Ang Sigaw ng Katarungan: Walang Awa at Kriminal na Pambubugbog Kay Tatay Julian Gamit ang Baseball Bat, Kailan Matatapos ang Kalupitan sa Nakatatanda?

Ang lipunan ay sinukat hindi lamang sa yaman at kapangyarihan nito, kundi sa kung paano nito tinatrato ang mga pinakamahina, lalo na ang mga nakatatanda. Kamakailan, muling nayanig ang kamalayan ng publiko sa Pilipinas dahil sa isang pangyayaring naglantad sa nakakabahalang katotohanan ng karahasan at kawalang-respeto sa mga senior citizen. Ito ang kaso ni Tatay Julian, isang 66-anyos na lolo, na naging biktima ng isang brutal at walang-awang pambubugbog gamit ang isang baseball bat. Ang insidente ay hindi lamang isang simpleng ulat ng krimen; ito ay naging metapora ng lalong lumalalang kawalan ng konsensiya at pagpapahalaga sa buhay ng tao.

Ang pangalan ni Gerson Dave Gonzales, ang itinuturong salarin, ay mabilis na kumalat sa social media at naging simbolo ng kabrutalan. Ayon sa mga ulat, ang matandang biktima ay sinaktan nang walang kalaban-laban, pinagdiskitahan ng galit at puwersa, na humantong sa malulubhang pinsala sa kanyang katawan. Hindi lang isang beses, kundi tatlong matitinding hataw ang tumama kay Tatay Julian—sa ulo, balikat, at tuhod. Ang mga bahaging ito ng katawan, lalo na ang ulo, ay kritikal at ang matinding pananakit dito ay maaaring magdulot ng panghabambuhay na trauma o kamatayan pa. Ang paggamit ng baseball bat ay nagpapakita ng intensiyon na manakit nang husto, o mas masahol pa, pumatay. Ito ay nag-iwan ng marka hindi lamang sa pisikal na anyo ni Tatay Julian kundi pati na rin sa emosyonal at mental niyang kalagayan. Ang katanungan ay nananatiling nakabitin sa hangin: Bakit? Anong kasalanan ang nagawa ng isang matanda upang maranasan ang ganitong kalupitan?

Sa isang bansa kung saan ang paggalang sa nakatatanda ay itinuturing na pundasyon ng kultura—ang “pagmamano” at ang pag-aalaga sa mga magulang at lolo’t lola—ang insidenteng ito ay maituturing na isang malaking sampal sa moralidad ng ating lipunan. Ang karahasan, anuman ang pinagmulan nito, ay hindi kailanman dapat maging solusyon, lalo na kung ang biktima ay isang indibidwal na ang buhay ay dapat nang punung-puno ng kapayapaan at paggalang. Sa edad na 66, si Tatay Julian ay dapat sanang nagtatamasa ng kanyang “golden years,” inaasikaso at minamahal ng kanyang pamilya at komunidad. Sa halip, natagpuan niya ang sarili na nakikipaglaban hindi lamang para sa kanyang pisikal na kalusugan kundi para sa kanyang dangal at karapatan. Ang kanyang kuwento ay isang matibay na testamento sa matinding pangangailangan na muling suriin ang ating kolektibong pagtingin at pagtrato sa mga senior citizen.

Ang mabilis at malawak na pagkalat ng balita tungkol sa kaso ay nagpapakita ng matinding pagmamalasakit ng publiko. Sa mundong pinamamahalaan ng social media, ang bawat detalye ng pambubugbog, ang sakit ni Tatay Julian, at ang mukha ng akusado ay naging usap-usapan. Dito pumapasok ang papel ng media at ng mga personalidad na tulad ni Raffy Tulfo, na kilala sa kanyang mabilis at direktang aksiyon sa mga kaso ng inhustisya. Ang kanyang pag-aksyon sa kaso ay nagbigay ng boses sa biktima at nagbigay ng katarungan na hindi na dapat pang hintayin. Ang pagkakasangkot ng media ay hindi lamang nagbigay ng atensiyon sa kaso kundi nagpiga rin ng kaban ng bayan para sa posibleng tulong medikal at legal na pangangailangan ni Tatay Julian. Ito ay isang paalala na ang social media at public consciousness ay maaaring maging isang makapangyarihang puwersa laban sa pang-aabuso at inhustisya, na nagtutulak sa mga awtoridad na kumilos nang mabilis at walang pag-aatubili. Ang pagbuhos ng simpatiya mula sa libu-libong Pilipino, parehong lokal at sa ibayong-dagat, ay nagpapatunay na ang diwa ng Bayanihan ay buhay pa rin, lalo na kung ang inaapi ay isang lolo na walang laban.

Ang kaso ni Tatay Julian ay nagbigay-diin sa mas malaking isyu ng Elder Abuse sa bansa. Ayon sa mga eksperto sa kalusugan at batas, ang pang-aabuso sa matatanda ay hindi lamang limitado sa pisikal na pananakit. Ito ay sumasaklaw din sa emosyonal, pinansyal, at maging sa pagpapabaya. Ang pambubugbog gamit ang baseball bat ay isang karima-rimarim na halimbawa ng pisikal na pang-aabuso. Ngunit ang bawat kuwento ng pang-aabuso ay nagsisilbing isang hamon sa ating mga opisyales at mga mambabatas na palakasin pa ang mga batas na nagpoprotekta sa mga senior citizen. Dapat ay may mas mahigpit na parusa, mas mabilis na pag-aksyon ng pulisya, at mas malawak na suporta para sa mga biktima. Ang Republic Act No. 9257, o ang Senior Citizens Act, ay nagbibigay ng mga benepisyo, ngunit kailangan din ng mga batas na nagbibigay ng matibay na kaligtasan laban sa mga agresor. Ang pagpapatupad ng batas ay dapat maging mabilis at walang kinikilingan, upang hindi magkaroon ng puwang para sa mga nag-iisip na sila ay makakalusot sa kabrutalan.

