Sa likod ng mga colorful na kasuotan, cheesy na hirit, at tila walang-katapusang kagalakan na ipinamamalas ni Herlene “Hipon Girl” (Nicole Budol) sa telebisyon, mayroong isang masakit na katotohanan siyang matagal nang itinatago. Sa isang prangka at emosyonal na panayam, buong-tapang niyang inilatag ang kanyang personal crisis at ang bigat ng responsibilidad na kanyang pinapasan. Mula sa pagiging sikat na co-host sa Wowowin, bumalik siya sa status na “back to zero,” na nagdulot ng labis na anxiety at kahihiyan dahil sa hindi niya na matustusan ang kanyang buong pamilya. Ang kanyang kuwento ay isang matinding aral: ang kasikatan ay pansamantala, ngunit ang pag-ibig sa pamilya ay walang-hanggan.

Ang Pinagmulan ng Pangalan at ang Kahihiyan sa Eskwelahan

Hindi lang ang kasalukuyang problema ang inamin ni Herlene. Ibinalik niya ang kuwento sa kanyang pagkabata, na tila may puwang at guilt. Ang kanyang pangalan, “Herlene,” ay nagmula sa kanyang amang si Herber at inang si Len-len, na naghiwalay. Dahil dito, lumaki siya sa piling ng kanyang mga lolo’t lola sa Angono, Rizal. Ang father’s side ang kanyang pinaniwalaan sa kuwento ng hiwalayan, dahil sa simpleng pag-iisip ng kanyang ina na “marami naman siyang anak.”

Inamin din niya ang kanyang insecurities sa pag-aaral, na tinawag niya ang sarili na “mahirap umintindi.” Sa eskwelahan, ang 75 na passing grade ay sapat na sa kanya, at ang 80 ay tila “jackpot” na. Ang sense of lack na ito ang nagtulak sa kanyang ina na pilitin siyang sumali sa beauty pageants.

Dito rin niya ibinunyag ang pinagmulan ng bansag na “Hipon Girl.” Tinalo niya raw ang mga magaganda at mestiza sa kanyang unang sinalihan—ang Ms. Arts title sa Ms. Ms. Angono. Nang tawagin siyang “hipon” (maganda ang katawan at tangkad, pero wala ang mukha), nasaktan siya, ngunit tinanggap niya ito: “Medyo tama sila.” Ang tindi ng kanyang kompiyansa ang nagpanalo sa kanya, lalo na nang sagutin niya ang winning question kung ano ang magiging tanong kung siya ang magiging sagot: “Sino ang dapat na manalo sa pageant ngayong gabi? Siyempre, ako ang sagot.”

Ang Mabilis na Pag-akyat at ang Biglang Pagbagsak

Ang kanyang career break ay hindi sa pageantry nagmula, kundi sa telebisyon. Nag-audition siya sa Wowowin matapos niyang sundan ang kanyang kapatid na sumali. Siya raw ang wildcard dahil ang hinahanap ay “naiiba” at hindi lang maganda.

Ang kanyang unang guesting ay naging instant hit, na umabot sa 35 milyong views sa internet, at dahil dito, tinawag siyang bumalik at naging regular host. Sa puntong ito, akala niya ay guminhawa na ang buhay niya. Nagsumikap siyang mag-ipon, na umabot sa P100,000, at ito ang nagligtas sa kanila.

Gayunpaman, mabilis na naglaho ang kasikatan. Dahil sa pagkawala ng show, mabilis din siyang “bumalik sa zero.” Ang kanyang naipon ay naubos lahat dahil ang kanyang buong pamilya, lalo na ang kanyang mga lolo’t lola, ay lubos na umaasa sa kanya—mula sa pagkain, bayarin sa kuryente, hanggang sa gamot. Sa kanilang bahay, ang tanging napagawa niya lang ay ang gate, dahil ang lupa ay rights lang at nagbabayad pa ng P800 buwan-buwan.

Ang Bigat ng Pasanin at ang Anxiety na Dumating

Ang labis na pasanin ang nagtulak kay Herlene sa matinding emotional crisis. Inamin niya ang kanyang anxiety, na umaabot sa punto ng pag-iyak araw-araw.

Ang pinakamabigat na dinala niya ay ang kahihiyan at guilt. Naabot niya ang punto na ayaw na niyang umuwi dahil nahihiya siyang wala siyang maibigay. Kahit pa may nagpapatulong sa kanya (naghihingi ng gatas, at gamot), hindi niya magawang mag-reply dahil “ako mismo, wala akong sariling pera na maibibili ko para sa sarili ko.”

Kahit ang kanyang vlog ay hindi pa nagbibigay ng kita. Umasa na lang siya sa mga sidelines tulad ng TikTok posts at live-selling ng kanyang pre-loved clothes (ibinebenta niya sa halagang P99). Ang masaklap pa, hindi siya sineseryoso ng mga tao sa kanyang live-selling, inaakala siyang nagbibiro.

Ang Liwanag sa Kadiliman: Pag-ibig at Pag-asa

Sa gitna ng kanyang kalungkutan, ang kanyang boypren ang tanging comfort zone niya. Nagkakilala sila sa Tinder at magtatatlong taon na sila. Ang kanyang boyfriend, na nagtatrabaho sa office at may suweldong “above minimum,” ay siyang nagbibigay sa kanya ng pera tuwing siya ay lalabas.

Ang nagustuhan niya rito: “Siya ang nagde-desisyon na mag-settle sa akin,” sa kabila ng dami ng may crush sa kasintahan. Sa tuwing malungkot siya, hindi siya pinababayaan ng boypren, bagkus ay inaasar siya para lang “malibang” siya at mawala ang kanyang anxiety.

Sa huli, ang pinakamalaking wish niya ay ang makita ang kanyang pamilya na masaya. Inalala niya ang sinabi ng kanyang lolo at lola: “Kailan ba kami makakaranas ng ginhawa bago pa kami kunin?” Dahil dito, naniniwala si Herlene na ang kanyang personal goal ay hindi ang maging sikat, kundi ang mapasaya ang kanyang pamilya at makita silang gumiginhawa.

Ang kanyang karanasan ay nagturo sa kanya ng isang malaking aral: “Walang permanente sa mundo.” Dahil dito, nangako siyang hindi siya magsasawa at gagawin ang lahat para sa mga mahal niya sa buhay—patunay na ang hamon ay hindi nagpapahina, kundi nagpapatibay sa kanya.