

“Ang nasa puso ko po talaga, galing po kasi ako sa kulungan, halos araw-araw po nandoon po ako sa kulungan. Binabalikan ko po yung mga bilanggo. Niyayakap ko sila na totoo merong Diyos,” pagpapatunay niya ([23:40]–[23:54]). Ang kanyang ministeryo ay nakatuon sa paghahanap ng mga “ibang Nestor” na nawawalan ng pag-asa at nagdududa sa pag-iral ng Diyos.

Ang mensahe ni Pastor Nestor ay simple ngunit makapangyarihan: “Magtiwala talaga kay God… Kailangan lang buksan ng puso sa Panginoon” ([24:22]–[24:37]). Para naman sa mga mapanghusgang tao sa labas, ang kanyang pahayag ay matigas: “Kahit anong sama po ng tao, meron pong pagbabago. At may pagbabago” ([24:58]–[25:01]).

Ang kuwento ni Pastor Nestor Kil ay nagbibigay-hamon sa ating lipunan na makinig at magbukas ng puso, tulad ng sinabi ni Kara David: “Minsan po ‘yung mga taong ito naghahanap lang ng kaibigan, naghahanap lang ng makakausap. Kaya pakinggan po natin ‘yung kanilang mga hinaing at malay niyo, kayo ang maging daan sa kanilang tunay na pagbabago” ([25:57]–[26:06]). Si Nestor ang buhay na patunay na ang pagpapatawad at pagbabago ay hindi lamang kathang-isip sa pelikula, kundi isang katotohanang nagaganap sa mga pinakamadilim na sulok ng mundo.

Full video: