Ina Ni Jho Rovero, Nagmamakaawa Habang Hindi Magising ang Misis ni Andrew Schimmer; Publiko, Nahahati sa Pagitan ng Pag-asa at Mapait na Realidad

Ni: (Pangalan ng Inyong Balita/Pahayagan)

Ang buhay ng aktor na si Andrew Schimmer at ng kanyang asawang si Jho Rovero ay matagal nang nakatutok sa mata ng publiko, hindi dahil sa kislap ng showbiz, kundi dahil sa isang malupit at matinding pagsubok sa kalusugan. Sa loob ng mahabang panahon, naging simbolo sila ng matibay na pag-ibig at walang hanggang paninindigan sa harap ng matinding paghihirap. Ngayon, sa pinakahuling pag-ikot ng kapalaran, muling pumunit sa damdamin ng sambayanan ang kalagayan ni Jho—isang sitwasyong nagpabaha ng luha, nagpakita ng pananampalatayang walang hanggan, at nagpasimula ng isang maselang usapin sa pagitan ng pag-asa sa himala at mapait na pagtanggap sa realidad.

Ang Pagbisita na Nagpabiyak sa Puso ng Bayan

Sa isang video na ibinahagi kamakailan ng ina ni Jho Rovero, si Ma’am Josephine Dea Rosa Peñaranda, nakita ang isang eksenang hindi malilimutan, isang larawan ng pag-ibig na walang kondisyon [00:41]. Sa loob ng isang silid sa St. Luke’s Medical Center, makikita ang nakaratay na si Jho, tila natutulog, habang walang tigil siyang kinakausap at dinadalangin ng kanyang mapagmahal na ina. Kasama ang iba pang kapamilya, nagtungo si Ma’am Josephine upang dalawin ang kanyang anak, na halos isang taon nang lumalaban sa matinding sakit na dulot ng cardiac arrest at brain hypoxia, na sumunod sa matinding asthma attack [01:39].

Ang tinig ni Ma’am Josephine ay puno ng pagmamakaawa, hindi ng galit o paninisi, kundi ng purong pag-asam na sana’y magising na ang kanyang anak at makita ang mga naghihintay nitong mahal sa buhay. “Gising ka na. Gising na ikaw para makita mo sila. Andito sila Mamaya makikita mo mga anak mo,” [01:10] ang halos pabulong ngunit umaalingawngaw na panawagan ng ina. Ipinapaalala niya kay Jho na naroon ang kanyang asawa, ang dalawang anak, at ang mga kapatid, na lahat ay naghihintay at umaasang muli siyang gigising upang makasama nila. Ang bawat salita ay isang pangako ng pag-ibig at walang sawang suporta, “We love you so much anak. Pagaling ka na. Dito lang kami palagi para sa’yo” [01:29].

Ang nasabing video ay hindi lamang nagpakita ng personal na kalungkutan ng isang pamilya; ito ay naging salamin ng pagsubok na dinaranas ng maraming pamilyang Pilipino na may nakaratay na mahal sa buhay. Sa gitna ng pagdurusa, ang tinig ng isang ina na nagmamakaawa ay ang pinakamakapangyarihang panawagan para sa isang himala. Sa bawat bulong, tila inilalatag ni Ma’am Josephine ang lahat ng pag-asa ng kanilang pamilya, na nakasentro sa pagmulat ng mata ng kanyang anak. Ang ganitong antas ng pag-ibig ng magulang ay nagbibigay-inspirasyon, ngunit kasabay nito, ay naghahatid din ng matinding emosyon sa mga nakakakita. Ang pagbisitang ito ay muling nagpatunay sa katatagan ng pamilya Schimmer, ngunit naglantad din ng lalim ng kanilang pinapasan.

