Sa entablado ng telebisyon, kilala si Kim Atienza bilang si “Kuya Kim”—ang masigla, laging handang magbahagi ng kaalaman, at may di-matinag na enerhiya. Siya ang personalidad na tila hindi nauubusan ng dahilan para ngumiti at magbigay-inspirasyon. Subalit, sa likod ng matibay na imahe at maingay na kamera, may isang ama na dumanas ng pinakamabigat na pagsubok na hindi kayang paghandaan ng sinuman: ang pangungulila sa anak na si Eman Atienza. Ang huling gabi ng lamay ni Eman ay hindi lamang naging simpleng seremonya ng pamamaalam; ito ay naging saksi sa isang pambihirang pagpapamalas ng matinding pagdadalamhati, isang pagtangis na umantig sa buong bansa at nagpapaalala sa lahat ng unibersal na bigat ng pagkawala.

Ang simula ng seremonya ay tahimik. Gaya ng inaasahan sa isang burol, may pilit na kalmadong bumabalot sa paligid. Si Kuya Kim, sa kabila ng pagiging sentro ng atensyon, ay napanatiling kalmado ang sarili, nagpapasalamat sa mga dumadalo at tinatanggap ang bawat yakap ng pakikiramay. Ngunit ang kalmadong iyon ay isang manipis na tabing lamang na handang mapunit sa unang sigaw ng sakit.

Ang sandali ng pagbúhos ng emosyon ay dumating nang magsimula ang pagpapalabas ng isang slideshow—isang koleksyon ng mga larawan na nagdokumento sa maikling ngunit makulay na buhay ni Eman. Mula sa kanyang pagkabata, mga laro, pagdiriwang, hanggang sa kanyang pag-aaral sa ibang bansa, bawat larawan ay isang flashback ng mga masasayang sandali. Sa pag-ikot ng mga imahe, ang damdamin ni Kim Atienza ay tuluyang bumigay. Hindi na niya napigilan ang matinding emosyon at siya ay napahagulgol. Ang tunog ng kanyang pag-iyak ay tila huminto sa lahat ng usapan, at ang bigat ng kanyang kalungkutan ay ramdam na ramdam sa buong kapilya. Ito ang sandali kung saan ang TV host ay nawala, at ang naiwan ay isang ama na lubos na nagdadalamhati.

Mas lalo pang nagpatindi sa kirot ang kaalamang galing pa sa ibang bansa ang labi ni Eman at inuwi lamang sa Pilipinas para sa huling pamamaalam. Ang paglalakbay na ito ay tila sumasalamin sa hirap at sakripisyo ng pamilya Atienza, na nagtiis ng distansya para sa pag-aaral ni Eman, tanging para tanggapin ang pinakamasakit na balita. Ang pag-uwi niya ay hindi bilang isang matagumpay na nagtapos, kundi bilang isang labing pinaglalagakan ng pighati.

Ang pagdadalamhati ni Kim ay hindi isang pribadong bagay. Bawat minutong lumipas sa lamay ay nagpapakita ng pambihirang suporta mula sa iba’t ibang sektor. Dumalo upang magbigay-pugay at makiramay ang maraming kaibigan, kamag-anak, at mga personalidad mula sa industriya. Kabilang sa mga nakita sina Vice Ganda at Anne Curtis, at maging ang mga kasamahan ni Kuya Kim mula sa magkabilang network, ABS-CBN at GMA. Ang presensya ng mga taong ito ay hindi lamang patunay sa popularidad ni Kim, kundi sa lalim ng relasyong itinayo niya sa industriya at sa pagmamahal na ibinabalik ng mga tao sa pamilya Atienza.

Ayon sa mga dumalo, si Eman ay kilala bilang isang mabait, masayahin, at mapagmahal na anak. Siya ay laging nakasuporta sa kanyang pamilya, isang katangiang nagpapakita ng mainit at matibay na pundasyon ng kanilang tahanan. Sa mga nagbahagi ng mensahe, hindi naiwasang mapaiyak ang mga kaibigan at kamag-anak sa mga salaysay tungkol sa kabutihan ni Eman.

Ngunit ang pinaka-nakakakilabot na rebelasyon ay nagmula sa isa sa kanyang matatalik na kaibigan. Ibinahagi nito na bago pumanaw si Eman, madalas nitong sabihin na labis siyang ipinagmamalaki ang kanyang ama. Ang mga salitang ito, na nagpapahiwatig ng isang anak na may mataas na pagtingin sa kanyang magulang, ay lalong nagpalala sa pighati. Ang kaalaman na ang huling emosyon ng anak ay pagmamalaki sa ama ay isang saksak sa puso. Ang mga salitang iyon ay nagpatindi ng emosyon sa loob ng burol, na para bang nagbigay ito ng mas malalim na kahulugan sa bawat patak ng luha ni Kim.

Hindi lamang mula sa mga malalapit ang suporta. Ang mga tagahanga ni Kuya Kim ay nagpadala ng maraming bulaklak at mensahe ng pakikiramay. Sa labas ng kapilya, nag-alay ang ilang netizens ng mga kandila at dasal. Ang publiko ay nagpakita ng kanilang pagmamahal sa isang personalidad na matagal nang nagbibigay-inspirasyon sa marami. Ang ganitong public display ng pagmamahal ay tila isang di-nakikitang kalasag na bumabalot sa pamilya Atienza, na nagbibigay sa kanila ng lakas na humarap sa pagsubok.

Sa kanyang maikling mensahe, nagbigay-diin si Kim Atienza sa hindi na mababagong katotohanan ng kanyang sakit. “Wala nang mas mabigat na sakit para sa isang magulang kundi ang mauna ang anak”, wika niya. Ang pahayag na ito ay hindi lamang isang pagbabahagi ng kanyang personal na karanasan; ito ay isang universal truth na tumatagos sa puso ng bawat nakarinig. Sa kanyang mensahe, hindi siya nagkulang sa pagpapaabot ng pasasalamat sa mga nag-alay ng dasal at pakikiramay. Ipinangako rin niya na patuloy siyang magdarasal para sa kaluluwa ni Eman at hiniling niya na maipagpatuloy ng kanilang pamilya ang buhay nang may lakas at pag-asa.

Ang pinakamalaking sandigan ni Kim sa gitna ng matinding kalungkutan ay ang kanyang pananampalataya. Nagbigay-diin siya na patuloy siyang kakapit sa pananampalataya upang malampasan ang pagsubok na ito. Naniniwala siyang, bagaman masakit, si Eman ay nasa mabuting kalagayan na at nakakapiling na ang Diyos. Ang mensaheng ito ay nagbigay ng lakas ng loob sa mga nakadalo, na nagdulot ng sabayang palakpakan bilang pagpapakita ng kanilang suporta at paghanga sa kanyang paninindigan.

Ngunit ang huling yugto ng pamamaalam ang tila nagpatapos sa huling reserba ng lakas ni Kim. Matapos ang misa, dinala ang labi ni Eman sa crematorium. Dito, sa mas pribado at personal na sandali, muling napahagulgol si Kim habang nag-aalay ng huling yakap. Ang sandaling ito ay simbolo ng finality—ang huling pagkakataon na mayayakap ng ama ang pisikal na anyo ng kanyang anak. Tahimik ang buong lugar, at ang lahat ay nagbigay ng espasyo para sa huling sandali ng mag-ama.

Sa kabila ng sakit, pinili ni Kim na magpasalamat sa lahat ng nagmahal at nakiramay. Ang kanyang huling pahayag, na tila isang panata, ay tumagos: “Sabay sabgang sa muli anak hindi kita malilimutan”.

Ang pagpanaw ni Eman Atienza at ang labis na pagdadalamhating ipinakita ni Kuya Kim ay nagbigay-aral sa publiko. Ito ay nagpapakita na ang sakit at kalungkutan ay walang pinipiling estado o celebrity status. Sa huli, ang lahat ay tao na nagmamahal at nawawalan. Ang istorya ni Kuya Kim ay hindi lamang tungkol sa paalam; ito ay tungkol sa kapangyarihan ng pag-ibig ng pamilya, ang katatagan ng pananampalataya, at ang pambihirang suporta ng isang nation na handang makiramay sa sakit ng isang ama. Ang pagtangis ni Kuya Kim ay naging pagtangis ng buong bansa, at ang kanyang panawagan sa lakas ay naging inspirasyon para sa lahat ng humaharap sa kanilang sariling pagsubok. Ang pamana ni Eman ay hindi lamang sa mga masasayang alaala, kundi sa pagkakaisa at pagmamahalan na kanyang iniwan. Ito ay isang paalala na sa gitna ng pinakamabigat na pighati, ang pag-asa at pananampalataya ay nananatiling matatag.