ANG PAGGUHO NG KAPISANAN: MGA PENSION NG SENIOR CITIZEN AT 4PS, SAPILITANG KINUHA NG SBSI CULT SA SOCORRO; HUKUMAN, NALALAPIT NA ANG HATOL SA MGA LIDER

Sa bayan ng Socorro, Surigao del Norte, isang drama ng panloloko, pang-aabuso, at paghahanap ng hustisya ang kasalukuyang nagaganap. Ang komunidad na minsang sumamba sa isang lider na nagpakilalang ‘Diyos’ ay ngayo’y saksi sa unti-unting pagguho ng Socorro Bayanihan Services Incorporated (SBSI) at ang nalalapit na pagdating ng matinding hatol sa kanilang mga pinuno. Ang mga dating makapangyarihang mukha na sina “Senior Agila” (Jiren/Jrens) at Mamerto Galanida ay hindi na nagpapakita ng kanilang dating pagmamalaki; sa halip, sila’y nahaharap sa katotohanan ng kulungan—isang kapalit na mas masahol pa kaysa sa inaakala ng marami.

Ayon sa mga huling ulat, ang imbestigasyon laban sa SBSI ay matagumpay nang natapos, at ang mga kaso ay isinumite na para sa resolusyon. Ang kaganapang ito ay nagbigay ng matinding pag-asa sa mga biktima at sa mga indibidwal na walang pagod na ipinaglaban ang kanilang karapatan. Ngunit bago pa man tuluyang sumapit ang pinal na sentensiya, lumalabas ang mga mas nakakagulantang na detalye tungkol sa lawak ng pang-aabuso ng kulto.

Pagsasapubliko ng Katiwalian: Ang Pagnanakaw sa Pondo ng Mahihirap

Isa sa pinakamalaking rebelasyon na lumabas sa press conference ng mga ahensya ng gobyerno ay ang hayagang pagnanakaw at maling paggamit ng pondo ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) na inilaan para sa mga pinakamahihirap na Pilipino. Iniulat ni Jess Catherine Aranas [01:21], hepe ng Protective Services Division ng DSWD Caraga, na hindi bababa sa tatlong senior citizen ang nagkumpirma na nagbibigay sila ng donasyon mula ₱200 hanggang ₱1,000 mula sa kanilang pension.

Ang mas masahol pa, kinumpirma ni Almira Ribar [02:07], Social Welfare Officer ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps) sa rehiyon, na may mga dating miyembro ng SBSI na beneficiaries ng 4Ps ang nag-ambag din ng kanilang tulong—o sa madaling salita, sapilitang isinuko—sa mga pinuno ng SBSI.

Binigyang-diin ni Aranas [01:40] na ang mga donasyong ito, na pilit na ginagawang “boluntaryo” ng mga lider ng kulto, ay hindi katanggap-tanggap dahil ang mga pondo ay partikular na inilaan ng gobyerno para sa pangkabuhayan at medikal na pangangailangan ng mga senior citizen, gaya ng nakasaad sa Republic Act 1191. Ang pagkuha sa mga pondo na ito ay hindi lamang paglabag sa batas kundi isang malaking moral na kasalanan. Ginagamit ng kulto ang pera ng gobyerno, pera ng mahihirap at matatanda, upang pondohan ang kanilang sariling operasyon at, malamang, ang luho ng kanilang mga pinuno.

Ang pagnanakaw sa pension ng isang senior citizen o sa 4Ps ng isang mahirap na pamilya ay sumasalamin sa kasakiman at kawalang-hiyaan ng mga lider ng SBSI. Ipinapakita nito na ang kulto ay walang pagpapahalaga sa kapakanan ng kanilang mga miyembro. Sila ay ginamit lamang bilang mga ATM machine, na ang tanging silbi ay maging bukal ng yaman para sa mga nagpapakilalang ‘Diyos.’

Ang Madidilim na Lihim: Krimen at ang Kamatayan ng mga Inosente

Ngunit ang kasamaan ng SBSI ay hindi lamang tumigil sa financial exploitation. Sa matapang at emosyonal na pahayag ng nagbubunyag na si Diane Dantz, isiniwalat ang mas madidilim na krimen na naganap sa loob ng “Kapihan”—ang tawag sa komunidad ng SBSI.

Inilarawan ni Dantz si Jiren [14:46] bilang isang kriminal na may kinalaman sa hindi mabilang na pagkamatay ng mga tao. Ibinunyag niya ang matinding pagbabawal sa mga miyembro na magdala ng buntis sa ospital para manganak. Sa halip, si Jiren umano mismo ang nag-o-offer na siya ang mag-aalaga, at sa mas nakakagulat na pahayag, siya pa mismo ang nagsuot ng scrub suit upang magsagawa ng C-section [15:24]—isang medical procedure na nangangailangan ng lisensya at matinding pagsasanay.

“Ang dami niyang pinatay, mga bata, mga bata, mga batang paslit,” [16:10] ang emosyonal na salaysay ni Dantz. Naging personal ang kanyang laban nang ibunyag niya ang trahedya ng kanyang sariling pamilya. Ibinahagi niya ang sakit na naramdaman nang malaman niyang namatay ang kanyang 3-linggong gulang na pamangkin [17:11], isang pagkamatay na pilit na tinago sa kanila. “Alam niyo kung hindi lang sila namuhay doon, hindi lang sila nakatira doon, hindi mamamatay ang aking pamangkin,” [17:37] aniya, na nagpapahiwatig na ang pagkamatay ay dahil sa maling paniniwala at kapabayaan sa loob ng kulto. Ang libingan ng paslit ay wala pang petsa ng kapanganakan at kamatayan [17:09], isang tahimik ngunit matinding ebidensya ng tago at malagim na trahedya sa komunidad.

