Sa mundo ng Philippine sports at showbiz, ang apelyidong “Pacquiao” ay kasingkahulugan ng tagumpay, yaman, at hindi matatawarang dangal. Ngunit sa likod ng mga nagniningning na tropeo ni Manny Pacquiao at ang marangyang buhay ng kanyang pamilya, may isang kwentong hindi madalas naibabahagi sa publiko—ang kwento ng kanyang pangalawang anak na si Michael Pacquiao. Sa isang malalim at emosyonal na panayam kasama ang batikang mamamahayag na si Julius Babao, binuksan ni Michael ang pinto ng kanyang bagong tahanan at, higit sa lahat, ang pinto ng kanyang puso upang ibahagi ang mga pagsubok na humubog sa kanya bilang isang indibidwal.

Hindi maikakaila na ang pagiging anak ng isang icon ay may dalang mabigat na pasanin. Sa panayam, ipinakita ni Michael ang kanyang simpleng pamumuhay sa sariling condo unit, malayo sa mansyon ng kanyang mga magulang sa Forbes Park. Ang pagpiling ito ay hindi dahil sa anumang alitan, kundi dahil sa matinding pagnanais na tumayo sa sariling mga paa at makawala sa higanteng anino ng kanyang ama. “Gusto kong patunayan na kaya kong tumayo nang mag-isa,” aniya. Sa loob ng mahigit isang taon, natutunan ni Michael ang disiplina ng pag-iisa, mula sa pag-aayos ng sariling kagamitan hanggang sa paggawa ng musika nang walang istorbo.

Ngunit ang pinakagulat na bahagi ng kanyang pag-amin ay ang tungkol sa kanyang mental health. Sa likod ng kanyang mga ngiti at ang pagmamaneho ng kanyang paboritong purple Corvette—isang regalo mula sa kanyang ama—ay ang isang madilim na nakaraan. Ibinahagi ni Michael na dumaan siya sa matinding depresyon noong siya ay nasa high school pa lamang. Ayon sa kanya, ang bullying na naranasan niya nang lumipat sila sa General Santos City mula sa isang international school sa Laguna ang naging mitsa ng kanyang kalungkutan. Sa international school, lahat ay pantay-pantay, ngunit sa GenSan, naramdaman niya ang kakaibang tingin at trato ng mga tao dahil lamang sa kanyang apelyido.

“I felt alone,” pag-amin ni Michael. Sa puntong iyon, umabot siya sa pinakamababang antas ng kanyang buhay kung saan naisip niyang wakasan na ang lahat. Isang rebelasyong hindi agad nalaman ng kanyang mga magulang na sina Manny at Jinkee. Ang tanging nagpigil sa kanya ay ang pag-iisip sa kanyang pamilya. “Inisip ko kung ano ang mararamdaman nina Mommy at Daddy, at ng mga kapatid ko,” dagdag niya. Ang pagmamahal sa pamilya ang nagsilbing angkla niya sa gitna ng bagyo ng emosyon.

Sa paghahanap ng paraan upang makabangon, natagpuan ni Michael ang kanyang “comfort zone” sa dalawang bagay: ang gym at ang musika. Ang boksing, na siyang kinalakihan ng kanyang ama, ay naging paraan niya upang mailabas ang lahat ng stress at negatibong enerhiya. Bagama’t sumubok siya sa isang exhibition match, nilinaw ni Michael na ginagawa lamang niya ito para sa cardio at ehersisyo. Ang tunay niyang passion ay ang musika. Sa kanyang sariling recording studio sa loob ng condo, ipinakita niya ang kanyang galing sa pagtugtog ng drums, gitara, at keyboard. Dito siya bumubuo ng mga beat at liriko na nagpapahayag ng kanyang tunay na nararamdaman.

Ang kanyang awiting “Corvette” ay hindi lamang tungkol sa isang mamahaling sasakyan; ito ay simbolo ng kanyang paglalakbay at ang “vibe” ng kalayaang hinahanap niya. Bilang isang umuusbong na rapper, layunin ni Michael na makilala sa international scene, hindi dahil siya ay anak ni Pacquiao, kundi dahil sa kanyang talento at dedikasyon sa sining. Kasalukuyan siyang nag-aaral ng musika upang mas mapalalim pa ang kanyang kaalaman at kakayahan. Para sa kanya, ang musika ay isang plataporma upang magbigay ng inspirasyon sa mga kabataang dumaranas din ng pag-aalinlangan sa sarili.

Sa kabila ng mga materyal na bagay na maaari niyang makuha sa isang pitik lang ng daliri, pinili ni Michael ang maging mapagkumbaba. Ibinahagi niya ang kanyang karanasan sa pagbisita sa mga charity houses kung saan nakita niya ang tunay na kaligayahan ng mga taong walang-wala sa buhay. “Minsan, ang mga tao ay hindi marunong magpasalamat sa kung anong mayroon sila,” puna niya. Ang karanasang ito ang lalong nagpatibay sa kanyang pananaw na ang tunay na kayamanan ay wala sa mga “fancy clothes” o sapatos, kundi sa kapayapaan ng isip at pasasalamat sa bawat araw na nagigising.

Sa ngayon, masaya si Michael sa kanyang tinatahak na landas. Bagama’t limitado ang allowance na ibinibigay ng kanyang mga magulang upang maturuan siya ng halaga ng pera, hindi ito hadlang sa kanyang mga pangarap. Ang kanyang mensahe sa mga dumaranas din ng depresyon ay simple ngunit makapangyarihan: “Hindi ka nag-iisa. Huwag mong hayaang ang nararamdaman mo ang magdikta ng iyong mga desisyon.”

Ang kwento ni Michael Pacquiao ay isang paalala na ang bawat tao, gaano man kayaman o tanyag ang pinagmulan, ay may kanya-kanyang krus na pinapasan. Ngunit sa pamamagitan ng katapangan, pagtanggap, at paghahanap ng layunin sa buhay, laging may liwanag na naghihintay sa dulo ng tunnel. Si Michael ay hindi na lamang basta “anak ni Manny”; siya ay isang artist, isang survivor, at isang boses ng pag-asa para sa kanyang henerasyon.