Ang Medikal na Realidad at ang Panawagan ni Andrew Schimmer

Ayon kay Andrew Schimmer, patuloy ang paglala ng kondisyon ni Jho [01:49]. Ang brain hypoxia, isang kondisyon kung saan naubusan ng sapat na oxygen ang utak, ay nag-iwan ng matinding pinsala. Ang cardiac arrest at kasunod na komplikasyon ay nagresulta sa pananatili ni Jho sa ospital nang matagal na panahon, kung saan patuloy siyang nakasandal sa life support. Ang sitwasyon ay nangangailangan ng mas matinding pananalangin at pag-asa. Humingi si Andrew ng taimtim na dasal mula sa publiko [01:59], nagpapakita na sa puntong ito, hindi na lamang ito laban ng medisina, kundi isang laban ng pananampalataya.

Ang panawagan ni Andrew, na laging puno ng pag-asa, ay nakikita ng marami bilang isang testamento ng kanyang paninindigan bilang asawa at tagapagtanggol ng kanyang pamilya. Sa kabila ng lahat ng balita, hindi niya iniiwan si Jho, at nananatili siyang matatag sa paniniwalang may pagkakataon pa para sa kanyang asawa. Ang kanyang pagiging bukas sa publiko tungkol sa kanilang pinagdadaanan ay nagbigay-daan sa isang malawak na online na komunidad ng mga nagdarasal at nagbibigay suporta. Ang publiko ay sumusunod sa kanyang bawat galaw, bawat update, at bawat panawagan, nagpapakita ng malalim na pakikiramay sa sitwasyon ng pamilya. Ang kanyang dedikasyon ay isang paalala sa lahat na ang pag-ibig ay talagang walang hanggan.

Ang Hati-Hating Opinyon: Himala vs. Kapahingahan

Kasabay ng pagdagsa ng suporta at dasal, lumabas din ang mga komentong naghahayag ng iba’t ibang pananaw—ang isang bahagi ay nanghahawakan sa pag-asa at himala, habang ang kabilang bahagi naman ay nagmumungkahi ng mapait na pagtanggap. Dito, nagbukas ang isang maselang usapin: Kailan dapat sumuko, at kailan dapat magpatuloy sa laban? Ang tanong na ito ay hindi madaling sagutin, at ito ang nagpabigat sa usapin.

Ang mga deboto ng pananampalataya ay nagpahayag ng kanilang matibay na paniniwala. Ayon kay Yumi Galves, “Panginoon Please tulungan mo pong gumaling si Mommy Jo… Kayo po ang tunay na makapagpapagaling sa kanya Dahil kayo ang Diyos na buhay at makapangyarihan sa lahat wala pong imposible sa inyo Panginoon…” [02:09]. Ang panalangin na ito ay kumakatawan sa milyun-milyong Pilipino na naniniwalang ang Diyos ay makagagawa ng himala, at ang pag-asa ay hindi dapat mamatay hangga’t may hininga. Ang pag-aalaga ni Jho sa kanyang mga anak at ang pagmamahal ng pamilya ang kanilang huling sandigan ng pag-asa. Sa kanilang pananaw, ang pagtigil sa pagdarasal ay katumbas ng pagsuko sa himalang posible pang mangyari. Ang kanilang mga salita ay nagbigay ng lakas at pananampalataya sa pamilya Schimmer at sa lahat ng mga naghihirap.

Ngunit hindi maikakaila ang sakit at lungkot na nararamdaman ng mga taong nakakita sa matagal nang pagdurusa. Dahil dito, may ilan na naglakas-loob magbigay ng opinyon na maaaring mas makabubuti kay Jho ang magpahinga na. Ito ang bahaging nagdulot ng malalim na talakayan at pagbubulay-bulay. Ang kanilang pananaw ay nag-ugat sa pakikiramay at pag-unawa sa matinding sakit na posibleng nararamdaman ng pasyente.

Isang komento mula kay Maricel C., ay nagbigay ng isang nakapangingilabot na pananaw: “Mommy Hwag niyo na po siyang pahirapan nakakaawa na po siya… pero kung Alam niyong nahihirapan na siya palayain niyo na po siya bulungan niyo na lang po na Sige Anak lakad ka na Okay lang kami” [03:00]. Ang mga salitang ito ay sumasalamin sa hirap na dinaranas ng mga nagmamahal—ang pagpili sa kapayapaan ng minamahal kaysa sa pansariling kagustuhang manatili ito sa mundo. Ang pagmamahal, sa pananaw na ito, ay nasa pagpapalaya mula sa paghihirap.

Lalo pang nagdagdag ng bigat sa usapin ang komento ni Maria Lorena Asumbrado, na nagpakilala bilang isang nurse. Sinabi niya na sumasang-ayon siya sa pagpapalaya. Binigyang-diin niya ang medikal na katotohanan: “If there is no brain activity or brain dead all their efforts will be futile… they are just prolonging the inevitable and make her suffer more” [03:40]. Ayon sa kanya, ang puso ni Jho ay tumitibok lamang at humihinga dahil sa life support. Ang pananaw na ito, na nanggaling sa isang propesyonal sa kalusugan, ay nagbigay ng mapait na sulyap sa realidad. Ang hirap sa pagtanggap ng ganitong diagnosis ang nagpapabigat sa desisyon ng pamilya [04:16]. Ang kanyang komento ay nagbigay ng medikal na konteksto sa emosyonal na sitwasyon, na nagpakita ng masalimuot na interplay sa pagitan ng agham at pananampalataya.

Ang Lihim na Pag-asa ng Pagpapaalam: ‘Magpahinga Ka Na’

Ang pinakamakapangyarihang bahagi ng mga komento ay ang pagbabahagi ng mga netizens ng kanilang sariling karanasan sa pagpapaalam. Ang mga kuwentong ito ay nagbigay ng matinding emosyonal na koneksyon sa sitwasyon ni Jho, na nagpapakita na ang laban ng pamilya Schimmer ay hindi naiiba sa dinanas ng marami.

Ibinahagi ni Mary Belle Raganas Delostrico ang kanyang karanasan, kung paano sila “nakikilaban kahit alam namin talunan Kami” [04:49], na lalo lamang nagpahihirap sa kanilang pamangkin. Ang turning point, aniya, ay nang pakawalan na siya ng kapatid at sinabihan ng, “kung pagod ka na Anak magpahinga ka na…” [05:00]. Pagkatapos ng mga salitang iyon, pumikit ang kanilang mahal sa buhay. Ang kuwentong ito ay nagpakita na kung minsan, ang tunay na pag-ibig ay nasa pagpapalaya at pagtanggap ng kapahingahan. Ang insight na ito ay nagbigay ng kaaliwan at pag-unawa sa pamilya, na nagpapahiwatig na hindi sila nag-iisa sa ganitong matinding pagsubok.

Sinundan ito ng nakakaantig na salaysay ni Jovi Marcelo, na nag-alay ng halos isang taon sa pakikipaglaban para sa kanyang ina [05:39]. Kahit na sinubukan nila ang lahat, masakit para sa kanya na makita ang pag-aaray ng ina. “Ayaw man namin pero pinaubaya na namin sa Panginoon lahat at mas nahihirapan ang pasyente sila ang nakakaramdam ng lahat ng sakit” [05:52]. Ang kaniyang ina, na OFW, ay pinagbigyan sa huling hiling na sa bahay mawalan ng hininga [06:41]. Ang mensahe niya ay hindi tungkol sa pagsuko, kundi sa pag-iisip sa kalagayan ng pasyente. Binigyang-diin niya na ang pasyente ang nakakaramdam ng pinakamatinding sakit at hirap.

