Ang bawat bintana ng bus na dinadampian ng noo ni Maria Santos ay tila nagpapakita ng isang mundong hindi na niya kayang abutin. Ang mga kumikinang na tore ng siyudad ay isang paalala ng kayamanang kailanman ay hindi niya mahahawakan [00:10], habang ang bawat busina ng kanyang telepono ay isang malupit na paalala mula sa ospital. Ang kanyang nakababatang kapatid na si Diego ay nangangailangan ng operasyon sa puso sa loob ng tatlong linggo [00:18]. Ang presyo: $200,000 [00:25]. Isang halaga na hindi lamang numero, kundi isang hatol na kamatayan.

Naibenta na ni Maria ang lahat, nagdoble ng shift sa art gallery, at nangutang sa bawat kaibigang handa pang sumagot sa kanyang tawag. Ang kanyang naipon? Kulang-kulang $20,000 [00:40]. Ang matematika ay simple at walang awa. Wala nang milagrong parating.

Sa gitna ng kanyang pag-iisip, isang tinig ang bumasag sa kanyang pagmumuni-muni. Ang kanyang katrabaho, si Patricia, ay may alam na isang “solusyon.” “Hindi ito ilegal,” paglilinaw niya. “Hindi lang pangkaraniwan” [01:31]. Ipinakita niya kay Maria ang isang website—isang “charity auction” kung saan ang mga mayayaman ay nagbi-bid para sa mga “companion” na makakasama sa mga social event [01:40]. Legal. May kontrata. Lihim. Ang pangako: isang gabi na kayang baguhin ang lahat.

Ang ideya ng pagiging isang bagay na pinag-aagawan, na parang isang obra sa auction, ay nagpaduwal kay Maria [02:05]. Ngunit ang pagmamalaki ay isang luho na hindi niya kayang bayaran habang ang buhay ni Diego ay nakasabit sa isang sinulid.

Makalipas ang tatlong araw, natagpuan ni Maria ang kanyang sarili sa “The Gallery of Last Chances,” isang marangyang bulwagan na mas mukhang isang eksklusibong art exhibit kaysa sa isang palengke ng tao [03:46]. Ang ibang mga babae ay kahanga-hanga, puno ng kumpiyansa. Si Maria, sa kanyang simpleng itim na bestida, ay nakaramdam na siya ay isang nagpapanggap. Sa salamin, ang nakita niya ay isang babaeng takot na takot, na nagkukunwaring matapang [04:22].

“Number seven, Miss Maria Santos,” anunsyo ng host.

Sa kanyang pagtuntong sa entablado, naramdaman niyang parang tubig ang kanyang mga tuhod. Ang mga ilaw ay napakaliwanag, at ang mga manonood ay mga anino lamang sa dilim [04:38].

Nagsimula ang bidding sa $50,000. Mabilis itong umakyat. 75,000. 100,000. Si Maria ay nahihilo, tila lumulutang sa labas ng kanyang katawan.

At biglang, isang tinig ang bumasag sa lahat, malinaw at tila isang talim: “$500,000” [05:05].

Ang buong silid ay natahimik. Maging ang auctioneer ay natigilan. Kalahating milyong dolyar. Higit pa sa doble ng kailangan niya para kay Diego. Ito ay imposible. Hindi makatotohanan.

“Sold. Sa bidder number 12, sa halagang $500,000” [05:25].

Sa backstage, ipinakilala siya sa lalaki sa likod ng bid: si Sebastian Blackwood [05:50]. Siya ay mas bata kaysa sa inaasahan ni Maria, nasa kalagitnaan ng trenta, may matatalim na mga mata na tila binabasa ang kanyang buong pagkatao [06:05]. Ang kanyang tindig ay nagpapakita ng kapangyarihan at kontrol. Ngunit sa likod nito, may isang bagay pa—isang kalungkutan, isang pader na matagal nang nakatayo.

