Sa mundo ng boksing at pulitika, ang pangalang Manny Pacquiao ay kasingkahulugan ng tagumpay, yaman, at marangyang pamumuhay. Kilala ang Pambansang Kamao sa pagbibigay ng lahat ng luho at pangangailangan sa kanyang mga anak na sina Emmanuel Jr., Michael, Mary Divine Grace, Queen Elizabeth, at Israel. Ngunit sa likod ng kinang na ito, isang usapin ang muling nagliyab sa social media—ang kalagayan ng buhay ni Eman Bacosa, ang anak ni Manny na malayo sa karangyaan at kasalukuyang naninirahan sa isang napakasimpleng bahay sa North Cotabato.

Nagsimula ang lahat nang mag-viral ang naging panayam ng premyadong broadcast journalist na si Jessica Soho kay Eman. Dito ay ipinakita ang payak na pamumuhay ng binata sa probinsya, malayo sa mga mansyon at mamahaling sasakyan na nakasanayan nating makita sa pamilya Pacquiao. Maraming netizen ang mabilis na nagreaksyon at nagtanong: “Bakit hindi man lang nabigyan ng magandang bahay ni Manny ang sarili niyang anak?” “Bakit kailangang magtiis ni Eman sa hirap habang ang kanyang mga kapatid ay nasa rurok ng luksuryang buhay?”

Sa wakas, bumasag na ng katahimikan si Manny Pacquiao upang ipaliwanag ang kanyang panig. Ayon sa boxing legend, hindi sa wala siyang pakialam o ayaw niyang tumulong, kundi may mas malalim siyang layunin para sa anak. Nais ni Manny na makita ang pagsisikap at determinasyon ni Eman na tumayo sa sarili nitong mga paa. Ayon sa ulat, matagal nang ipinaliwanag ni Manny kay Eman na handa siyang tumulong sa ibang aspeto, ngunit pagdating sa pundasyon ng buhay at sa karera nito sa boksing, gusto niyang magmula ang lahat sa sariling pawis ng binata.

Ayaw ni Manny na sanayin si Eman sa isang “garbong buhay” nang hindi ito pinaghihirapan. Para sa isang taong nagmula sa tinding hirap bago naging bilyonaryo, naniniwala ang People’s Champ na ang tunay na karakter ng isang lalaki ay nahuhubog sa gitna ng pagsubok at kakulangan. Gusto niyang maging pursigido si Eman sa larangan ng boxing, at naniniwala siya na kung ibibigay niya ang lahat ng luho ngayon, baka mawala ang “gutom” at apoy sa puso ng anak na magtagumpay sa sariling pagsisikap.

Gayunpaman, hindi naging madali ang lalakbayin ni Eman. Sa parehong panayam, naging emosyonal ang binata nang balikan ang mga alaala ng kanyang pagkabata. Inamin ni Eman na noong una ay nagkaroon siya ng sama ng loob sa kanyang ama. Masakit para sa kanya na hindi man lang niya matawag na “ama” si Manny noong siya ay bata pa dahil sa takot at pag-aalinlangan kung tatanggapin ba siya nito.

“Sana Lord, makasama ko man lang siya kahit buong araw o kahit saglit lang,” ito ang naging panalangin ni Eman noong siya ay maliit pa. Mula pagkapanganak ay hindi niya nakasama ang tatay na si Manny, kaya naman ang bawat sandali na makita ito sa telebisyon ay puno ng pangungulila. Ang simpleng pangarap ng isang bata na makasama ang kanyang magulang ay naging isang malayo at tila imposibleng bituin para kay Eman noon.

Ngunit sa kabila ng mga luha at hirap ng nakaraan, tila naghilom na ang mga sugat. Sa kasalukuyan, tanggap na si Eman ng pamilya ni Manny Pacquiao at itinuturing na siyang mahalagang bahagi nito. Bagama’t mas pinili ni Manny na maging simple ang buhay ni Eman sa ngayon upang turuan ito ng leksyon ng buhay, nananatili ang suporta ng pamilya sa kanyang pangarap na maging isang professional boxer.

Ang payo ni Manny sa kanyang anak ay simple ngunit makapangyarihan: magsumikap at huwag susuko. Naniniwala ang Pambansang Kamao na balang araw, ang lahat ng paghihirap, ang paninirahan sa simpleng bahay, at ang bawat patak ng pawis sa gym ay magbubunga ng tagumpay na mas matamis pa sa anumang minanang yaman.

Ang kwento ni Eman Bacosa at Manny Pacquiao ay hindi lamang kwento ng yaman at hirap, kundi isang kwento ng disiplina, pagpapatawad, at paghubog sa susunod na henerasyon. Maaaring hindi mansyon ang ibinigay ni Manny ngayon, ngunit ayon sa kanya, isang mas matatag na kinabukasan ang kanyang inihahanda para sa anak sa pamamagitan ng pagtuturo ng halaga ng tunay na pagsisikap.