ANG NAKAKAKILABOT NA PANGAKO: PDUTERTE, NAGBABALA NG MATINDING KAPARUSAHAN SA ADIK NA WALANG AWA SA PAGBALAT NG MUKHA NG INOSENTENG BATA

Pambungad: Ang Horor na Bumalot sa Pag-asa

Sa isang bansang nakikipaglaban sa matinding balangkas ng krimen at iligal na droga, may mga pangyayaring hindi lang nagpapahinto sa atin kundi nagpapayanig sa mismong pundasyon ng ating kolektibong kaluluwa. Kamakailan, isang insidente ng karahasan ang muling nagpukaw sa galit at takot ng sambayanan—ang karumaldumal na pagbalat sa mukha ng isang batang babae na ginawa umano ng isang indibidwal na nababalutan ng adiksyon. Ang horor na ito ay hindi lang usapin ng lokal na krimen; ito ay naging mitsa ng isang pambansang sigaw, at nagbigay-daan sa isang tugon mula sa pinakamataas na pinuno ng bansa, si Pangulong Rodrigo Roa Duterte, na mas matalim at mas nakakatakot pa sa mismong krimen. Ang kanyang binitiwang ‘babala’ ay hindi simpleng retorika; ito ay isang nag-aalab na pangako ng hustisya na gumuguhit ng malinaw na linya sa pagitan ng batas at ng kasamaan.

Ito ang kuwento ng isang walang-awang akto at ang matinding reaksyon ng isang pinunong handang itaya ang lahat para sa kaligtasan ng mga musmos.

Ang Mukha ng Isang Trahedya: Isang Batang Walang Kalaban-laban

Ang detalye ng krimen ay sapat na upang guluhin ang pinakamahimbing na pag-iisip. Ang biktima, isang batang babae na may napakabata pang edad, ay sinaktan sa paraang hindi akalain ng karaniwang tao na kayang gawin ng kapwa tao. Ang ginawa umanong ‘pagbalat’ sa kanyang mukha ay hindi lang simpleng sugat; ito ay isang brutal na porma ng pagkakasalang nag-iwan ng permanenteng peklat hindi lang sa kanyang pisikal na anyo kundi maging sa kanyang kabataan at sa kaluluwa ng kanyang pamilya.

Ang tanong na “Bakit?” ay tanging masisisi sa nakalalasong epekto ng iligal na droga. Ang salarin, na inilarawan bilang isang ‘adik,’ ay nagpakita ng isang lebel ng kabangisan at pagkawala ng katinuan na direktang nauugnay sa kanyang adiksyon. Ang iligal na droga, tulad ng shabu o anumang kemikal na lumalason sa pag-iisip, ay may kapangyarihang alisin ang tao sa kanyang sarili, palitan ang katinuan ng kawalang-hiyaan, at gawing isang halimaw na walang kakayahang kumilala ng tama at mali, lalo na sa harap ng isang inosenteng bata.

Ang insidenteng ito ay nagbigay ng isang malagim na paalala: ang laban kontra droga ay hindi lamang tungkol sa paghuli ng mga nagbebenta at pag-iwas sa adiksyon; ito ay isang diretsong pakikipagsapalaran upang pigilan ang mga karahasang bunga ng pagkasira ng isip, lalo na ang karahasan laban sa mga pinakamahihinang sektor ng lipunan—ang mga bata.

Ang Pag-aapoy ng Galit ng Pangulo: Isang Babalang Pamatay

Agad na umalingawngaw ang balita sa buong bansa at, hindi nagtagal, ay umabot sa tainga ng Pangulo. Kilala si Pangulong Duterte sa kanyang matitigas na pananalita at sa kanyang hindi matitinag na paninindigan laban sa mga kriminal. Ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang tugon ay tumawid sa linya ng karaniwang babala at pumasok sa teritoryo ng isang ‘nakakatakot na pangako.’

Sa harap ng publiko, at sa tonong hindi kailanman nag-aatubili, nagbigay ng matinding mensahe ang Pangulo. Ang kanyang talumpati ay puno ng galit at disgusto. Hindi niya tinago ang kanyang damdamin, direkta at personal niyang tinarget ang klase ng kriminal na kayang gumawa ng ganoong kabangisan sa isang bata. Ang kanyang babala ay simple, ngunit may bigat: ang sinumang mangahas na manakit sa mga bata o magdulot ng kaligayahan sa pamamagitan ng krimen na dulot ng droga ay haharap sa matinding kahihinatnan. Sa konteksto ng kanyang War on Drugs, ang kanyang pahayag ay hindi lamang tumutukoy sa legal na parusa kundi sa mas madilim, mas mabilis, at mas diretsong pagpapatupad ng hustisya.