Pati si Jeanette Cariño Catle ay naka-relate sa kuwento ng matagal na pananatili sa ICU ng kanyang tatay. Sabi niya, “hirap na siya pero ayaw pa bumitaw kasi sinasabihan namin na Uuwi pa siya lutuan pa siya ng nanay ng Favorite niya na ulam” [07:29]. Ngunit nang sabihan na siya ng kanyang nanay ng, “sige na Pahinga ka na magkita na lang tayo Sa Bayang Banal” [07:46], saka lamang siya nagpaalam, nang wala ni isa sa kanila ang nagbabantay—tila ayaw niyang makita ang pag-iyak ng pamilya [08:08]. Ang kuwentong ito ay nagpakita ng isang mapagmahal na pagpapaalam na nagtatago ng sakit ng pamilya.

Ang mga kuwentong ito ay nagbigay ng matinding perspektiba. Ang mga ito ay hindi komento ng kritisismo, kundi mga liham ng pakikiramay at pag-unawa. Ang tagline na “Magpahinga ka na” ay naging rallying cry ng mga nakaranas na, nagpapahiwatig na ang pinakadakilang pag-ibig ay nasa pagpapalaya at pagtanggap ng kapahingahan. Ito ang emosyonal na tema na umalingawngaw sa social media, nagpapaisip sa marami kung ano ang tunay na sukatan ng pag-ibig sa gitna ng matinding pagsubok.

Ang Bigat ng Desisyon: Pag-ibig, Pananampalataya, at Kapayapaan

Idinagdag pa ni L Mary ang kanyang pananaw tungkol sa matagal na paggamit ng life support. “Isang taon na siyang may life support at isang taon na din siyang wala privacy sa sarili niyang katawan… isang taon na din siyang nahihirapan” [08:30]. Sinabi niya na kung naniniwala ang pamilya na babalik si Jho sa isang normal na buhay, dapat nilang gawin ang lahat. Ngunit kung sa tingin nila ay hirap na hirap na siyang makipaglaban, “then Let Her Go” [09:08]. Ang kanyang komento ay nagbigay ng tanong tungkol sa kalidad ng buhay at sa karapatan ng pasyente sa kapahingahan.

Ang sitwasyon ni Jho Rovero ay isang matinding paalala sa lahat ng Pilipino ng kahinaan ng buhay at ng walang katapusang lakas ng pag-ibig ng pamilya. Si Andrew Schimmer at ang kanyang biyenan ay nasa gitna ng pinakamahirap na desisyon—ang pagpili sa pag-asa o pagpili sa kapayapaan. Ang desisyong ito ay hindi lamang nakaapekto sa kanilang buhay, kundi pati na rin sa diskurso ng publiko tungkol sa dulo ng buhay.

Ang kwento ni Jho ay nag-udyok ng malalim na diskurso hindi lamang tungkol sa medisina at life support, kundi tungkol din sa moralidad, pananampalataya, at kalidad ng buhay. Habang patuloy na nagdarasal ang publiko para sa isang himala, dapat ding respetuhin ang bigat ng desisyon na kakaharapin ng pamilya Schimmer.

Ang pamilya Schimmer ay nagpakita ng labis na pagmamahal at dedikasyon. Ang kanilang bukas na pagbabahagi ng kanilang karanasan ay nagbigay-daan upang marami ang makarelate at magbahagi ng kanilang sariling aral. Sa huli, ang pag-ibig ang magiging gabay sa kanila. Umaasa man sila sa paggising ni Jho, o pinili man nila ang pagpapalaya, ito ay magiging desisyong nag-ugat sa kanilang matinding pagmamahalan at pag-aalala. Ang tanging hiling ng sambayanan ngayon ay ang kapayapaan—kapayapaan para kay Jho, at kapayapaan para sa pusong pamilya na umaasa, nagmamahal, at nagpapaalam. Sa gitna ng matinding pagsubok na ito, ang pagkakaisa at panalangin ng publiko ang nagbibigay-lakas sa kanila upang magpatuloy sa bawat araw.

Full video: