Sa matatayog na kabundukan ng Northern Luzon, matatagpuan ang isang lalawigang napapalibutan ng mga pader ng kasaysayan at mga kalsadang susubok sa tatag ng sinumang manlalakbay—ang Kalinga. Ngunit higit sa ganda ng tanawin, ang tunay na yaman ng lugar na ito ay ang mga tao: ang Tribong Kalinga. Kilala noon bilang pinakamatitigas at pinakamabangis na mandirigma sa buong Cordillera, ang mga Kalinga ay may kulturang hinubog ng tapang, disiplina, at malalim na respeto sa kanilang pinagmulan.

Ang Kalinga ay hindi lamang isang lugar; ito ay isang tahanan ng mga katutubong nanatiling tapat sa kanilang tradisyon bago pa man dumating ang mga dayuhang mananakop [01:45]. Noong unang panahon, kinatatakutan ang mga Kalinga bilang mga “headhunters.” Ngunit kailangang linawin na ang gawaing ito ay hindi basta-basta patayan o ritwal ng kasamaan. Ito ay ginagawa noon bilang proteksyon sa komunidad at bilang “finals exam” ng tapang para sa mga nagnanais maging ganap na mandirigma [02:19]. Ang bawat tagumpay sa labanan ay may katumbas na marka sa katawan—ang batok o tradisyunal na tattoo.

Sa Kalinga, ang tattoo ay hindi pampaganda o pampa-cool lamang. Bawat guhit ay may kwento, at bawat tusok ay may kaakibat na sakripisyo. Gamit lamang ang uling, tubig, tinik ng suha, at kahoy na pamukpok, ang sining ng “pagbabatok” ay isang masakit na proseso na ginagawa nang walang anesthesia [03:48]. Si Apo Whang-od, ang pinakasikat na mambabatok mula sa Tinglayan na mahigit 100 taong gulang na, ay ang buhay na simbolo ng kulturang ito. Gayunpaman, paalala ng mga katutubo, ang kanilang kultura ay dapat irespeto at hindi lamang ituring na isang produkto para sa turismo [04:34].

Habang nagbabago ang panahon, natigil ang headhunting at pinalitan ito ng isang mas matibay na sistema—ang “Bodong.” Ang Bodong ay isang peace pact system na mas matanda pa sa maraming bansa sa mundo. Ito ay isang kasunduan sa pagitan ng mga tribo upang itigil ang away, magbigay ng hustisya, at panatilihin ang respeto sa bawat isa [03:04]. Kapag may nagaganap na kaguluhan, hindi agad dahas ang sagot; dinadaan ito sa mabisang usapan ng mga matatanda. Ang sistemang ito ang dahilan kung bakit nananatiling payapa at ligtas ang Kalinga sa kabila ng kanilang kasaysayan ng pakikipaglaban.

Ang buhay sa Kalinga ay nakasentro rin sa agrikultura at bayanihan. Ang komunidad ay itinuturing na isang malaking pamilya. Kapag may problema ang isa, problema ito ng lahat [05:10]. Ang kanilang mga tradisyunal na sayaw, na madalas ay ginagaya ang galaw ng mga ibon o mandirigma sa saliw ng tunog ng “gangsa” (gongs), ay mga panalangin ng pasasalamat at pagpaparangal sa kanilang mga ninuno [05:27].

Sa kasalukuyan, ang Kalinga ay isang modernong lalawigan na kayang makisabay sa agos ng mundo nang hindi kinakalimutan ang kanilang pagkakakilanlan. Ipinatutunayan nila na ang tunay na katapangan ay hindi nasusukat sa karahasan, kundi sa kakayahang panatilihin ang kapayapaan at paggalang sa tradisyon [06:02]. Kung ikaw ay mapapadayo sa kanilang lupain, huwag lamang kumuha ng litrato; makinig, matuto, at rumespeto. Ang tattoo ay maaaring mabura, ngunit ang kulturang nasira dahil sa kawalan ng respeto ay hindi na maibabalik pa. Ang Tribong Kalinga ay isang buhay na patunay na ang ating mga katutubong ugat ay ang pinakamatibay na pundasyon ng ating pagka-Pilipino.