Ang wika na ginamit ni Duterte ay sinadya upang maging nakakakilabot. Ito ay isang taktika na matagal nang ginagamit ng Pangulo—ang paggamit ng matitigas na salita upang takutin ang mga kriminal at ipamalas sa publiko na may isang pinunong handang maging brutal para lamang mapanatili ang kaayusan. Sa kasong ito, kung saan ang biktima ay isang bata, ang kanyang pagiging matigas ay lalong umani ng suporta mula sa nakararami na naniniwalang ang ganitong uri ng kasamaan ay nangangailangan ng sukdulang kaparusahan, o lex talionis—isang mata para sa mata.

Ang Epekto ng Pagiging ‘Sensational’ ng Presidente

Ang reaksyon ni Pangulong Duterte ay hindi lamang isang simpleng pahayag; ito ay isang headline na nagpapalabas ng kolektibong galit ng lipunan. Ang kanyang sensational na tugon, habang kontrobersyal sa ilang panig, ay napakalakas na emosyonal na hook para sa karamihan ng Pilipino. Ang Pangulo ay nagbigay ng boses sa hindi maipaliwanag na takot ng mga magulang, at sa kagustuhan ng bansa na protektahan ang mga musmos mula sa mga anino ng adiksyon at krimen.

Ang kanyang paninindigan ay nagpapatunay sa kanyang orihinal na pangako sa pagkapangulo: ang pagwawakas sa krimen at droga, sa kahit anong halaga. Sa pamamagitan ng pagbibigay ng ‘nakakatakot’ na babala, epektibong ipinadala niya ang mensahe sa lahat ng sangkot sa iligal na droga: ang linya ay nasira, at ang inosente, lalo na ang mga bata, ay hindi dapat maging biktima. Ang sinumang lalampas dito ay magiging target ng walang-awang pagpapatupad ng kanyang kampanya.

Sa konteksto ng pamamahayag at social media, ang ganitong uri ng balita ay lubhang shareable at engaging. Ang emosyonal na kargada nito—ang horor ng krimen at ang nag-aalab na galit ng Pangulo—ay lumikha ng isang perfect storm para sa diskusyon. Sa mga platform tulad ng Facebook at X, ang mga tao ay nagpapalitan ng matitinding opinyon, karamihan ay nagpapahayag ng suporta sa matigas na kamay ng batas, habang inuulit ang demand para sa hustisya. Ito ay nagpapakita na ang isyu ay hindi lamang politikal; ito ay personal at malalim na moral para sa bawat Pilipino.

Pagtugon sa Lason ng Adiksyon: Ang Lalim ng Problema

Ang kaso ng bata na binalatan ang mukha ay isang malinaw at nakakatakot na patunay kung gaano kalalim ang problema ng adiksyon sa Pilipinas. Ang iligal na droga ay hindi lang nagpapahirap sa indibidwal; ito ay sumisira sa pamilya at, sa mga kasong tulad nito, ay nagiging sanhi ng matinding at di-maipaliwanag na karahasan. Ang salarin ay hindi lang simpleng kriminal; siya ay produkto ng isang epidemya na nagpapawalang-bisa sa lahat ng pagpapahalaga sa buhay ng tao.

Ang tugon ni Duterte ay hindi lamang para sa salarin kundi para sa buong sistema ng droga. Ito ay isang deklarasyon ng digmaan laban sa kemikal na nagpapabago sa tao, ginagawa silang walang emosyon at handang gumawa ng pinakamasasamang akto. Ang babala ng Pangulo ay nagpapatibay sa kanyang paninindigan na ang solusyon ay hindi lamang rehabilitasyon—ito ay pagpuksa. Para sa Pangulo, ang pagpuksa sa mga pinagmumulan ng droga at ang pagbibigay ng matinding kaparusahan sa mga sangkot, lalo na sa mga nagdudulot ng pinsala sa mga bata, ay ang tanging paraan upang panatilihing ligtas ang lipunan.

Panghuling Panawagan: Ang Pangako ng Seguridad

Sa huli, ang insidente ng pambabalat sa mukha ng bata at ang kasunod na ‘nakakatakot na babala’ ni Pangulong Duterte ay nag-iwan ng isang hindi mabuburang marka sa kamalayan ng bansa. Ito ay nagsisilbing isang nag-iilaw na halimbawa ng pagiging malupit ng krimen na dulot ng droga, at ang matinding, kung minsan ay brutal, na pangangailangan para sa hustisya.

Ang babala ng Pangulo ay mananatiling isang maingay na echo sa lahat ng lansangan. Ito ay isang paalala sa mga kriminal: ang batas, at ang Pangulo, ay hindi magpapalampas. Para sa mga mamamayan, ito ay isang pangako na sa ilalim ng kanyang pamumuno, ang pagiging inosente ng isang bata ay ang pinakamataas na laking nagbabawal sa krimen, at ang sinumang lalabag sa laking ito ay haharap sa matinding puwersa na hindi lang ng gobyerno, kundi ng buong bansa na naghahanap ng hustisya. Ang laban ay hindi pa tapos, at ang mga salita ni Duterte ay nagsisilbing apoy na nagpapanatili sa alab ng kanyang pangako na protektahan ang bansa, lalo na ang mga pinakamahihinang miyembro nito, sa lahat ng oras at sa kahit anong paraan.

Full video: