ANG MASKARA NG KASAMAAN: Paano Naging Pumatay si Janice, ang Babaeng May “Angelic Face,” sa Kaso ng Maguad Siblings

Ang isang simpleng araw ng Disyembre ay naging simula ng isang bangungot na yumanig sa buong Pilipinas, lalo na sa tahimik na komunidad ng M’lang, Cotabato. Ang trahedya ng Maguad siblings—sina Crizzlle Gwynn Maguad at Crizvlle Louis “Boyboy” Maguad—ay hindi lang kuwento ng karahasan; ito ay isang nakakakilabot na salaysay tungkol sa pagtataksil, inggit, at ang mapanlinlang na mukha ng kasamaan. Sa gitna ng trahedya, tumambad ang isang katotohanan na mas masakit pa sa mga sugat ng mga biktima: ang utak sa likod ng krimen ay walang iba kundi ang taong pinagkalooban ng tahanan at pag-ibig ng pamilya—si Janice Sebial Emuelin, ang “working student” na may mukhang anghel.

Ang Pamilyang Biniyayaan ng Kabaitan

Ang pamilya Maguad ay isang huwaran sa kanilang komunidad. Sina Cruz at Lovella Maguad, parehong guro sa publikong paaralan, ay kilala sa kanilang kabaitan at pagiging mapagmahal. Ang kanilang mga anak, si Crizzlle Gwynn, isang 18-taong-gulang na nursing student sa University of Southern Mindanao, at si Crizvlle Louis, isang 16-taong-gulang na Grade 10 student, ay may maganda at maaliwalas na kinabukasan.

Noong Hulyo 2021, nagpasya ang Maguad family na kupkupin ang 16-taong-gulang na si Janice Sebial Emuelin, na tubong Kidapawan, bilang isang working student. Ipinakilala siya ni Gwynn sa pamilya sa pamamagitan ng mga aktibidad na may kaugnayan sa simbahan. Ang pag-aampon kay Janice ay isang testamento sa pagiging bukas-palad ng pamilya. Kahit pa nagkaroon na ng insidente kung saan umano’y nagnakaw si Janice ng mahigit ₱10,000 mula sa pamilya, pinatawad siya ni Gwynn at hinimok ang kanyang mga magulang na hayaan si Janice na manatili sa kanilang tahanan. Ang tindi ng pagpapatawad na ito ay nagpapakita ng kaluluwa ng pamilyang handang magmahal nang walang pasubali—isang pagmamahal na sa huli ay naghatid sa kanila sa kanilang pinakamalaking trahedya.

Ang Madugong Gabi ng Disyembre 10

Ang lahat ay naganap noong hapon ng Disyembre 10, 2021. Si Cruz Maguad ay inalerto ng kanilang kapitbahay tungkol sa kahina-hinalang aktibidad sa kanilang bahay. Pagdating niya, tumambad ang isang tagpo ng matinding karahasan: si Crizvlle Louis ay natagpuang nakagapos, nakabusal, at pinatay sa bugbog. Mas matindi pa ang sinapit ni Crizzlle Gwynn, na nagtamo ng 32 saksak sa katawan. Ang mga ginamit na armas ay nakakagimbal at karaniwan—kutsilyo, baseball bat, martilyo, at gulok—mga gamit-bahay na ginawang sandata ng kamatayan.

Sa kaguluhan ng krimen, tanging si Janice ang “nakaligtas”. Ang kanyang kuwento ay nagbigay ng paunang direksyon sa imbestigasyon: may mga nakamaskarang lalaki raw ang pumasok at umatake sa magkapatid, habang siya ay nagtago sa banyo. Hindi lang iyon. Sa kasagsagan umano ng insidente, nagawa pa niyang mag-post sa Facebook, humihingi ng tulong, na lalong nagpa-igting sa simpatiya ng publiko sa kanya. Ang kanyang pagkilos, mula sa kanyang kuwento hanggang sa kanyang social media post, ay sadyang idinisenyo upang maging kasinungalingan, na lalong nagpalala sa pagkamuhi ng bayan nang malaman ang katotohanan. Ang kanyang mukha—ang mukha ng isang inosenteng biktima—ay nagtagumpay sa loob ng maikling panahon.

Ang Pagbagsak ng Maskara ng Inosensya

Gayunpaman, ang pagpapanggap ay hindi nagtagal. Ang mga imbestigador ay mabilis na nakapansin ng mga malaking butas sa kuwento ni Janice. Una, walang bakas ng sapilitang pagpasok sa bahay. Ito ay isang mahalagang punto na nagpahiwatig na ang nagdala ng karahasan ay isang tao na may access at tiwala sa loob ng tahanan. Pangalawa, ang kanyang pag-uugali—ang pagpapalit ng profile picture sa Facebook at ang pag-post ng mga kaduda-dudang status updates—ay lalong nagpalalim sa hinala. Ang isang taong kalalabas lang sa matinding trauma ay hindi karaniwang naglalaan ng oras para sa ganoong mga gawain.

Ang mga ebidensya ay mabilis na nag-ipon. Nakakita ang pulisya ng mga damit na may mantsa ng dugo malapit sa isang irigasyon kanal, at ang mga fingerprint sa mga sandata ng pagpatay ay nagtugma sa kanya. Sa ilalim ng bigat ng ebidensya at ang patuloy na paghahanap sa katotohanan, bumagsak ang maskara. Noong Disyembre 16, 2021, anim na araw lamang matapos ang krimen, umamin si Janice na siya ang utak sa pag-oorkestra ng mga pagpatay.

Ang motibo? Inggit at pagkamuhi—isang pait na nararamdaman niya laban sa kanyang mga kapatid sa puso. Ang pag-amin ay nagbunyag din na may kasabwat siya, isang menor de edad na nagngangalang Esmeraldo Cañedo Jr., na isa ring altar boy. Ang katotohanan na ang krimen ay isinagawa hindi lamang ng isang “pinagkakatiwalaang” miyembro ng pamilya, kundi pati na rin ng isa pang menor de edad, ay nagdulot ng malawakang panlulumo at takot. Ang dalawang menor de edad, na dapat sana ay naglalaro o nag-aaral, ay nagplano ng isang brutal na pagpatay.

Ang Paradox ng “Angelic Face” at ang Pagtataksil

Ang sentro ng pagkabigla ng publiko ay ang tila “inosente” o “angelic face” ni Janice. Ang imahe niya ay malayo sa karaniwang larawan ng isang kriminal. Ito ang nagbigay-daan sa maraming diskusyon sa social media—kung paano ang isang tao na may mukhang tila walang kakayahang gumawa ng kasamaan ay nagtatago ng ganoong kalaking kadiliman sa loob. Ang kaso ay naging isang matingkad na paalala na ang kasamaan ay walang pinipiling anyo; maaari itong magtago sa likod ng pinakamahinhin at pinakainosenteng mukha.

Ang tindi ng kanyang pagtataksil ay higit pa sa pagkuha ng buhay. Siya ay pinatawad na ng pamilya sa isang insidente ng pagnanakaw, isang pagkakataon na dapat sana ay nagbigay sa kanya ng aral, ngunit sa halip ay nagbigay-daan pa sa mas matinding sama ng loob. Ang inggit na naramdaman ni Janice ay lumaki sa isang nakamamatay na galit—isang poot na lumamon sa kanya at nag-udyok sa kanya na sirain ang pamilyang nagbigay sa kanya ng lahat. Sinasalamin ng kasong ito ang isang malalim na problema sa lipunan: ang pighati at pagkainggit na maaaring sumibol sa kabila ng kabutihan at pagmamahal na ibinibigay.

Ang mga detalye ng pagpatay, lalo na ang dami ng saksak kay Gwynn at ang pagbugbog kay Louis gamit ang mga gamit-bahay, ay nagpapakita ng isang antas ng poot na tila personal at matindi. Hindi ito simpleng pagnanakaw na nauwi sa kamatayan; ito ay isang kalkuladong aksyon na naglalayong pawiin ang dalawang nilalang na kinaiinggitan niya. Ang kuwento niya bilang ang tanging nakaligtas, ang kanyang mga post sa social media, at ang kanyang patuloy na pagpapanggap ay nagbigay-diin sa kanyang kakayahan sa matinding panlilinlang, isang katangian na karaniwang hindi inaasahan mula sa isang 16-taong-gulang na may mukhang tila walang bahid-dungis.

Ang Legal na Katapusan at ang Aral ng Trahedya

Dahil menor de edad, si Janice Sebial at ang kanyang kasabwat ay inaresto at inilagay sa kustodiya ng Department of Social Welfare and Development (DSWD). Kalaunan, pareho silang napatunayang nagkasala. Si Sebial ay nahatulan ng dalawang counts ng murder at sinentensiyahan ng hindi tiyak na panahon ng pagkakabilanggo, na tinatayang mula 22 hanggang 37 taon. Ang hatol ay nagbigay ng kaunting katarungan sa nagluluksang pamilya, ngunit hindi nito kailanman mabubura ang sakit at pagkawala.

Ang kaso ng Maguad Siblings ay hindi lamang nagtapos sa hatol; ito ay nagsilbing isang malamig na paalala sa lahat ng mga Pilipino. Ang trahedya ay nagturo ng isang masakit na aral: ang pagtitiwala ay dapat ilagay nang may pag-iingat, at ang panlabas na anyo ay hindi laging nagpapakita ng tunay na nilalaman ng isang puso. Mula sa isang “angelic face” hanggang sa pagiging utak ng brutal na pagpaslang, ang pagbagsak ni Janice Sebial mula sa pagiging biktima tungo sa pagiging kriminal ay isang kuwento na mananatiling nakaukit sa kamalayan ng bansa. Ito ay isang paalala na ang pinakamalaking halimaw ay hindi nagtatago sa dilim, kundi madalas ay nasa mismong tabi natin, nagtatago sa likod ng isang mukhang hindi natin pinaghihinalaan.

Ang kuwento ng Maguad siblings ay nananatiling isang malalim na sugat sa kolektibong damdamin. Ito ay isang paanyaya na laging tanungin ang ating sarili: Gaano nga ba natin kakilala ang mga taong tinatanggap natin sa ating mga tahanan? At gaano katagal nating hahayaan ang isang mapanlinlang na ngiti na maging maskara ng matinding kasamaan? Ang pighati nina Crizzlle Gwynn at Crizvlle Louis ay isang laging paalala sa mapait na bunga ng inggit at ang kahihinatnan ng tiwalang ipinagkaloob sa maling tao. Ang pamana ng kaso ay hindi lamang legal, kundi isang sikolohikal na babala tungkol sa kadiliman na maaaring manahan sa sinuman, anuman ang edad o ang tila inosenteng mukha.

Full video: