Ang Pader ng Pagkalalaki: Paano Binuksan nina Wil Dasovich, Erwan Heussaff, at Nico Bolzico ang Usapin ng Emosyonal na Kahinaan

Sa isang kultura kung saan ang salitang “mahal kita” ay madalas na inilalaan lamang para sa romantikong pag-ibig o sa pamilya, ang ideya ng dalawang lalaking magkaibigan na nagpapalitan ng mga salitang ito—nang walang anumang malisya—ay nananatiling isang taboo o pinagtatawanan. Ngunit sa likod ng kinang at vlogging ng social media personalities na sina Wil Dasovich, Erwan Heussaff, at Nico Bolzico, ay mayroong isang tapat at maikli ngunit napakahalagang pag-uusap na naglantad sa malalim na sugat ng toxic masculinity sa lipunang Pilipino.

Ang viral na video na may titulong “Wil & Erwan Tell Each Other ‘I LOVE YOU,’ but not Nico” ay higit pa sa isang simpleng chika ng mga magkakaibigan; ito ay isang case study sa emotional repression ng kalalakihan. Ang eksena ay nagpapakita ng isang natural na pagpapalitan ng damdamin sa pagitan ng dalawang personalidad, habang ang isa pa ay nananatiling awkward at hindi kumportable sa ideya. Sa loob lamang ng ilang minuto, inilatag ng trio na ito ang isang usapin na matagal nang binabalewala: Bakit napakahirap para sa Pilipinong lalaki ang maging emosyonal na tapat sa kanyang kapwa lalaki?

Ang Awkwardness na Nagsasalamin sa Kultura

Ayon sa naging viral na diskusyon, tila ba napakadali para kina Wil at Erwan (o marahil ang isa pang kasama sa usapan) ang mag-abot ng salitang “I love you” sa isa’t isa, tila ba ito ay isang simpleng “paalam” o “take care.” Tinukoy pa nga ng isa sa kanila na ito ay “very American thing to do,” na nagpapahiwatig ng pagiging expressive at casual ng mga Amerikano sa pagpapakita ng non-romantic na pagmamahal, isang bagay na tila banyaga sa ilang kultura.

Sa kabilang banda, mayroong isang kasama sa grupo na nagpahayag ng matinding uncomfortability. Ang simpleng pag-amin ng damdamin ay naging “weird” o kakaiba. Ang struggle na ito ay hindi personal na isyu lamang; ito ang epekto ng machismo—ang tradisyunal na paniniwala na ang tunay na lalaki ay dapat na matigas, hindi nagpapakita ng kahinaan, at walang gaanong emosyon. Sa Pilipinas, ang pagpapahayag ng malalim na pagmamahal sa kapwa lalaki—lalo na kung hindi ka naglalayon ng pagpapatawa o pambobola—ay kadalasang nagdudulot ng pagdududa sa sekswalidad o pagiging bakla ng isang tao.

Ang kultura ay nagtanim ng ideya na ang lalaki ay dapat na maging provider at protector, hindi isang nilalang na nag-uukol ng oras sa malalim na emosyonal na intimacy sa kapwa lalaki. Ang “manliness” ay nasusukat sa abilidad na magtiis, manahimik, at panatilihin ang isang stoic na image. Ang simpleng, “I love you,” ay nagiging threat sa masculine identity ng isang tao.

Ang Pasanin ng Toxic Masculinity

Ang toxic masculinity ay isang seryosong usapin, at ang naging reaksyon ng awkward na vlogger sa video ay nagpapakita kung gaano kalalim ang impluwensiya nito. Ang “pagkalalaki” ay naging isang pader na humahadlang sa tunay na koneksyon. Ang mga salita ng isa sa kanila na “It’s just hard for them to open up and really like let it all out and show their emotions” ay hindi lamang tungkol sa kanilang kaibigan, kundi tungkol sa libu-libong lalaking Pilipino na nahihirapan ding magbukas.

Ang epekto ng emotional repression ay hindi lang nagtatapos sa awkward na sandali ng I love you. Ito ay nagdudulot ng mas matinding problema sa mental health. Sa pag-aaral ng psychology, ang kawalan ng kakayahan na ipahayag ang damdamin ay nauugnay sa mas mataas na antas ng stress, anxiety, at, sa pinakamalala, depression at suicide. Kapag ang isang lalaki ay hindi pinapayagang umiyak, magsalita ng kanyang sakit, o magpakita ng kahinaan, ang mga negatibong emosyon na ito ay nagiging internalized, na unti-unting sumisira sa kanyang pagkatao.

Sa halip na maghanap ng safe space sa kanyang mga kaibigan, ang lalaki ay napipilitang maghanap ng mga unhealthy na paraan upang ilabas ang kanyang damdamin—madalas ay sa pamamagitan ng aggressiveness, substance abuse, o emotional detachment. Ang video ay nagbigay ng isang pahiwatig kung gaano kadali para sa modern na lalaki ang maging vulnerable sa digital world (sa pamamagitan ng pag-post ng positive life), ngunit gaano naman kahirap ang maging vulnerable sa kanyang mga totoong kaibigan.

Ang Paghahanap ng Layunin: Mula sa Kaibigan Tungo sa Pamilya

Ang pag-uusap ay biglang lumipat sa usapin ng pagiging magulang at ang paghahanap ng layunin o purpose. Bagamat tila off-topic, ang biglaang paglipat na ito ay maaaring bigyang-kahulugan bilang ang paghahanap ng lalaki ng isang socially acceptable na paraan upang maging emosyonal at vulnerable.

Ang pagiging ama ay nagbibigay ng pahintulot sa lalaki na maging malambot, caring, at expressive. Ang purpose na dulot ng pagkakaroon ng anak ay tila isang legitimate na excuse upang maging emotional. Ang koneksyon ng pagiging ama sa purpose ay isang beautiful na ideya, ngunit nagpapakita rin ito ng limitasyon: Bakit kailangan pang magkaroon ng anak ang isang lalaki bago siya magkaroon ng ganap na kalayaang maging emosyonal na tao?

Ang shift na ito ay nagpapakita na ang lalaki, sa ilalim ng pressure ng toxic masculinity, ay napipilitang humanap ng role (gaya ng pagiging ama) na magbibigay-daan sa kanyang emosyon, imbes na payagan lang ang sarili na maging emosyonal dahil lamang sa siya ay tao.

Ang Bagong Mukha ng Pagkalalaki at Ang Kapangyarihan ng Social Media

Sina Wil Dasovich, Erwan Heussaff, at Nico Bolzico ay hindi lamang mga sikat; sila ay mga influencers na nagtatakda ng trend at standard para sa bagong henerasyon. Ang kanilang tapat na pag-uusap ay isang mahalagang hakbang patungo sa pagbuwag ng stereotypes. Kapag ang mga lalaking kinikilala bilang macho at matagumpay ay nag-uusap tungkol sa emosyonal na kahinaan, mas madali itong tanggapin ng publiko.

Ang video na ito ay isang paalala na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa tindi ng pagpigil ng emosyon, kundi sa tapang na maging totoo. Ang authentic na pagkalalaki ay dapat na may kakayahan na maging tender, malambot, at expressive. Ang pagpapahayag ng pagmamahal sa kaibigan ay hindi pagbawas sa pagkalalaki, kundi pagdaragdag ng depth at authenticity sa koneksyon.

Sa huli, ang awkwardness na naramdaman ng isang vlogger ay isang malaking pahiwatig. Kailangan nating baguhin ang salaysay—mula sa paghusga tungo sa pag-unawa. Ang salitang “I love you” ay dapat na maging isang tulay na nagkokonekta sa mga kaibigan, hindi isang pader na naghihiwalay sa kanila. Ang hamon ngayon ay nasa ating lahat: kilalanin, tanggapin, at ipahayag ang emosyon nang walang takot o hambing. Ang tunay na superhuman ay hindi ang nagtatago ng kanyang damdamin, kundi ang naglalakas-loob na sabihin, “Mahal kita, kaibigan.” Ang paglalakbay tungo sa emotional liberation ng kalalakihan ay nagsisimula sa isang simpleng pag-amin.