Para kay Gerson Dave Gonzales, ang kanyang aksiyon ay hindi lamang nagdulot ng sakit at pinsala kay Tatay Julian; ito ay nagdulot din ng sarili niyang kapahamakan at pag-iwan ng isang mantsa sa kanyang reputasyon na magtatagal. Ang mga akusasyon ng physical injury o attempted homicide, depende sa tindi ng pinsala at ang medical findings, ay seryosong kaso sa ilalim ng batas. Ang pagpapalabas ng warrant of arrest, ang proseso ng paglilitis, at ang posibleng pagkakakulong ay ang natural na kahihinatnan ng kanyang kawalang-hiyaan at hot-headed na pag-uugali, tulad ng pagkakalarawan sa kanya ng ilang komento sa online. Ang hustisya, sa porma ng batas, ay dapat umiral. Hindi lamang ito para bigyan ng kapayapaan si Tatay Julian at ang kanyang pamilya, kundi para magpadala ng malinaw na mensahe sa publiko: ang karahasan laban sa mga nakatatanda ay HINDI TATAHIMIKAN at ito ay may KAGAT na kahihinatnan. Ang kaso ay nagiging isang aral para sa lahat ng bully at mapusok na indibidwal sa lipunan na hindi na magagawa ang anumang gusto nila nang walang kaukulang pananagutan.

Sa gitna ng ligal na labanan at ng emosyonal na paghihirap, ang pamilya ni Tatay Julian ang siyang pinakamalaking apektado. Ang pagtingin sa isang mahal sa buhay, lalo na ang isang magulang o lolo, na nagdurusa ay isang di-matatawarang pasakit. Kailangan nila hindi lamang ng katarungan kundi ng tuloy-tuloy na suporta—pinansiyal para sa pagpapagamot, at emosyonal para sa trauma. Ang pagpapa-ospital, ang mga therapy session, at ang matagal na proseso ng paggaling ay nangangailangan ng malaking halaga at matinding emosyonal na lakas. Ang pamilyang Pilipino ay kilala sa pagiging matatag, ngunit ang ganitong uri ng pagsubok ay maaaring magpabagsak sa sinuman. Ang komunidad at ang pamahalaan ay may responsibilidad na tumulong, hindi lamang sa aspeto ng hustisya kundi pati na rin sa rehabilitasyon at pagpapanumbalik ng dignidad ng biktima. Ang bawat pagtulong, maliit man o malaki, ay nagpapakita ng pagkakaisa at pagmamahalan, na siyang tunay na core ng pagiging Pilipino.

Ang kuwento ni Tatay Julian ay isang malagim na paalala sa lahat. Sa bawat araw na lumilipas, may mga matatanda na patuloy na nagiging biktima ng iba’t ibang anyo ng pang-aabuso. Ang ating pag-asa ay nasa kolektibong pagkilos. Dapat tayong maging mata, tenga, at boses para sa mga walang laban. Kung may nakikita tayong kahina-hinalang pangyayari sa ating komunidad, tungkulin nating magsumbong. Ang pagwawalang-bahala ay kasing-sama ng pagiging kasabwat. Ang pagbabago ay nagsisimula sa indibidwal, sa bawat isa sa atin na nagpapakita ng paggalang at pagmamahal sa ating mga nakatatanda. Ang pagtaas ng kamalayan tungkol sa mga karapatan ng mga senior citizen at ang paglikha ng mga safe space para sa kanila ay isang kritikal na hakbang na kailangan nating gawin bilang isang bansa. Hindi sapat ang simpleng paggalang; kailangan ng aktibong proteksiyon.

Ang huling update sa kaso ni Tatay Julian, na patuloy na sinusubaybayan ng publiko at ng media, ay nagdadala ng liwanag. Ang pag-asa na makamit ang lubos na katarungan ay patuloy na umiiral, lalo na sa tulong ng mga indibidwal at institusyon na handang tumayo para sa tama. Ang laban ay hindi pa tapos, ngunit ang direksiyon ay malinaw: Mananagot si Gerson Dave Gonzales sa harap ng batas, at si Tatay Julian ay makakatanggap ng kalinga at suporta na nararapat sa kanya, kasama na ang pagpapagamot at emosyonal na pagpapagaling. Ang pambubugbog na ito ay isang sugat sa lipunan, ngunit ang pagkakaisa sa paghahanap ng hustisya ay nagpapatunay na mayroon pa ring pag-asa, at mayroon pa ring Pilipino na naniniwala sa paggalang, sa awa, at sa kapangyarihan ng katarungan. Ito ang Sigaw ng Katarungan na dapat nating lahat pakinggan. Ang ating mga nakatatanda ay ang ating kayamanan, at ang kanilang kaligtasan at dignidad ay hindi maaaring isakripisyo. Tiyakin natin na ang kaso ni Tatay Julian ay magiging huling kaso ng kawalang-hiyaan na ito, at magsisilbing hudyat ng mas matibay na paggalang sa ating mga pinagpala at nakatatandang bahagi ng komunidad. Ang responsibilidad ay nasa ating lahat—sa pagtanaw ng utang na loob, sa pagpapakita ng pagmamahal, at sa pagtitiyak na ang bawat lolo at lola ay mabubuhay nang may kapayapaan at dignidad.

Full video: