ANG PAG-IYAK NI KUYA KIM: “MAS MASAKIT PA SA CANCER ANG MAWALAN NG ANAK.” Ang Eksklusibong Pahayag ni Kim Atienza Tungkol sa Trahedya ni Emman at ang Lihim na Dinanas na Childhood Trauma.

Ni [Your Name/Staff Writer Name – Placeholder]

Sa mundo ng showbiz at current affairs, si Kim Atienza, o mas kilala bilang Kuya Kim, ay matagal nang simbolo ng sigla, kaalaman, at kawalan ng pag-iimbot. Ang kanyang tinig ay pamilyar sa bawat Pilipinong naghahanap ng trivia at inspirasyon. Ngunit sa likod ng masiglang personalidad at walang-sawang pag-uulat, mayroon palang nakatagong lalim ng pighati at matinding pagsubok na ngayon lamang ganap na nailabas sa publiko, matapos ang pinakamabigat na trahedya sa kanyang buhay: ang pagpanaw ng kanyang anak na si Emman Atienza.

Hindi biro ang sinapit ng pamilya Atienza. Ang balita ng pagpanaw ni Emman noong Oktubre 22, 2025, sa Los Angeles, California, ay mabilis na kumalat, nag-iwan ng matinding pagkabigla at kalungkutan sa industriya at sa publiko. Ngunit ang buong detalye, ang emosyonal na pagdudusa, at ang nakatagong kuwento sa likod ng trahedya ay ngayon lamang ibinahagi ni Kuya Kim sa isang eksklusibo at madamdaming panayam kay Ms. Jessica Soho para sa programang Kapuso Mo, Jessica Soho (KMJS). Sa loob ng kanilang tahanan, katabi ng urna na naglalaman ng abo ni Emman, matapang na hinarap ni Kuya Kim ang kamera at ang masakit na katotohanan.

Ang Walang Hanggang Sakit: Piliin Ko Na Lang ang Cancer

Ang panayam ay nagsimula sa isang pahayag na nagpapakita ng kanyang walang-hanggang pagdurusa, isang pangungusap na tumagos sa puso ng bawat nakikinig: “Masakit. Hindi mo alam saan galing ‘yung sakit. Masakit lang. Masakit sa lahat. Emman did not die in vain.” [00:00]. Ang paghinagpis sa mukha ni Kuya Kim ay kitang-kita, ang pagkasira ng puso ng isang ama ay hindi maitatago. Si Emman ay nasa 22 taong gulang pa lamang.

Sa pagdetalye ni Kuya Kim ng kanyang kalungkutan, umabot siya sa puntong nagpahayag ng isang matinding hiling sa Panginoon, isang pahayag na nagpapakita ng sukdulan ng kanyang pagmamahal at sakit bilang isang magulang. Paulit-ulit siyang naiyak habang sinasabing tila hiniling na lang niya na siya na lang ang bigyan ng cancer. Aniya, kaya pa niyang tiisin ang physical pain ng cancer, ngunit ang mawalan ng anak—ang sakit na ito ay hindi niya maipaliwanag at hindi niya kayang tiisin [02:41]. Ang ganitong antas ng pighati ay nagpapakita na ang pagkawala ng isang anak ay ang pinakamabigat na krus na pwedeng dalhin ng isang magulang. Ito ang sakit na sumisira sa kaluluwa.

Ang Huling Mensahe: Isang Sinyales na Hindi Naabot

Isinalaysay ni Kuya Kim ang mga huling araw bago pumanaw si Emman, na nagpapakita ng nakalulungkot na distansya at kawalan ng kakayahang kumilos agad. Nasa Pilipinas noon si Kim, habang si Emman ay nasa Los Angeles, US, at ang asawa niyang si Felicia Atienza ay nasa Florida [00:41].

Noong Oktubre 20, dalawang araw bago ang trahedya, nagpadala si Emman ng isang mensahe kay Felicia, na nagbigay ng huling hudyat ng kanyang laban: “Mom, I’m in an emergency right now but worry not. There’s no self harm but I need to go to a therapy center.” [01:04]. Alam na raw ng pamilya na may problema na si Emman at nagpapagamot. Sinubukan nilang tawagan nang maraming beses ang dalaga, ngunit hindi na ito sumagot. Ang mga oras na iyon ay puno ng pangamba at matinding pag-aalala.

Pagkalipas ng dalawang araw, habang naghihintay ng balita si Kuya Kim sa Pilipinas, natanggap niya ang pinakakinatatakutang tawag. “So I called F and F said, ‘Emman’s God.’ Nambot ako, nlamig ako…” [01:38]. Ang mga salitang iyon ay nagdala ng matinding lamig at manhid sa kanyang katawan. Ngunit kasabay ng manhid na iyon, may bahagi rin sa kanyang isip ang tila handa na sa balita. Inamin niya na araw-araw siyang nagdadasal na huwag mangyari ang matagal nang kinatatakutan nilang mag-asawa. Ilang beses na raw kasing nag-attempt si Emman na tapusin ang buhay, ngunit umaasa siyang bumubuti na ang kondisyon nito [02:35]. Ang pag-asa na ito ang biglang naglaho at nag-iwan ng puwang na hindi na kailanman mapupunan.

Agad na lumipad si Felicia mula Florida patungong Los Angeles, at sumunod din si Kuya Kim mula Pilipinas. Nagdesisyon ang pamilya na i-cremate ang labi ni Emman, na ngayon ay nasa kanilang tahanan na ang abo [01:53].

Ang Lihim na Dinanas: Ang Bangungot Mula sa Pagkabata

Hindi nilihim ni Kuya Kim ang dahilan ng pagpanaw ni Emman. Bagama’t ang balita ay mabilis na kumalat sa US at naging “public record” batay sa Medical Examiner Coroner Report, diretsahan niyang tinugunan ang mga katanungan. Ngunit ang mas mahalaga, ipinaliwanag niya ang pinagmulan ng matinding depresyon at problema sa mental health ni Emman: ang malalim na trauma noong bata pa [03:06].

Ang ugat ng problema ay matagal nang naisapubliko ni Emman mismo noong Nobyembre 2024 sa panayam niya kay Toni Gonzaga. Ibinahagi ni Emman doon ang kanyang pinakamasakit na karanasan: ang pang-aabuso na dinanas niya mula sa isang kasambahay noong siya ay musmos pa. Ang kasambahay na iyon ay siyang nag-iwan ng matinding takot at paranoia sa kanya [03:12].

Inilarawan ni Kuya Kim ang detalye ng pang-aabuso na nagbigay ng matinding terror kay Emman: kinukulong siya sa loob ng isang cabinet kasama ang isang stuffed toy, at tinatakot na papatayin siya ng laruang iyon [03:27]. Ang simpleng stuffed toy ay naging simbolo ng takot at karahasan. Ang trauma na ito, na matagal na naitago, ay nakalipas na lamang nang casual na ikinuwento ni Emman sa kanyang Grade One teacher. Ipinarating ito ng guro sa mga magulang, ngunit hindi pa rin naibahagi ni Emman ang buong detalye kina Kim at Felicia hanggang sa siya ay nagpa-therapy na kalaunan [03:34].

Ang kuwentong ito ay isang mapait na paalala kung paanong ang mga sugat sa pagkabata, lalo na ang mga sugat na dulot ng pang-aabuso, ay hindi naghihilom nang mabilis. Ito ay nag-iiwan ng malalim at pangmatagalang epekto sa mental health ng isang tao. Ang childhood trauma ay tila isang anino na sumusunod sa biktima, kahit pa siya ay may edad na, hanggang sa maubos na ang kanyang lakas na makipaglaban.

Ang Pananampalataya Bilang Tanging Sandalan

Sa gitna ng pinakamalaking trahedya, sinabi ni Kuya Kim na ang tanging pinanghahawakan niya ay ang kanyang pananampalataya sa Diyos [02:53]. Ang paniniwala niya na hindi namatay nang walang kabuluhan si Emman (“Emman did not die in vain”) ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang harapin ang kinabukasan.

Ang kanyang paglantad ng buong detalye ng kuwento ni Emman ay hindi lamang pagpapahayag ng pagdadalamhati kundi isang panawagan sa publiko na seryosohin ang mental health at ang pangangalaga sa mga bata laban sa pang-aabuso. Ang pag-ibig ng isang ama, na handang tiisin ang physical pain kaysa makita ang pagdurusa ng anak, ay isang malakas na ebidensya ng unconditional love. Ang pamilya Atienza ay nagbuhos ng kanilang pighati hindi para sa awa, kundi para magsilbing boses sa mga biktima ng trauma at mental illness.

Ang kanilang kuwento ay nagpapaalala sa lahat ng magulang na ang pakikinig at pagiging present sa buhay ng mga anak ay mas mahalaga kaysa sa anumang kayamanan o tagumpay. Ang mga invisible scars na dulot ng trauma ay kailangang gamutin nang may pagmamahal, pag-unawa, at propesyonal na tulong.

Sa pagtatapos ng panayam, isang mensahe ang nananatili: si Emman Atienza ay isang biktima ng trauma at mental illness, ngunit ang kanyang kuwento ay dapat magbigay inspirasyon upang iligtas ang iba pang posibleng biktima na tahimik na nakikipaglaban. Ang pagpanaw ni Emman ay hindi lamang isang personal na trahedya kundi isang panawagan sa lipunan na kailangang mas maging maingat, mas mapagmahal, at mas sensitibo sa mga sugat na hindi nakikita. Patuloy na ipinagdarasal ng sambayanang Pilipino ang kapayapaan sa kaluluwa ni Emman at ang lakas sa pamilya Atienza. Ang kanilang laban ay laban ng lahat.

Full video: