Sa gitna ng palakpakan at liwanag ng entablado, madalas nating makita si Ice Seguerra bilang isang matatag at mahusay na mang-aawit. Ngunit sa likod ng kanyang mga awitin ay isang kuwento ng matinding sakit, pakikipagsapalaran, at ang mahabang laban para sa kanyang mental health. Sa isang emosyonal na panayam sa “Julius Babao Unplugged,” binuksan ni Ice ang kanyang puso tungkol sa mga pagsubok na halos nagpabagsak sa kanya.

Ang Madilim na Landas ng Depresyon

Ibinahagi ni Ice na hindi na bago sa kanya ang pakikipaglaban sa depresyon. “I have had depression for the longest time since 2003,” pag-amin niya [00:13]. Ngunit ang pinakamabigat na dagok ay dumating noong panahon ng pandemya. Para kay Ice, ang pagiging isang “provider” o tagapagtustos para sa kanyang pamilya ang bumubuo sa kanyang pagkakakilanlan. Nang huminto ang mga concert at mawalan siya ng kakayahang kumita, tila nawalan din siya ng halaga sa sariling paningin [00:25].

Kasabay ng kawalan ng trabaho ay ang unti-unting paghina at pagpanaw ng kanyang minamahal na ama. Ang pakiramdam ng pagiging “helpless” o kawalan ng magawa habang nakikitang naghihirap ang kanyang ama ay nagdulot ng sugat na hanggang ngayon ay iniinda pa rin niya [00:41]. Sa panahong ito, kahit ang pagkanta—ang kanyang tanging sandata—ay naging mahirap gawin dahil sa tindi ng kanyang pinagdadaanan.

Ang Pamilya Bilang Sandigan

Sa kabila ng dilim, ang pamilya ni Ice ang nagsilbing liwanag at “rock” sa kanyang buhay. Sa isang madamdaming bahagi ng kanyang concert, tinawag ni Ice ang kanyang ina at kapatid sa entablado upang pasalamatan sila sa walang sawang suporta [04:31]. Inamin ni Ice na sanay siyang maging taga-suporta ng iba, kaya’t ang maranasan na siya naman ang suportahan at alagaan ay isang pakiramdam na hinding-hindi niya malilimutan [05:52].

Ang Himala ni Amara

Isa sa pinaka-nakakaantig na bahagi ng kuwento ni Ice ay ang kanyang relasyon sa anak na si Amara. Inamin ni Ice na noong una ay tila “traumatized” siya sa mga bata at hindi inakalang magkakaroon ng sariling pamilya [12:16]. Ngunit nang makilala niya si Amara noong apat na taong gulang pa lamang ito, tuluyan nitong binago ang kanyang pananaw sa buhay.

“It was a beautiful journey,” ani Ice habang ipinapakilala ang anak sa publiko [13:02]. Para kay Ice, ang pagiging magulang kay Amara ay isang misyon ng pag-ibig at proteksyon. Sa entablado, inawitan niya si Amara ng “Not While I’m Around,” isang pangako na hinding-hindi niya hahayaang masaktan ang bata at gagawin niya ang lahat upang lumaki itong isang malaya at matapang na babae [14:15].

Mensahe ng Pag-asa

Ang pag-iyak ni Ice Seguerra ay hindi tanda ng kahinaan, kundi tanda ng kanyang katapatan at pagiging tao. Ipinakita niya na sa kabila ng depresyon at matitinding dagok ng buhay, mayroong pag-asa kung tayo ay magiging bukas sa ating mga mahal sa buhay. Ang kanyang musika ay hindi na lamang basta sining, kundi isang testimonya ng pagbangon at ang kapangyarihan ng pag-ibig na nagmumula sa pamilya.

Ang kuwento ni Ice ay isang paalala sa lahat na okay lang na hindi maging okay, at ang paghingi ng tulong at suporta ay isang hakbang patungo sa paghilom. Hangga’t may pamilyang nagmamahal at naniniwala, laging may dahilan upang muling umawit at bumangon.