Ang ganitong uri ng pang-aabuso ay nagpapakita na ang kulto ay nagtatag ng isang lugar kung saan ang buhay ng tao ay walang halaga, kung saan ang salita ng lider ay mas mataas pa kaysa sa agham at kaligtasan. Ito ay isang paglabag sa pinakapundamental na karapatan ng tao—ang karapatang mabuhay.

Ang Pagbagsak ng mga Tiranong Nang-aapi

Sa ngayon, ang mga lider ng SBSI ay unti-unti nang nagbabayad sa kanilang mga kasalanan. Inilarawan ni Dantz [12:47] ang itsura nina Mamerto Galanida at ng iba pa na tila “kawawa” at “nagmamakaawa,” na malaki ang kaibahan sa kanilang dating mapagmataas na pag-uugali. Si Galanida, na dati raw may taga-prepare ng pagkain at lahat ng serbisyo ay naka-standby para sa kanya [13:03], ay ngayo’y nahaharap sa mas masahol na higaan sa piitan.

Sa kabila ng kanilang kalagayan, may mga miyembro pa rin umano na umaasa at naniniwalang uuwi ang kanilang “Diyos” na si Jiren sa darating na Oktubre 25 [03:06]. Ngunit ayon kay Dantz, “Baka naman hindi abutin ng 25, eh ano na, timbog na sa kulungan,” [03:32] isang matalim na paalala na ang tadhana ni Jiren ay nasa Bilibid at hindi sa Kapihan. Ang mga pangako ng kulto ay hanggang pangarap na lamang [08:52], habang ang katotohanan ay patuloy na bumabagabag sa mga naniniwala.

Ang matinding pagbagsak na ito ay isang aral sa lahat ng mga nangaapi: hindi man natutulog ang tunay na Diyos [19:07], at sa huli, ang katotohanan ang maghahatid ng hustisya. Ang kanilang dating “Paraiso” [20:28] ay natuklasang isang “bartolina” [18:17] o “kulungan” na walang awa [20:44], ginawa upang kontrolin at alipustahin ang mga taong mababait at masunurin.

Pagkilala sa mga Bayani at Pagkilos ng Gobyerno

Ang tagumpay na ito ay hindi magiging posible kung wala ang tapang ng mga taong nagsalita. Pinuri ni Dantz si Edelito Sangco [09:29] bilang isang “tunay na buhay na bayani” dahil sa kanyang pagiging matuligsa sa SBSI mula pa sa simula. Si Sangco, na hindi nagpadala sa panghihina, ay naging ehemplo ng pag-asa.

Higit pa rito, binigyang-diin ang malaking papel ng lokal na pamahalaan. Pinuri ni Dantz ang Mayor, Vice Mayor, at Task Force [07:34] dahil sa kanilang pagkakaisa at pagkilos. Lalo niyang pinasalamatan ang pamumuno ng Mayor na, sa kabila ng paninira at pagpapahiya [10:07], ay tahimik na gumagalaw at inuuna ang kapakanan ng bayan [11:08]. Ang pinakamahalaga, prinotektahan nila ang mga whistleblowers [11:34], sa halip na pabayaan. Ang pagkilala ay umabot din kay Governor Barbers [11:46] at sa mga abogado ng PAO [12:05] na walang humpay na tumulong sa legal na laban.

Ang pagkilos ng mga opisyal na ito ay nagbigay ng lakas sa mga biktima na magsalita, at naging patunay na sa Pilipinas, hindi tayo dapat manahimik. “Huwag nating sirain ang kanilang Ano, ang kanilang trip,” [03:26] ang mapait na biro ni Dantz, ngunit ang katotohanan ay hindi na sila makakapayag na may mangaapi sa sarili nilang bayan [04:13].

Pinal na Paalala: Ang Kapihan ay Hindi Na Paraiso

Sa pagtatapos ng laban, isang pinal na paalala ang inihahatid sa mga nananatiling miyembro ng SBSI: “Wala sa kapihan at hindi totoo na ang kapihan ay isang Paraiso” [20:28]. Ang “Kapihan” ay isang puwersa na nagtanggal sa kanila sa kanilang mga pamilya [20:13], nagbawal sa kanilang mag-aral at maghanapbuhay [19:22], at nagpalubog sa kanila sa isang moral na pagkakasala—ang araw-araw na pagsisinungaling [18:48].

Ang panawagan ay magbalot na [21:19] dahil sila ay itinuturing nang mga squatter [21:23] sa lupaing hindi naman kanila. Walang halaga ang ipinagbabawal na “langit” na ipinangako sa kanila, dahil ang langit ay hindi matatagpuan sa isang kulto [18:14]. Ang tunay na kalayaan ay naghihintay sa labas ng kanilang “bartolina.” Ang sukdulan ng hatol ay malapit na [08:16], at sa wakas, ang mga inaapi ay makakatikim ng kapayapaan at hustisya, na matagal nang ipinagkait sa kanila. Ang paglaya ay hindi lang pisikal, ito ay paglaya ng isip at kaluluwa mula sa panloloko.

Full video: