Sa mundo ng teknolohiya at lohika, kung saan ang lahat ng bagay ay sinusukat sa pamamagitan ng data at rasyonal na pag-iisip, madalang tayong makarinig ng mga kwentong tila hango sa isang romantikong nobela o pelikula. Ngunit ang kwento nina Jackson Reed, isang milyonaryong CEO ng Sterling Tech Industries, at Emma Clark, isang mahusay na software engineer, ay nagpapatunay na may mga bagay sa mundo na hindi kayang ipaliwanag ng siyensya. Ito ay isang kwento ng “premonition,” tadhana, at isang pag-ibig na naghintay ng mahigit limampung taon upang muling mabuhay.

Si Emma Clark ay isang 28-anyos na software engineer mula sa Boston. Bagaman maayos ang kanyang karera, nakaramdam siya ng isang kakaibang tawag na lumipat sa New York City. Sa gabing ginawa niya ang desisyong ito, nagsimula ang isang serye ng mga panaginip na bumago sa kanyang buhay. Sa loob ng isang buwan, gabi-gabi niyang napapanaginipan ang isang lalaking may itim na buhok na may bahid ng pilak, matalim na kulay abong mga mata, at isang presensyang puno ng kumpiyansa ngunit may taglay na kahinaan. Sa kanyang panaginip, tila kilala na niya ito nang matagal na panahon; naglalakad sila sa Central Park at nag-uusap tungkol sa lahat ng bagay sa ilalim ng araw.

Sa kabilang dako ng Manhattan, si Jackson Reed, ang 35-anyos na bilyonaryo, ay nakakaranas ng eksaktong kaparehong phenomenon. Sa kabila ng kanyang tagumpay at yaman, pakiramdam niya ay may kulang sa kanyang buhay. Nagsimula siyang managinip tungkol sa isang babaeng may auburn na buhok at kayumangging mga mata—isang babaeng hindi niya kailanman nakilala sa waking life. Ang mga panaginip na ito ay nagsimula sa araw na inaprubahan niya ang isang job posting para sa posisyon ng Senior Software Architect sa kanyang kumpanya.

Ang unang pagkikita nina Emma at Jackson sa totoong buhay ay hindi matatawag na ordinaryo. Nang pumasok si Emma sa opisina ni Jackson para sa kanyang huling interview, tila huminto ang mundo para sa kanilang dalawa [10:05]. Ang pagkilala ay instantaneo. Hindi lamang ito dahil sa nakita nila ang litrato ng isa’t isa sa website o resume; ito ay dahil ang bawat galaw, bawat tingin, at bawat emosyon ay naramdaman na nila sa kanilang mga panaginip. Ang kanilang unang pagkakahawak ng kamay ay nagpadala ng tila kuryente na nagpatunay na ang lahat ng kanilang napanaginipan ay totoo [10:51].

Sa kabila ng kanilang propesyonalismo, hindi nila maitatago ang katotohanan na ang kanilang koneksyon ay lumalampas sa hangganan ng trabaho. Sa isang pribadong pag-uusap matapos ang interview, inamin ng dalawa na napanaginipan nila ang isa’t isa sa loob ng apat na linggo [13:02]. Ang timeline ay tugma: nagsimula ang mga panaginip nang magpasya si Emma na lumipat at nang buksan ni Jackson ang posisyon sa trabaho. Ito ay isang koneksyon na tumawid sa espasyo at panahon, inihahanda sila para sa sandaling iyon.

Habang lumalalim ang kanilang relasyon, natuklasan nina Emma at Jackson na ang kanilang mga panaginip ay hindi lamang basta random na aktibidad ng utak. May mga detalye sa kanilang mga panaginip na nagkatotoo sa realidad—mula sa paboritong order ng kape ni Emma hanggang sa mga lugar sa New York na hindi pa niya napupuntahan ngunit pamilyar na sa kanya [16:15]. Ang kanilang pag-uusap ay dumadaloy nang natural, tila ba ipinagpapatuloy lamang nila ang mga diskusyong sinimulan nila habang sila ay tulog.

Gayunpaman, ang kanilang relasyon ay hindi naging madali. Bilang CEO at empleyado, hinarap nila ang mga hamon ng “professionalism” at ang panganib ng “favoritism.” Nang magmungkahi si Emma ng isang rebolusyonaryong solusyon sa quantum computing para sa Sterling Tech, kinuwestiyon ng board of directors ang kanyang kredibilidad dahil sa kanyang ugnayan kay Jackson [24:33]. Ngunit sa pamamagitan ng sipag, dedikasyon, at hindi matatawarang talino, napatunayan ni Emma na ang kanyang tagumpay ay bunga ng kanyang sariling galing at hindi dahil sa kanyang karelasyon. Ang kanyang proyekto ay nagdala sa Sterling Tech sa rurok ng industriya [27:24].

Ang pinaka-emosyonal na bahagi ng kanilang kwento ay nang matuklasan ni Emma ang isang lumang photo album ng kanyang lola na si Margaret [30:17]. Sa loob nito, nakita niya ang isang litrato mula noong 1967 kung saan kasama ng kanyang lola ang isang lalaking kamukhang-kamukha ni Jackson. Sa tulong ng pananaliksik at pag-uusap sa mga kamag-anak, nalaman nilang ang lolo ni Jackson na si William at ang lola ni Emma ay nagmahalan nang tapat sa New York noong dekada ’60 [32:06]. Ngunit dahil sa pagkakaiba ng katayuan sa buhay at pressure mula sa pamilya, napilitan silang maghiwalay at magpakasal sa ibang tao.

Ang rebelasyong ito ang nagbigay ng huling piraso ng puzzle. Ang mga panaginip nina Emma at Jackson ay hindi lamang para sa kanila; ito ay isang paraan ng uniberso upang itama ang isang pagkakamali ng nakaraan. Ang pag-ibig nina William at Margaret na hindi nabigyan ng pagkakataon noon ay naghintay ng ilang dekada upang mahanap ang daan nito sa pamamagitan ng kanilang mga apo [33:54]. Sila ang naging katuparan ng isang pangakong nakasulat sa likod ng isang lumang larawan: “Some love stories transcend time.”

Ang kwento nina Jackson at Emma ay nagtapos sa isang magandang kasal sa New York Botanical Garden, ang mismong lugar kung saan may alaala rin ang kanilang mga ninuno [33:27]. Sa huli, ang mga panaginip ay huminto na dahil hindi na nila kailangan ang mga ito—nahanap na nila ang isa’t isa sa realidad. Ang kanilang buhay ay biniyayaan ng isang anak na pinangalanang Margaret, bilang pagkilala sa lola ni Emma na nag-iwan ng binhi ng pag-ibig na namulaklak sa kasalukuyan [36:39].

Ang aral ng kwentong ito ay malinaw: ang tunay na pag-ibig ay hindi sumusuko sa oras o lohika. Ito ay matiyaga, naghihintay ng tamang sandali, at handang tumawid sa mga henerasyon upang mahanap ang katuparan nito. Sa gitna ng ating mabilis at modernong mundo, nawa’y magsilbing inspirasyon ito na ang tadhana ay laging may paraan upang pagtagpuin ang mga pusong nakalaan para sa isa’t isa.