Hambog na Hamon ng Vietnam, Winakasan ng Gilas Pilipinas: Ulan ng Tres at Dominasyon sa Court! NH

Sa mundo ng basketball sa Timog Silangang Asya, ang Pilipinas ay laging tinitingnan bilang ang higanteng dapat talunin. Ngunit sa nakalipas na mga taon, unti-unting lumalakas ang mga kalapit-bansa, at isa na rito ang Vietnam na tila nagkaroon ng labis na kompiyansa sa kanilang pagharap sa Gilas Pilipinas. Sa kanilang huling pagtatagpo, nasaksihan ng buong mundo ang isang engkwentrong puno ng emosyon, tensyon, at sa huli, isang mahalagang leksyon sa pagpapakumbaba. Ang laban na inaakalang magiging dikit ay naging entablado para sa Gilas upang ipakita ang kanilang tunay na kalibre.

Bago pa man magsimula ang laro, kapansin-pansin na ang kakaibang enerhiya ng koponan ng Vietnam. Bilang host nation o di kaya’y dala ng kanilang mga sunod-sunod na tagumpay sa mga nakaraang liga, tila ba kampante silang kaya nilang tapatan ang Gilas. Sa mga warmup pa lamang at sa bawat kilos ng kanilang mga players, bakas ang tinatawag ng marami na “yabang.” Hindi ito nakaligtas sa mapanuring mata ng mga Pilipino. Ang bawat sulyap at kumpas ng mga Vietnamese ay tila isang hamon na hindi pwedeng palampasin ng mga Gilas warriors. Ngunit tulad ng laging sinasabi, ang basketball ay hindi nilalaro sa salita o sa porma, kundi sa loob ng apat na kanto ng court.

Sa pagsisimula ng unang quarter, sinubukan ng Vietnam na kontrolin ang laro. Ginamit nila ang kanilang bilis at ang suporta ng kanilang mga kababayan upang makuha ang momentum. Sa bawat puntos na kanilang nakukuha, nagdiriwang sila na tila ba tapos na ang laban. Ang kanilang defense ay naging agresibo, madalas ay humahantong sa mga physical na tagpo na naglalayong sirain ang pokus ng mga Pilipino. Gayunpaman, ang Gilas Pilipinas ay binubuo ng mga beteranong sanay sa pressure. Sa halip na pumatol sa pisikalidad at sa sikolohikal na laro ng Vietnam, nanatiling kalmado ang ating mga manlalaro sa ilalim ng gabay ng kanilang coaching staff.

Ang tunay na pagbabago sa takbo ng laro ay nangyari nang magsimulang ulanin ng tres ang basket ng Vietnam. Ang mga Pinoy snipers, na pinangunahan ng mga pambato natin sa perimeter, ay tila hindi marunong sumablay. Sa bawat bitaw ng bola, maririnig ang katahimikan ng mga Vietnamese fans habang ang mga bench players ng Gilas ay tumatalon sa tuwa. Ang “yabang” na ipinamalas ng Vietnam sa simula ay dahan-dahang napalitan ng pagkabahala at frustrasyon. Hindi nila inaasahan na sa kabila ng kanilang mahigpit na depensa, makakahanap pa rin ng butas ang Gilas upang maipasok ang mga malalalim na tira.

Hindi lamang sa labas ng arko naging dominante ang Pilipinas. Sa ilalim ng ring, ipinakita ng ating mga big men, sa pangunguna ng “Kraken” na si June Mar Fajardo, ang kanilang lakas. Walang nagawa ang mga defenders ng Vietnam kundi panoorin ang bawat rebound at putback ng mga Pilipino. Dito na nagsimulang lumobo ang lamang. Ang bawat possession ng Vietnam ay naging mahirap dahil sa matinding pressure defense na inilatag ng Gilas. Ang mga turnovers ay naging madalas, at ang bawat pagkakamali ng Vietnam ay agad na pinarurusahan ng Gilas sa pamamagitan ng fastbreak points.

Isa sa mga kapansin-pansing aspeto ng laban ay ang disiplina ng mga manlalaro ng Gilas. Sa kabila ng mga trash talk at tila pambubuska ng ilang players mula sa Vietnam, hindi natinag ang ating pambansang koponan. Ipinakita nila ang maturity na bunga ng maraming taon ng kompetisyon sa international stage. Ang bawat play ay pinag-isipan, ang bawat pasa ay may layunin. Ito ang klase ng laro na nagpapakita kung bakit tayo ang tinitingala sa rehiyong ito. Ang basketball para sa mga Pilipino ay hindi lamang isang sport, ito ay sining at kultura.

Habang papasok sa huling bahagi ng laro, kitang-kita na ang pagod at pagkawala ng pag-asa sa panig ng Vietnam. Ang kanilang head coach ay hindi na magkandamayaw sa pagbibigay ng instruction, ngunit ang mga manlalaro nito ay tila nawalan na ng gana. Ang “anghang” na kanilang ipinakita sa unang bahagi ay tuluyan nang napawi. Sa kabilang banda, ang Gilas ay patuloy lang sa kanilang rhythm. Kahit ang mga reserves na ipinasok sa huling bahagi ng fourth quarter ay nagpakitang-gilas din, na nagpapatunay na malalim ang bench ng ating koponan.

Nang tumunog ang final buzzer, malinaw ang mensahe: Ang Pilipinas pa rin ang hari. Ang score ay naging ebidensya ng malaking agwat ng talento at karanasan. Ang tagumpay na ito ay hindi lamang para sa standings kundi para sa pride ng bansa. Nagsilbi itong paalala sa lahat ng ating mga kapitbahay sa Southeast Asia na ang paggalang ay kinikita sa loob ng court at hindi sa pamamagitan ng maagang kayabangan. Ang mga Vietnamese players, na noong una ay tila hindi makapaniwala, ay napilitang tanggapin ang katotohanan na marami pa silang kakaining bigas bago nila tunay na mapatumba ang Gilas.

Ang reaksyon ng mga fans sa social media ay hindi rin nagpahuli. Maraming Pinoy ang nagpahayag ng kanilang kagalakan at pagmamalaki. May mga nagbiro na “nauna ang yabang, huli ang iyak,” habang ang iba naman ay pinuri ang shooting prowess ng team. Ang video ng mga highlights, lalo na ang mga sunod-sunod na tres, ay agad na naging viral. Ipinapakita nito na ang suporta ng mga Pilipino sa basketball ay walang katulad, saan mang dako ng mundo maglaro ang ating pambansang koponan.

Sa huli, ang laban na ito ay magsisilbing isang mahalagang kabanata sa rivalry ng dalawang bansa. Inaasahan na sa susunod na pagtatagpo, mas magiging handa at mas may respeto na ang Vietnam. Para sa Gilas Pilipinas, ito ay isa lamang hakbang sa mas malaki pa nilang layunin sa international arena. Patuloy silang magsisilbing inspirasyon sa mga kabataang Pilipino na nangangarap na balang araw ay makapagsuot din ng jersey na may nakasulat na “Pilipinas” sa harap. Ang tagumpay laban sa Vietnam ay tagumpay ng bawat Pilipino na naniniwala sa galing at puso ng ating lahi. Puso!