‘Pagsisilbi ay Pag-ibig’: Ang Puso at Pananampalataya sa Likod ng Dalawang Dekadang Paglilingkod ni Atty. Persida Acosta sa PAO

Sa mundo ng batas at hustisya, kung saan madalas na iniuugnay ang legal na serbisyo sa halaga at kapangyarihan, may isang pangalan na patuloy na nagliliyab bilang simbolo ng pag-asa, pagmamahal, at tapat na paglilingkod: si Atty. Persida V. Rueda-Acosta. Bilang Punong Abogado ng Public Attorney’s Office (PAO) sa loob ng halos dalawang dekada, at may kabuuang 22 taon sa serbisyo publiko, hindi matatawaran ang kaniyang dedikasyon sa pagiging boses ng mga walang-boses at sandigan ng mga pinakamahihirap.

Para kay Atty. Acosta, ang pagsisilbi ay hindi lamang isang propesyon o tungkulin; ito ay isang pilosopiyang nabuo mula sa pinakalalim na bahagi ng kaniyang pagkatao. Sa isang nakakaantig na panayam, inihayag niya ang kaniyang personal na kredo na nagsilbing gabay sa bawat araw ng kaniyang buhay-publiko: “Pagsisilbi ay Pag-ibig.”

Sa simpleng pahayag na ito nakapaloob ang bigat at halaga ng kaniyang misyon. Hindi ito isinasaad ng mga aklat ng batas, kundi ng puso. Sa konteksto ni Atty. Acosta, ang “serbisyo” ay katumbas ng “pag-ibig”—isang pag-ibig na nagpapakita ng malasakit, pakikiramay, at handang mag-alay ng lakas at oras para sa kapakanan ng kapwa, lalo na sa mga dukha at biktima ng kawalang-katarungan. Ito ang nag-iudyok sa kaniya na ipagpatuloy ang laban, kahit pa gaano kabigat at kasalimuot ang kaniyang mga kaharap.

Ang Ugat ng Tunay na Paglilingkod: Saan Nagmula ang Tagapagtanggol ng Maralita?

Ang pundasyon ng kaniyang matibay na paninindigan ay nag-ugat sa kaniyang simpleng pinagmulan. Sa kabila ng kaniyang mataas na posisyon ngayon, ibinahagi ni Atty. Acosta ang mapagpakumbabang simula ng kaniyang buhay. Nagmula siya sa isang pamilya kung saan ang ama ay isang simpleng karpintero, at ang ina ay isang homemaker. Sa kabila ng kasimplehan ng kanilang buhay, nagawa nilang itaguyod ang kanilang limang anak at gawin silang lahat na mga propesyonal.

Ang aral ng kasipagan at sakripisyo ay natutunan niya sa murang edad. Bilang isang working student, kinailangan niyang magbenta ng mga dyaryo at magasin upang may maipantustos sa kaniyang pag-aaral. Hindi madali ang landas na ito, ngunit ang bawat pagsubok ay lalo lamang nagpatibay sa kaniyang pagnanais na makamit ang hustisya.

Ang pagpasok niya sa larangan ng abogasya ay hindi dulot ng ambisyon sa salapi o kapangyarihan, kundi ng talamak na kawalang-katarungan na kaniyang nasasaksihan sa paligid. Ang kaniyang puso ay naantig ng kalagayan ng mga api at walang boses. Sa isang makasaysayang sandali sa kaniyang buhay, nang tanungin siya ng kaniyang propesor kung bakit niya nais maging abogado, ang kaniyang sagot ay diretso at puno ng tapang: “Sir, gusto kong ipaglaban ang karapatan ng mahihirap” [02:16]. Ang ngiti at pag-apruba ng kaniyang propesor ang naging selyo sa kaniyang kapalaran.

Ang PAO: Huling Pag-asa, Liwanag, at Sandigan

Sa loob ng Public Attorney’s Office (PAO), natagpuan ni Atty. Acosta ang kaniyang tunay na pagtawag. Ang PAO, sa ilalim ng kaniyang pamumuno, ay naging higit pa sa isang tanggapan na nagbibigay ng free legal aid. Ito ay naging isang pader na nagtatanggol sa mga walang-wala, isang liwanag sa madilim na pagsubok, at isang huling pag-asa para sa mga inaapi [01:21].

Ayon kay Atty. Acosta, bawat kaso na dumarating sa PAO ay isang matinding hamon. Hindi niya tinitingnan ang kaso batay sa katanyagan nito o sa dami ng kaniyang makukuhang gantimpala, kundi sa katotohanang may nakataya rito na “buhay ng tao, dangal ng tao” [01:21]. Sa isang bansa kung saan ang mga legal na labanan ay madalas na ginagastusan ng malaking pera, ang mga mahihirap ay walang ibang masulingan kundi ang PAO. Ang pagkakaroon ng isang public attorney na tapat at may puso ay nangangahulugan ng pagkakaiba sa pagitan ng pag-asa at tuluyang pagkawasak ng isang pamilya.

Ang kaniyang commitment ay nagbigay-daan upang ang PAO ay maging matatag na institusyon na may kakayahang humarap sa pinakamahihirap at pinakakontrobersiyal na kaso. Ang kaniyang misyon ay hindi lamang ang manalo sa korte, kundi ang tiyakin na walang Pilipino, anuman ang estado sa buhay, ang mapagkakaitan ng hustisya. Ang kaniyang presensiya sa serbisyo ay patunay na ang batas ay hindi dapat maging eksklusibo para sa mayayaman; ito ay dapat na isang karapatan ng bawat mamamayan.

Pananampalataya at Pamilya: Ang Lihim sa Pananatili

Sa loob ng dalawang dekada, naharap si Atty. Acosta sa maraming high-profile cases at hindi mabilang na panggigipit na kasama ng kaniyang posisyon. Sa ganitong uri ng propesyon, na nangangailangan ng tindi ng lakas, paano siya nanatiling nakatayo at nakatuon sa kaniyang misyon?

Ibinahagi niya ang kaniyang lihim sa pananatiling matatag at nakaapak ang mga paa sa lupa: ang kaniyang pananampalataya sa Diyos at ang pagmamahal ng kaniyang pamilya [03:05]. Para sa kaniya, ang pananampalataya ang nagpapanatili sa kaniya, at ang pamilya niya ang kaniyang “bato” o kaniyang sandigan. Araw-araw, humihingi siya ng gabay at lakas—pisikal man o espirituwal—upang harapin ang mga hamon ng kaniyang trabaho.

Sa harap ng matitinding kritisismo, paninira, at banta na kaakibat ng kaniyang pagiging PAO Chief, nanatiling matatag si Atty. Acosta dahil alam niyang ang kaniyang serbisyo ay hindi para sa papuri ng tao kundi para sa mas mataas na layunin. Ang kaniyang pang-araw-araw na panalangin ang nagbibigay sa kaniya ng kalinawan ng isip at tibay ng loob upang hindi malihis sa kaniyang pangako sa publiko. Ang pananampalataya niya ang nagpapaalala sa kaniya na ang bawat gawa ng serbisyo ay isang gawa rin ng pag-ibig sa kapwa na nagmumula sa pag-ibig sa Maykapal.

Ang Ngiti ng Kliyente: Ang Pinakamahalagang Gantimpala

Sa tagal ng kaniyang paninilbihan, nakatanggap na si Atty. Acosta ng maraming parangal at pagkilala. Ngunit ayon sa kaniya, ang mga plake at tropeo ay hindi ang pinakamakabuluhang gantimpala.

Sa isang pahayag na tumagos sa puso, sinabi niya na ang tunay na premyo ng paglilingkod ay ang “ngiti ng kliyente na nakalaya” at ang “pasasalamat ng isang pamilya na naipagtanggol ang minamahal” [03:32]. Ito ang tunay na sukatan ng tagumpay sa kaniyang larangan. Hindi ang dami ng kasong napanalunan, kundi ang dami ng buhay na nabigyan ng pangalawang pagkakataon, ang dami ng dignidad na naibalik, at ang dami ng pamilyang naisalba mula sa pagkalugmok.

Ang emosyonal na koneksiyon na ito ang nagpapakita ng pagkakaiba ng isang propesyonal na abogado at ng isang public servant na may puso. Sa sandaling makita niya ang kaligayahan at pasasalamat sa mata ng isang kliyenteng wala na sanang pag-asa, doon niya nadarama ang kabuluhan ng kaniyang dalawang dekadang paglilingkod. Ang pasasalamat na iyon, na walang katumbas na salapi, ang siyang nagpapalakas at nagpapaalala sa kaniya na ang kaniyang misyon ay makatarungan at mahalaga.

Ang Hamon sa mga Bagong Henerasyon ng Abogado

Sa pagtatapos ng kaniyang panayam, nag-iwan si Atty. Acosta ng isang makapangyarihang mensahe para sa mga kabataan na nagnanais na tahakin ang landas ng abogasya. Binigyang-diin niya na ang batas ay hindi dapat tingnan bilang isang simpleng daan patungo sa yaman o kapangyarihan.

Ang batas, aniya, ay tungkol sa paglilingkod sa tao, pagtataguyod ng hustisya, at paggawa ng pagbabago sa buhay ng iba [02:37]. Ang mga nagnanais na maging abogado ay dapat na gawin ito nang may “pusong dalisay at matibay na pangako sa paglilingkod.”

Ang panawagan na ito ay higit pa sa isang simpleng payo. Ito ay isang paanyaya na tularan ang diwa ng true public service—ang serbisyo na walang hinihinging kapalit, ang serbisyo na handang ibuwis ang sarili para sa kapakanan ng mas nakararami.

Si Atty. Persida V. Rueda-Acosta ay hindi lamang isang hepe ng PAO; siya ay isang buhay na patunay na ang pag-ibig ay maaaring maging puwersang nagtutulak sa pinakamabigat na legal na labanan. Sa loob ng 19 na taon, at patuloy pa, ang kaniyang kredo na “Pagsisilbi ay Pag-ibig” ay nananatiling battle cry ng mga Pilipinong naghahanap ng katarungan, nagpapaalala sa lahat na sa bawat kaso, may nakataya na pag-asa, at mayroong isang public servant na handang mag-alay ng kaniyang puso. Ang kaniyang legasiya ay hindi matatapos sa pagreretiro, kundi patuloy na mabubuhay sa bawat buhay na kaniyang nabigyan ng hustisya at pag-asa.

Full video: