Sa mundo ng pageantry, madalas nating makita ang mga kandidata bilang mga imahe ng perpeksyon—nakatayo nang tuwid, laging nakangiti, at tila walang pinagdadaanan. Ngunit sa likod ng mga naggagandahang gown at kumikinang na korona, may mga kuwento ng sakripisyo, pait, at determinasyon na bihirang mabuksan sa publiko. Sa isang espesyal na yugto ng “Toni Talks” kasama si Toni Gonzaga, ipinakita ni Ahtisa Manalo ang kanyang tunay na pagkatao—isang babaeng hindi lamang maganda ang mukha, kundi may busilak at matatag na kalooban na hinubog ng malupit na realidad ng buhay.

Ang paglalakbay ni Ahtisa ay hindi nagsimula sa isang marangyang training camp. Nagsimula ito sa isang maliit na sari-sari store sa Quezon. Bilang isang bata, namulat si Ahtisa sa kahirapan. Ang kanyang mga unang alaala ay hindi paglalaro, kundi ang pagbabantay sa tindahan ng kanyang ina at ang paghahanap ng bawat pagkakataon upang kumita at makatulong sa pamilya. “Halos lahat ng memory ko humahanap ako ng opportunity para kumita ng pera at tulungan yung pamilya at sarili ko,” pag-amin niya. Ang kanyang kagandahan ay mula sa kanyang amang Finnish, ngunit ang kanyang tapang ay mula sa kanyang inang mag-isang itinaguyod siya sa unang limang taon ng kanyang buhay bago muling nag-asawa.

Sa gitna ng kanyang tagumpay, may isang bahagi ng kanyang buhay na nanatiling sugat—ang kawalan ng kanyang tunay na ama. Inamin ni Ahtisa na dinala niya ang “abandonment issues” hanggang sa kanyang pagtanda. Mahirap para sa isang anak na isiping kung ang sariling magulang ay nagawang lumayo, paano pa kaya ang ibang tao? Ngunit sa halip na maging hadlang, ginamit niya itong motibasyon upang maging mas malakas. Dati ay ikinahihiya niya ang kanyang pinagmulan, ngunit ngayon ay ipinagmamalaki na niya ito bilang bahagi ng kanyang pagkakakilanlan. Siya ang batang mahirap na nangarap, lumaban, at nagtagumpay na pag-aralin ang kanyang mga kapatid at ang sarili.

Ang pagpasok niya sa Miss Universe 2025 ay ang rurok ng kanyang 18 taong pangarap. Ngunit bago pa man ang gabi ng koronasyon, nabulabog ang kompetisyon ng isang malaking kontrobersya. Sa gitna ng sashing ceremony, nagkaroon ng matinding sagutan sa pagitan ng head ng host country na si Mr. Nawat at ni Miss Mexico dahil sa isyu ng pagpo-post para sa mga sponsors. Maraming kandidata ang nag-walkout bilang suporta kay Miss Mexico, ngunit nanatili si Ahtisa. Ipinaliwanag niya na hindi siya pumanig dahil hindi niya alam ang buong kuwento at naniniwala siyang ang kompetisyon ay hindi lugar para sa mga personal na isyu. Ang kanyang propesyonalismo ay nagniningning sa gitna ng kaguluhan.

Noong gabi ng koronasyon, ramdam ni Ahtisa ang bigat ng inaasahan ng bawat Pilipino. Matapos ang sunod-sunod na panalo ng bansa mula kay Pia Wurtzbach hanggang kay Catriona Gray, ang presyur ay tila bundok na kailangang pasanin. Sa kanyang self-assessment, alam niyang ibinigay niya ang lahat. “I think I did pretty good… kaya kong mag-Miss Universe,” aniya. Ngunit nang tawagin siya bilang Third Runner-Up, aminin man niya o hindi, may kirot ng kalungkutan dahil ang pangarap niyang iuwi ang korona ay hindi natupad sa paraang inaasahan niya. Gayunpaman, sa kabila ng resulta, nanaig ang kapayapaan sa kanyang puso dahil alam niyang wala siyang pagkukulang.

Ang huling lakad ni Ahtisa sa entablado ng Miss Universe ay hindi lamang isang performance; ito ay isang alay para sa 18 taon ng pagtitiis, pagsisikap, at pag-asa. Wala mang korona sa kanyang ulo sa pagtatapos ng gabi, ang pagmamahal at pagkilala ng sambayanang Pilipino ay higit pa sa anumang ginto. Para sa marami, siya ang tunay na reyna dahil sa kanyang katapatan at sa kanyang kuwento ng pagbangon mula sa hirap. Ngayon, sa pagbubukas ng bagong kabanata ng kanyang buhay, dala ni Ahtisa ang aral na ang tunay na kagandahan ay hindi nasusukat sa titulo, kundi sa kung paano mo minamahal ang bawat bahagi ng iyong nakaraan—maging ito man ay mapait o puno ng pagsubok. Si Ahtisa Manalo ay patunay na ang isang batang tindera mula sa Quezon ay kayang tumayo nang may dangal sa harap ng buong mundo.