“Miss Santos,” aniya, ang kanyang boses ay mababa at sinusukat. “Kailangan ko ng companion para sa isang serye ng business events sa susunod na buwan” [06:46]. Mga hapunan, mga gala, isang paglalakbay sa ibang bansa.

“Bakit ka nag-bid ng ganun kalaki?” tanong ni Maria, hindi na napigilan ang sarili.

Sumikip ang panga ni Sebastian. “Dahil sa sandaling tumuntong ka sa entabladong iyon, alam kong hindi ka kabilang doon. At gusto kong siguraduhin na hinding-hindi ka na babalik pa roon” [07:09].

Ang hindi inaasahang kabaitan sa kanyang mga salita ay nagpaiyak kay Maria. Ipinaliwanag niya ang tungkol sa kanyang kapatid.

“Alam ko,” sagot ni Sebastian. “Ipinaimbestiga kita bago ako nag-bid. Nakaayos na ang lahat para sa operasyon ng kapatid mo. Naipadala na ang bayad” [07:30].

Natigilan si Maria. “Hindi ko maintindihan. Anong gusto mo sa akin?”

“Sa totoo lang,” pag-amin ni Sebastian, “hindi ko pa alam” [08:03].

Ang kasunduan ay naging malinaw kinabukasan sa kanyang opisina sa tuktok ng Blackwood Technologies Tower. Sa loob ng anim na linggo, magpapanggap si Maria bilang kanyang “romantic partner” [10:52]. Ang dahilan? Pitong taon na ang nakalilipas, si Sebastian ay tinraydor ng kanyang fiancée na si Victoria [11:50]. Iniwan siya nito para sa kanyang business partner noong ang kanyang kumpanya ay malapit nang bumagsak [12:18]. Ang aral na natutunan niya: “Huwag pagkatiwalaan ang sinuman” [12:33].

“Kaya gumagana ang arrangement na ito,” sabi ni Sebastian. “Kailangan mo ng pera para sa kapatid mo. Kailangan ko ng isang kasama na hindi magkakaroon ng mga inaasahan. Ito ay isang tapat na kasinungalingan” [12:48].

Nagsimula ang kanilang pagkukunwari sa isang tech conference sa San Francisco. Si Maria, na binihisan ng mga mamahaling damit, ay gumanap sa kanyang papel [13:47]. Ngunit habang tumatagal, nagsimula niyang makita ang mga bitak sa pader ni Sebastian. Ang pagod sa kanyang mga mata, ang tensyon sa kanyang mga balikat.

“Nakakapagod bang laging nakabantay?” tanong ni Maria isang gabi sa kanilang balcony [15:00].

Inamin ni Sebastian na ang totoong dahilan kung bakit siya nag-bid ay dahil si Maria ang nagpaalala sa kanya ng kanyang sarili pitong taon na ang nakalilipas: “Takot at nakakulong, pero lumalaban pa rin” [16:55]. Ang pagiging tapat na iyon ay nagpalapit sa kanila.

Matapos ang matagumpay na operasyon ni Diego [18:12], sinubukan ni Sebastian na tapusin ang kanilang kasunduan. “Malaya ka na,” sabi niya, iniaabot ang isang sobre. “Ligtas na si Diego. Bayad na ang lahat.”

Nalito si Maria. “Bakit? May tatlong event pa tayo.”

Dito na bumigay ang pader ni Sebastian. “Dahil delikado ka sa akin, Maria,” pag-amin niya [19:10]. “Hindi tulad ni Victoria na may gusto sa akin. Delikado ka dahil pinapapaniwala mo ako ulit. At hindi ko kayang maging vulnerable.”

Ang kanyang pagkukunwari ay gumuho. “Nahuhulog na ako sa iyo, Maria,” sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng takot [19:42]. “Laban sa bawat instinct ko, sa bawat pader na itinayo ko. At ito ang pinakakinatatakutan ko sa buong buhay ko.”

“Takot din ako,” bulong ni Maria. “Nahuhulog din ako sa iyo, Sebastian. At ayokong lumakad palayo dahil lang nakakatakot ito” [20:25].

Nang halikan niya si Maria, ito ay desperado at marahan—isang tunay na damdamin na matagal na niyang ibinaon [20:45]. Ang kanilang kontrata ay naging isang bagay na totoo.

Ngunit ang nakaraan ay laging bumabalik. Makalipas ang tatlong buwan, ang multo ng nakaraan ni Sebastian ay nagbalik sa anyo ni Victoria Chen [22:09]. Dumating siya sa penthouse ni Sebastian at natagpuan si Maria.

“Ikaw siguro ang ‘charity case’,” sabi ni Victoria, puno ng pangmamata [22:48]. “Isang payo lang: Si Sebastian ay walang kakayahang magmahal. Gumagamit lang siya ng tao. Kung ano man ang pantasyang kinabubuhayan mo, matatapos din ‘yan” [23:28].

Nandoon si Victoria para makipagnegosasyon. Ang bagong division ni Sebastian ay isang banta sa kumpanya ng kanyang asawa—ang dating business partner ni Sebastian [24:19].

Ang mga salita ni Victoria ay tumagos sa puso ni Maria, pinupukaw ang kanyang mga sariling takot. Kinagabihan, hinarap niya si Sebastian. “Tama ba siya, Sebastian? Isa lang ba akong transaksyon sa iyo?” [25:42]

“Hindi!” mariing sagot ni Sebastian [25:50]. Niyakap niya si Maria, ang kanyang boses ay puno ng damdaming matagal nang kinimkim. “Ikaw ang gumiba sa bawat pader na itinayo ko. Takot ako araw-araw na baka magising ka at maisip mong mas karapat-dapat ka sa iba. Ngunit hindi ko na hahayaang manalo ang takot. Pinipili kita, Maria.”

“Mahal kita,” bulong ni Sebastian, sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon [27:37]. “Mahal kita nang higit pa sa anumang minahal ko sa buhay ko.”

Kinabukasan, sa kanilang pagtatagpo ni Victoria, dinala ni Sebastian si Maria. “Kung ano man ang negosyo mo sa akin,” sabi ni Sebastian kay Victoria, “ay pwede mong sabihin sa harap ni Maria. Siya ang taong pinagkakatiwalaan ko nang higit sa lahat sa mundong ito” [28:27].

Pinili ni Sebastian si Maria. Pinili niya ang pag-ibig kaysa sa takot.

Anim na buwan pagkatapos ng gabing iyon sa auction, bumalik sila sa Grand View Hotel. Hindi sa isang auction hall, kundi sa rooftop terrace, sa ilalim ng mga bituin, kung saan sila ay ikinasal [29:49]. Si Diego, malusog at masaya, ang naghatid kay Maria.

“Akala ko bumibili ako ng isang companion,” sabi ni Sebastian sa kanyang vows [30:17]. “Ngunit ang natagpuan ko ay ang aking tahanan. Tinuruan mo ako na ang pag-ibig ay hindi isang transaksyon. Isa itong pagpili.”

Makalipas ang dalawang taon, binuksan nila ang Santos-Blackwood Foundation, na tumutulong sa mga pamilyang nangangailangan ng pondo para sa mga life-saving na operasyon [31:28].

“Pinagsisisihan mo ba?” tanong ni Maria isang umaga. “Araw-araw,” sagot ni Sebastian, bago ngumiti [32:38]. “Pinagsisisihan kong naghintay ako nang matagal. Na muntik ko nang hayaang manalo ang takot. Ikaw ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko.”

Hindi sila nagligtas sa isa’t isa. Pinili nila ang isa’t isa [33:02]. At sa pagpiling iyon, sa gitna ng desperasyon at mga sirang pangako, natagpuan nila ang kanilang kuwento—isang kuwento na nagsimula sa isang auction, ngunit itinuloy ng dalawang pusong nagpasyang muling matutong magtiwala.