Sa mundo ng Philippine Showbiz noong dekada 70, walang hindi nakakakilala sa boses at karisma ni Darius Razon. Bilang isa sa mga itinuturing na “Jukebox King” at kasabayan ng mga icon tulad nina Vilma Santos, Victor Wood, at Eddie Peregrina, ang buhay ni Darius ay tila isang perpektong awitin—puno ng palakpakan, tinitilian ng mga fans, at nag-uumapaw sa tagumpay. Ngunit sa likod ng kinang ng mga spotlight at popularidad, nagkukubli ang isang kwento ng buhay na puno ng matinding pighati, sunod-sunod na trahedya, at isang uri ng katatagan na bihirang makita sa isang tao.

Sa isang eksklusibong panayam kay Julius Babao, muling binuksan ni Darius ang kanyang puso upang ibahagi ang kanyang “Greatest Story”—isang kwento na hindi tungkol sa laging panalo, kundi tungkol sa muling pagbangon sa bawat pagkakataon na siya ay nadarapa [55:04]. Sa edad na 71, nananatiling “youthful looking” si Darius, na ayon sa kanya ay bunga ng disiplina at pag-aalaga sa sarili, ngunit inamin niyang ang mga peklat ng nakaraan ay hindi kailanman ganap na mawawala.

Ang simula ng buhay ni Darius ay hindi rin naging madali. Lumaki siya sa piling ng kanyang lola at hindi kailanman naranasan ang pagmamahal ng kanyang mga magulang at kapatid [05:11]. Ang kanyang karera ay nagsimula sa simpleng hilig sa pagkanta, na naging dahilan upang mag-awol siya sa eskwela para lamang makasali sa mga audition tulad ng “Tawag ng Tanghalan” [06:21]. Mula sa Php50 na talent fee, umakyat ang kanyang kasikatan hanggang sa maging mainstay ng “D’Sensations” kasama sina Vilma Santos at Bobot Mortiz [07:44]. Sa kabila ng mga ulat noon, inamin ni Darius na muntik na rin niyang ligawan si Vilma Santos kung hindi lamang siya naunahan ni Bobot [12:32].

Ngunit ang rurok ng kanyang tagumpay ay hinalinhinan ng mga madidilim na yugto. Bilang isang single father matapos silang maghiwalay ng kanyang asawa, ibinuhos ni Darius ang kanyang buong buhay sa kanyang dalawang anak na sina Darlene at Denver [32:53]. Sa kasamaang palad, ang kanyang pagmamahal ay sinubok ng tadhana sa pinaka-masakit na paraan. Noong 1980s, namatay ang kanyang anak na si Darlene, na noo’y 14 na taong gulang pa lamang, sa isang malagim na sunog sa kanilang tahanan [35:49]. Ayon kay Darius, faulty wiring ang itinurong sanhi ng sunog na kumuha sa buhay ng kanyang anak at ilang kasama sa bahay.

Hindi pa natatapos ang pighati, makalipas ang labing-limang taon, muling kinuha ng kamatayan ang kanyang nalalabing anak na si Denver sa isang car accident noong 2005 sa Quezon City [36:38]. Si Denver, na sumunod din sa yapak ng kanyang ama sa showbiz, ay 29 anyos lamang nang pumanaw. “Bumagsak ang pader sa akin,” paglalarawan ni Darius sa sakit na naramdaman niya [35:28]. Inamin niyang dumating sa punto na tinanong niya ang Panginoon kung bakit ito nangyayari sa kanya, sa kabila ng kanyang pananampalataya [45:08].

Bukod sa mga personal na kawalan, nakaranas din si Darius ng matinding trauma nang looban ang kanyang tahanan ng apat na armadong lalaki habang kasama ang kanyang dalawang apo [46:53]. Sa kabila ng takot, mas inisip niya ang kaligtasan ng mga bata, na itinuturing niyang “regalo” at “unfinished business” ng kanyang yumaong anak na si Denver [43:07]. Ang kanyang mga apo ang nagsisilbing lakas niya ngayon—ang panganay ay kamukha ni Darlene, habang ang bunso naman ay kakikitaan ng mga katangian ni Denver [51:41].

Sa kabila ng lahat ng ito, nananatiling matatag ang pananampalataya ni Darius. “Hindi ko pinagsisisihan na kumapit ako sa Kanya,” aniya [56:13]. Kahit na may mga “indecent proposals” at mga pagsubok sa politika bilang dating konsehal ng Mandaluyong, pinili ni Darius na manatiling tapat sa kanyang prinsipyo. Ngayon, aktibo pa rin siya sa pag-perform sa mga events at nagnanais na muling maglingkod bilang public servant kung bibigyan ng pagkakataon [57:36].

Ang buhay ni Darius Razon ay isang paalala na ang tunay na sukatan ng isang tao ay hindi ang rami ng kanyang plaka o palakpakan, kundi ang kakayahan niyang magpatuloy sa kabila ng paulit-ulit na pagkabasag ng puso. Sa bawat gising, ang kanyang unang salita ay “Salamat,” dahil para sa Jukebox King, ang bawat araw ay isang biyaya at pagkakataon upang muling umawit ng pasasalamat sa gitna ng unos.