Isang Katotohanang Masakit Kaysa sa Libong Katatawanan

Si Tuesday Vargas. Isang pangalan na kasingkahulugan ng enerhiya, ng walang humpay na sigla, at ng halakhak na bumabasag sa katahimikan ng entablado at telebisyon. Sa loob ng maraming taon, siya ang pambansang komedyante na nagdala ng pag-asa, tawa, at aliw sa milyon-milyong Pilipino. Ngunit sa likod ng malawak na ngiting iyon, nagkubli pala ang isang masalimuot at nakakabiglang kuwento—isang labanan na muntik nang kumitil sa kanyang sariling buhay.

Sa isang seryosong pag-uusap kasama si Karen Davila, binuksan ni Tuesday Vargas ang kanyang sarili, nag-alis ng maskara ng komedyante, at ibinunyag ang pinakamadilim na kabanata ng kanyang buhay. Hindi ito kuwento ng isang celebrity na nasadlak sa karaniwang problema; ito ay salaysay ng pagtataksil, kawalan ng pag-asa, at isang literal na himala na nagpabalik sa kanya mula sa bingit ng kamatayan. Ang kanyang pagtatapat ay hindi lamang isang simpleng rebelasyon; ito ay isang malakas na sigaw na nagpapaalala sa lahat na ang bawat tao, may privilege man o wala, ay may sariling ‘bagyo’ na pinagdadaanan.

Ang Pinakamababang Punto: Pagtataksil at Pagkaubos ng Pag-asa

Sa kanyang pag-amin, inilarawan ni Tuesday ang pinakamababang punto ng kanyang buhay dalawang taon na ang nakakaraan—isang panahong halos sinubukan niyang wakasan ang lahat [19:42]. Ang nagtulak sa kanya sa kailaliman ay hindi lamang isang problema, kundi isang masakit na domino effect ng panloloko.

“It was lowest. I’d consider [it] because wala na, wala nang presence ng hope. There’s nothing more I could do,” emosyonal na pagbabahagi ni Tuesday [19:51].

Ang ugat ng kanyang pagkalugmok ay nakatuon sa pinansiyal na pagtataksil. Ayon sa kanya, may mga taong itinuring niyang kaibigan, o kahit kasintahan, ang ‘nang-dupe’ sa kanya sa iba’t ibang negosyo at pamumuhunan [20:03]. Sa isang iglap, tila naglaho ang pinaghirapan niyang salapi. Ang mas masakit, ayon kay Tuesday, ay ang pagkawala ng tiwala, lalo na’t alam ng mga taong ito na nagpupumiglas na siya sa buhay, ngunit nagawa pa rin siyang pagsamantalahan.

“That makes me sad the most, it’s the trust that I gave these people,” aniya [20:25]. “At aside from that, alam nila na I was struggling to begin with… for you to do that to me, knowing full well what hurt me, what pains me.”

Sa pagkawala ng pera at pagkakabaon sa kawalan, kasabay ng matinding kirot ng pagtataksil, naramdaman ni Tuesday na ang lahat ng pundasyon ng kanyang buhay ay gumuho. Ang mga problema, ang hirap ng buhay, at ang labis na damdamin ay tila nagpalobo sa isang madilim na ulap, na nagresulta sa ideasyon at pagtatangka sa sarili. Sa puntong ito, tuluyan nang nawala ang hope [21:47].

Ang Himala sa Bingit: Hinila ng Espiritu Santo

Dahil sa matinding pagkawala ng pag-asa, napunta si Tuesday sa isang lugar na handa na siyang magpaalam sa mundo. Sa isang sandali ng matinding pag-iisa at kawalan, siya ay nakatayo sa bingit, handang tumalon [02:14:47].

Sa isang napakagandang paglalarawan ng kanyang karanasan, ikinuwento ni Tuesday ang kaganapan na nagpabago sa kanyang kapalaran. Kahit na nag-iisa siya, nakaramdam siya ng isang puwersa—isang force na literal na humila sa kanya palayo sa ‘ledge’ [21:55].

“Somebody pulled me from that ledge that day,” pag-amin niya [20:57]. Ang pakiramdam na iyon ay isang presence na tila isang sinag ng liwanag sa gitna ng kanyang kadiliman. Sa kanyang paniniwala, ang puwersang nagligtas sa kanya ay walang iba kundi ang Espiritu Santo [21:09].

“That was one of the few moments in a long time na it was quiet. I heard the Lord,” aniya [22:32].

Ang pangyayaring ito ang nagpanumbalik sa kanyang pananampalataya at nagbigay sa kanya ng second chance na mabuhay. Ang himalang ito ay nagpatunay sa kanya na may mas malaking plano ang Diyos para sa kanya, at hindi pa tapos ang kanyang misyon sa mundong ito. Ito ay isang matinding pagpapatibay na sa pinakamadilim na oras, may presensiya na handang sumaklolo, kahit pa ang lahat ay tila tinalikuran ka na.

Ang Buhay sa Ilalim ng Spectrum: Hindi Nila Nakita ang Clown

Upang lubos na maunawaan ang lalim ng pinagdaanan ni Tuesday, kinakailangang balikan ang kanyang mga pinagmulan at ang isa pang mahalagang rebelasyon: ang kanyang Asperger’s Syndrome at ADHD [05:00]. Bagamat na-diagnose siya nang huli, ang mga sintomas ay naramdaman niya noong bata pa siya.

Bilang isang bata, inilarawan ni Tuesday ang sarili bilang “weird” at “different” [05:49]. Mas gusto niyang makipag-ugnayan sa mga matatanda o sa mga pinsan na sampung taon ang tanda sa kanya, kaysa sa kanyang mga kalaro. May sensory issues siya: hindi niya gusto ang malalakas na ingay, ayaw niyang masira ang kanyang routine, at may mga pagkain na hindi niya gustong magdidikit sa kanyang plato [06:40]–[06:57]. Naalala niya na hindi siya nakatingin sa mata ng kanyang kausap [06:17], at hindi niya gusto ang mga tradisyonal na pagpapahayag ng pagmamahal.

Ang Asperger’s, na bahagi ng Autism Spectrum, ay nagdala ng malaking social challenges [06:08]. Bagamat gusto niyang makipag-ugnayan at makisalamuha, napakahirap para sa kanya na marating ang place of comfort sa pakikipag-sosyal [07:15]. Ang lahat ng emosyon ay labis niyang ini-internalize, dahil wala siyang capacity na ipahayag ito tulad ng ibang bata [07:50]. Kaya’t madalas, sa halip na umiyak o tumawa nang buong katawan, nananatili siyang tahimik. Mas lalong tumindi ang pakiramdam na “iba” siya sa lahat nang hindi niya maintindihan ang mga biro ng iba, na nagpatibay sa paniniwala niyang: “I was really weird. It made me believe that I was not part of society as a whole” [08:20].

Ang kuwento ni Tuesday ay isang testamento sa matinding misconception ng publiko tungkol sa mga komedyante. Sa kanilang pananaw, si Tuesday ay ang “clown” na nagpapasaya sa lahat. Ngunit ayon kay Tuesday: “People don’t really understand what we are going through because all they see is the clown that is in front of them” [04:18]. Ang pagiging komedyante, sa kabila ng gift of gab, ay nagtago sa kanyang vulnerability, at nagpalayo sa oportunidad na magpakita ng tunay na nararamdaman [04:41]. Sa kanyang pagiging comedian, lalo siyang napagkamalan na walang problema, kaya naman hindi na sila tinatanong ng simpleng “Kumusta ka?” [04:30]

Paghahanap ng ‘Tribe’ at ang Kapangyarihan ng Awa

Sa kanyang pagpupumiglas na maging bahagi ng society, ginamit ni Tuesday ang kanyang pagiging “iba” bilang isang sandata upang maging isang artist [08:26]. Nagsimula siyang magsulat ng tula, gumawa ng musika, at sumali sa isang banda noong siya ay 14 pa lamang. Ito ang kanyang naging paraan upang makahanap ng isang tribe na hindi nagpipilit na ipasok siya sa isang mold na hindi para sa kanya—na inilarawan niya bilang, “I’m a round screw in a square” [08:38]. Sa tribo ng mga artista, doon siya namulaklak [08:50].

Ang kanyang pagkatao ay hinubog din ng malaking pagsubok sa pamilya. Bilang anak ng isang OFW [08:59], lumaki siyang may mga katanungan, at tila hindi buo ang support system noong bata pa siya. Hanggang ngayon, dala niya ang mga tanong: “What would have happened if everything was different? What would I have been if my mom was present all this time and my dad didn’t pass away too early?” [10:34]. Ang mga tagumpay niya noong kabataan ay tila na-outshadow ng kanyang pag-iisa [09:41].

Ang mga isyung ito sa pamilya ay sumabog nang tumakas siya sa bahay matapos ang matinding argument sa kanyang ama [15:31]. Sa sandaling iyon, ang kanyang support system ay naglaho, at napunta siya sa kalsada.

Ngunit sa gitna ng kanyang paghihirap, nakita niya ang kapangyarihan ng simpleng awa at kabutihan. Matapos tumakas, wala siyang matutuluyan, ngunit may mga taong inilagay ang Diyos sa kanyang buhay. Ang pamilya Mendoza—Uncle Jing at Tita Marga Mendoza—ang nagbigay sa kanya ng silungan, pagkain, at damit sa loob ng halos sampung buwan, nang hindi man lang nagtatanong o humihingi ng kapalit [17:29]–[18:47].

Ang simpleng pag-aalaga—ang pagtatanong kung kumain na siya, kung may kama siyang matutulugan—ay mga basic na bagay na hindi niya naramdaman sa mahabang panahon [18:06].

“I learned that we don’t really need a reason to be kind. We just, we just are. And that sometimes when people are kind to you, meaning God is just using them to be an instrument of kindness,” ang kanyang aral [18:57]. Ang pangyayaring ito ang nagturo sa kanya ng kahalagahan ng paying it forward. Sa kanyang mga pinagdaanan, natutunan niya na ang isang support system ay mahalaga, maging typical man o nasa spectrum ang isang tao [17:01].

Ang Bagong Tuesday: Ang Pag-ibig ng Aking Buhay

Ngayon, ang karanasan ni Tuesday Vargas ay nagsilbing puwersa sa kanyang pagbabago at pagpapagaling. Sa kanyang healing journey, hindi na niya hinahayaan ang setback na maging permanente, at mas mahalaga ang kanyang pagbabalik (comeback) kaysa sa pagkadapa [23:48].

Isa sa pinakamalaking pagbabagong idinulot ng paglalakbay na ito ay ang kanyang bagong mantra at realization: “I am the love of my life” [27:21].

Ito ay matapos siyang sumailalim sa therapy at magbalik-loob sa pananampalataya [27:04]. Ang pag-ibig sa sarili ay nangangahulugan ng pagmamahal sa sarili nang buong puso, nang walang kondisyon, kasama ang lahat ng flaws at pinagdaanan. Higit sa lahat, ang pagpapatawad sa sarili at ang pagkilala na “this is not my fault” ay mahalaga upang makita niya na siya ay lovable pa rin [27:11].

Ang kanyang healing ay isang proseso na binubuo ng maliliit na hakbang, hindi ng malalaking pagbabago [27:41]. Ang pagtigil sa mga vices tulad ng pag-inom, ang pagtulog nang maaga, at ang tamang pagkain ay hindi lamang para sa pisikal na kalusugan, kundi para sa mental na kaginhawaan. Kinikilala niya ang kanyang sarili sa bawat maliit na tagumpay—tulad ng “waking up today” o paglakad ng sampung minuto [28:22].

Bilang isang tao sa spectrum, bukas din siya sa pagkuha ng propesyonal na tulong. Ibinahagi niya na ang medication ay mahalaga upang i-regulate ang dysregulation ng mga emosyon, lalo na ang pagiging labis na sensitibo o ang mabilis na pagbabago ng damdamin [29:05]–[29:32]. Ang kanyang advokasiya ngayon ay nakatuon sa pagpapayo na huwag mag-self diagnose, kundi kumunsulta sa doktor.

Siya rin ay isa nang chef na nagluluto ng masasarap na Asian dishes, tulad ng Pho, bilang bahagi ng kanyang small business [24:13]. Ang pagiging isang single mom ay nagtulak sa kanya na magtrabaho nang husto, at ang kanyang anak mismo ang nagpapatunay na siya ang pinakamahusay na ina, na nagmamahal nang walang kondisyon [25:02]–[25:20].

Ang kanyang pananaw sa sakit ay nag-iba na. Ang kanyang mga tattoo—na may mga relihiyoso at world motif tulad ng dragon at bulaklak [30:35]—ay nagsisilbing eternal jewelry at paalala na ang pain should be viewed differently. “It reminds me that I’m alive every time,” aniya [31:14].

Ang Mensahe ng Pag-asa: “Hindi Mo Kasalanan”

Para sa mga taong nanonood at kasalukuyang nakikipaglaban sa matinding kalungkutan, o may suicidal ideation, ang mensahe ni Tuesday ay malinaw at puno ng empatiya: “It’s not your fault” [32:55].

Ang mga damdaming ito ay dala ng maraming bagay, at ang una at pinakamahalagang bagay na dapat gawin ay ang patawarin ang sarili.

“The moment that you forgive yourself and tell yourself that it is only the Lord that can judge you… who is giving you the right to do that to yourself?” mariin niyang tanong [32:55]–[33:08].

Naniniwala si Tuesday na ang paghahambing sa sarili sa iba ang pangunahing dahilan ng kalungkutan [33:59]. Sa paghahanap ng mga blessings sa sariling buhay, maiiwasan ang inggit at ang feeling na less ka kaysa sa iba [34:06]. Ang kanyang life verse ngayon ay: “Until it’s my turn, I will learn to clap for others” [33:53].

Sa huli, inilarawan ni Tuesday ang kanyang sarili hindi bilang isang sirang tao, kundi bilang isang taong, sa kabila ng lahat ng brokenness, ay umuunlad (thriving) at hindi na lamang nag-e-exist [32:22].

Ang kuwento ni Tuesday Vargas ay isang malakas na patunay na ang paghahanap ng liwanag sa gitna ng kadiliman ay posible. Sa kabila ng pagtataksil, sa kabila ng sakit, at sa kabila ng pakikipaglaban sa sarili, ang pag-ibig sa sarili at ang pananampalataya ay sapat na upang makabangon at maging isang person of value and integrity [28:07]. Ang kanyang boses ngayon ay hindi lamang nagdudulot ng tawa, kundi nagbibigay ng pag-asa, validity, at kalinga sa lahat ng round peg na naghahanap ng kanilang lugar sa mundo. Huwag kang mag-isa; may buhay pagkatapos ng ideasyon. Ito ang pinakamalaking comeback ni Tuesday Vargas.