Sa gitna ng nagtataasang gusali at kumukititap na ilaw ng siyudad, matatagpuan ang Arcturus Tower, kung saan nakatira ang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa mundo ng negosyo—si Elijah Drake. Siya ang utak sa likod ng Drake Inovix, isang higanteng kumpanya na nagpapayanig sa stock market sa bawat galaw nito. Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay, kilala si Elijah bilang isang taong malamig, walang emosyon, at tila isang makina na nakatutok lamang sa paglago ng kanyang imperyo. Ang kanyang penthouse, na gawa sa salamin at itim na marmol, ay salamin ng kanyang pagkatao—perpekto, malinis, ngunit walang init ng isang tunay na tahanan.

Si Elijah Drake ay hindi ang tipo ng tao na nagtatanong tungkol sa iyong weekend o bumabati sa iyong kaarawan. Para sa kanya, ang emosyon ay isang uri ng “buwis”—isang hindi mahuhulaang gastos na nakakasagabal sa pagiging episyente ng isang tao. Ngunit ang lahat ng ito ay nakatakdang magbago dahil sa isang hindi inaasahang pangyayari na kinasangkutan ng anak ng kanyang housekeeper.

Ang kanyang housekeeper na si Martya ay anim na taon na ring nagsisilbi sa kanya. Si Martya ay gumagalaw na parang isang multo sa loob ng penthouse—tahimik, mabilis, at laging maingat na hindi makaabala sa kanyang amo. Ngunit isang umaga, nagkaroon ng emergency sa kanyang kapitbahay na nagbabantay sa kanyang anim na taong gulang na anak na si Lillian. Dahil walang ibang mapagpipilian at hindi kayang mawalan ng trabaho, palihim na dinala ni Martya si Lillian sa penthouse. Ang bilin niya sa bata: “Huwag kang magsasalita, huwag kang gagala, manatili ka lang sa kwartong ito at maglaro nang tahimik.”

Si Lillian ay isang masunuring bata. Bitbit ang kanyang paboritong laruan—isang lumang music box na may porselanang ballerina na minana pa sa kanyang lola—nanatili siya sa guest room. Ngunit sa isang iglap, habang pini-pihit ang susi ng music box, isang malutong na tunog ang narinig. Naputol ang braso ng ballerina at tumigil ang musika. Doon nagsimulang bumuhos ang luha ni Lillian. Hindi siya humagulgol nang malakas dahil sa takot na mapagalitan, ngunit ang kanyang hikbi ay sapat na upang marinig sa tahimik na hallway ng penthouse [11:05].

Eksaktong oras na iyon, hindi inaasahang umuwi nang maaga si Elijah Drake. Sa halip na dumeretso sa kanyang study room, narinig niya ang iyak ng isang bata. Sa isang bihirang pagkakataon, hindi security ang tinawag ni Elijah. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng guest room at doon niya nakita si Lillian—duguan ang mga mata sa pag-iyak at yakap-yakap ang kanyang sirang laruan.

Ang susunod na nangyari ay siyang ikinagulat ng sinumang nakakakilala kay Elijah Drake. Sa halip na magalit o magpalayas, dahan-dahang lumapit ang bilyonaryo at naupo sa sahig, kapantay ng bata [14:00]. Tinanong niya kung ano ang nangyari sa boses na hindi mababakas ang galit. Nang ipakita ni Lillian ang sirang ballerina, sinabi ni Elijah ang mga salitang hindi kailanman inasahan ni Martya na marinig mula sa kanya: “Isang napakagandang dahilan iyan para umiyak” [14:50].

Sa sandaling iyon, tila may pader na gumuho sa puso ni Elijah. Ang lalakeng tila nakalimutan na kung paano maging tao ay muling nakakonekta sa isang damdamin na matagal na niyang ibinaon. Ang sirang laruan ay naging simbolo ng isang bagay na mas malalim—ang katotohanang ang lahat ng bagay, kahit gaano pa ito kamahal o kaganda, ay maaaring masira at mangailangan ng pagkalinga.

Hindi natapos ang kwento sa simpleng pag-upo sa sahig. Pagkaraan ng tatlong araw, isang misteryosong package ang dumating para kay Lillian. Sa loob nito ay isang ballerina music box na katulad na katulad ng sa kanya, ngunit bago at gumagana nang perpekto [28:40]. May kasama itong maikling sulat: “Sana ay makatulong ito upang maibalik ang musika.” Pinangalanan ni Lillian ang bagong laruan na “Hope.”

Mula noon, unti-unting nagbago ang atmospera sa loob ng penthouse. Ang dating sterile at malamig na tahanan ay nagsimulang magkaroon ng buhay. Pinayagan na ni Elijah si Martya na dalhin si Lillian sa tuwing wala itong tagapag-alaga. Nagsimula siyang magtabi ng mga juice box sa refrigerator, mag-print ng mga coloring sheets mula sa kanyang office printer, at maging ang paglalagay ng drawing ni Lillian sa pader ng kanyang study room—isang lugar na dati ay puro mga business award at mamahaling abstract art lamang ang makikita [37:16].

Ang pagbabagong ito ay hindi lamang nanatili sa loob ng tahanan. Maging ang mga empleyado sa Drake Inovix ay napansin na ang kanilang CEO ay tila mas madalas nang ngumingiti at marunong nang magtanong tungkol sa kapakanan ng kanyang mga tauhan. Ang “cold untouchable billionaire” ay naging isang taong may malasakit.

Sa ikapitong kaarawan ni Lillian, gumawa si Elijah ng isang bagay na hindi niya kailanman ginawa para sa kanyang sarili. Nag-organisa siya ng isang maliit na party sa isa sa kanyang mga private suites—puno ng kulay rosas na lobo at isang cake na may disenyong ballerina [38:16]. Doon, sa harap ng cake at mga regalo, niyakap ni Lillian si Elijah. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi umurong si Elijah. Tinanggap niya ang yakap ng isang bata na nagturo sa kanya na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa stock market, kundi sa mga alaala at koneksyon na ating nabubuo.

Ang kwentong ito ay isang paalala na walang pusong masyadong matigas para sa tunay na kabutihan. Isang sirang ballerina at ang tapat na iyak ng isang bata ang naging susi upang buksan ang pintuan ng isang nakasarang puso. Minsan, kailangan nating masira upang mahanap ang pagkakataong mabuo muli sa isang mas magandang paraan. Si Elijah Drake, Martya, at Lillian ay hindi lamang naging amo at mga tauhan—sila ay naging isang pamilya na nabuo sa hindi inaasahang pagkakataon, sa ilalim ng musika ng isang ballerinan nagsisimula nang sumayaw muli.