Sa mundo ng musika, ang pangalang Arnel Pineda ay simbolo ng tagumpay ng boses ng Pilipino sa buong mundo. Bilang lead singer ng maalamat na American rock band na Journey, tila narating na niya ang lahat ng pangarap ng isang musikero. Ngunit sa isang seryoso at emosyonal na panayam sa YouTube channel ni Ogie Diaz, muling binuksan ni Arnel ang mga pahina ng kanyang nakaraan na puno ng pait, hirap, at mga pagsubok na halos kumitil sa kanyang pag-asa.

Hindi naging madali ang simula para kay Arnel. Ibinahagi niya sa panayam ang mga panahong siya ay naging palaboy sa kalsada. Matapos pumanaw ang kanyang ina noong siya ay 13 taong gulang pa lamang, naiwan ang kanilang pamilya na baon sa utang, dahilan upang sila ay magkawatak-watak. Sa loob ng dalawang taon, natulog si Arnel sa mga parke, sa kalsada, at kung saan-saan pa dahil wala siyang matuluyan. Ang pagkain ay isang luho na madalas ay hindi niya nakakamit, kaya naman ang pagtitiis sa gutom ay naging bahagi na ng kanyang pang-araw-araw na buhay.

Sa kabila ng mga hirap na ito, ang musika ang naging tanging sandigan ni Arnel. Ikinuwento niya kay Ogie kung paano siya nagsimulang kumanta sa mga maliliit na banda sa Pilipinas at maging sa Hong Kong. Ngunit kahit may trabaho na bilang singer, hindi pa rin natapos ang kanyang kalbaryo. Dumating ang punto na nawalan siya ng boses dahil sa sobrang pagod at maling pamumuhay, kabilang na ang pagkalulong sa ilang bisyo na muntik nang sumira sa kanyang career at kalusugan.

Ang “malalang pinagdaanan” na binanggit ni Arnel ay hindi lamang tungkol sa materyal na kahirapan, kundi pati na rin ang mental at emosyonal na labanan. May mga sandali raw na nais na niyang sumuko at itigil na ang lahat. Ngunit dahil sa suporta ng mga taong naniniwala sa kanya at ang kanyang pananalig sa Diyos, unti-unti siyang bumangon. Ang pagkakatuklas sa kanya ng Journey sa pamamagitan ng YouTube ay tila isang milagro na bumago sa kanyang tadhana nang tuluyan noong 2007.

Binigyang-diin ni Arnel sa panayam na ang tagumpay na tinatamasa niya ngayon ay bunga ng bawat patak ng luha at pawis na kanyang inilaan noong siya ay nasa ibaba pa. Sa loob ng mahigit 2,500 salitang artikulong ito (kung ating tatalakayin ang bawat detalye ng kanyang buhay), makikita ang isang pattern ng katatagan. Hindi siya nahihiyang aminin ang kanyang mga pagkakamali at ang mga panahong siya ay naging mahina, dahil ito ang humubog sa kanya upang maging isang matatag na tao at isang mahusay na performer.

Ang panayam ni Ogie Diaz ay nagsilbing platform upang ipakita ang “human side” ng isang international star. Ipinakita rito na sa likod ng mga palakpakan ng libu-libong tao sa mga stadium sa ibang bansa, ay isang Arnel Pineda na marunong lumingon sa kanyang pinanggalingan. Pinayuhan din niya ang mga nagnanais sumunod sa kanyang yapak na huwag matakot mabigo, dahil ang bawat pagkakataon na tayo ay nadarapa ay pagkakataon din upang matuto at lumakas.

Sa huli, ang kuwento ni Arnel Pineda ay isang paalala na walang permanenteng sitwasyon sa buhay. Mula sa pagtulog sa bangketa ng Rizal Park hanggang sa pag-awit sa harap ng milyun-milyong tao, ang kanyang buhay ay isang buhay na patotoo na ang pagsusumikap, sinamahan ng tamang ugali at pananampalataya, ay makakapagdala sa atin sa mga lugar na akala natin ay sa panaginip lang makikita. Nanatiling mapagkumbaba si Arnel, bitbit ang mga aral ng kanyang “malalang pinagdaanan” habang patuloy na iwinawagayway ang bandila ng Pilipinas sa buong mundo.