Ang Tahimik na Awit ng Isang Alamat: Ang Trahedya at Tanging Pag-asa ni Coritha sa Likod ng Entablado

Sa mundo ng Original Pilipino Music (OPM), may mga boses na nag-iwan ng hindi na mabuburang marka sa ating kamalayan. Kabilang na rito si Coritha, ang iconic na folk singer na namayagpag at nagbigay buhay sa mga awiting puno ng lalim at pag-asa tulad ng “Oras” at “Lolo Jose.” Ang kanyang estilo, na inihalintulad sa isang Maria Clara dahil sa mahaba nitong palda at malalim na pagkatao, ay nagturo sa atin na maging totoo sa sarili, lalo na sa panahong “marami pang nagugutom.” Ngunit sa likod ng kanyang mga makasaysayang kontribusyon, nagkukubli ang isang kuwento ng trahedya, pagsubok, at isang pambihirang pag-ibig na nagpapatunay na ang tunay na malasakit ay hindi kailanman nag-aalinlangan.

Ang Marupok na Pader ng Kasikatan

Mula sa tugatog ng kanyang karera, na umabot sa punto kung saan halos wala siyang kahirap-hirap na sumikat, si Coritha ay sinubok ng tadhana sa sunud-sunod na matitinding dagok.

Una, ang kalunos-lunos na pagkasunog ng kanyang bahay. Ang insidenteng ito, na sinasabing dulot ng sigarilyo ng kanyang pamangkin, ay lumamon sa lahat ng kanyang materyal na pag-aari—mga plaka, larawan, at maging ang kanyang mga gitara. Ang OPM icon, na minsan nang namuhay sa isang bahay na mayaman ang kasaysayan (ang lolo niya ay si Senate President Jose Avelino), ay napilitang manirahan sa isang tent sa nasunog na lupa, natutulog sa isang folding bed nang walang kuryente at tubig, at nababasa pa tuwing malakas ang ulan.

Lalo pang pinalubha ang sitwasyon nang lumabas ang isyu tungkol sa pagbebenta ng kanilang ari-arian ng isa sa kanyang kapatid, na nagdulot ng kaso at nagpahirap sa kanyang desisyon na lisanin ang lugar. Ang dating maawain at mapagbigay na si Coritha, na kilala sa pagtulong sa mga ampunan at simbahan, ay bigla na lamang napunta sa sitwasyong siya na ngayon ang nangangailangan ng tulong.

Ang Nakakagulat na Detalye ng Pagbagsak-Lupa

Ang pinakamalaking pagbabago sa kanyang buhay ay naganap nang siya ay magkaroon ng stroke. Ayon sa kanyang partner na si Chito Santoso, ang lahat ay nagsimula sa isang simpleng pagkaing-prutas. Dahil sa kanyang diabetic condition, ang pagkain niya ng dalawang malalaking guyabano ay nagpababa sa kanyang kalusugan. Pagdating ng madaling-araw, pagkatapos niyang umihi, para na siyang “lantang-lanta,” nawalan ng malay, at tuluyan nang bumigay ang kanyang katawan.

Nang isinugod sa ospital, natuklasan sa City Scan na nakaranas na pala si Coritha ng maraming mild stroke na hindi lang napansin. Ang kasalukuyang stroke ay nagresulta sa kanyang pagiging bedridden, hindi na nakakapagsalita (mute), at limitado na ang galaw. Sa payo ng kanyang kapatid na doktora, hindi na sila nagpa-opera dahil sa kawalan ng kasiguruhan at posibleng mauubos lang ang kanilang pera. Kaya naman, dinala na lamang siya ni Chito sa kanilang tahimik na tahanan sa Tagaytay.

Ang Walang Kapantay na Pag-ibig ng Isang Tagahanga

Sa gitna ng trahedyang ito, lumutang ang kuwento ni Chito Santoso, ang kanyang partner. Ang pagmamahalan ni Chito at Coritha ay hindi nagsimula sa isang tipikal na showbiz romance. Nagsimula ito sa paghanga. Nakilala niya si Coritha nang makita niya itong nagko-concert sa kalye sa Scolta. Mula sa pagiging isang tagahanga na umagapay sa kanyang karera, naging tadhana nilang magkita muli, noong panahong lubos na siyang nangangailangan.

Si Chito, na nagbebenta ng ari-arian noong panahong iyon, ay linggu-linggong tumutulong kay Coritha at sa kanyang pamilya. Sa kabila ng hirap, pagod, at paninirahan sa tent, hindi siya umalis. Nang subukan si Coritha na saktan ng kanyang sariling kapatid na Amerikano, na mayroong bipolar at pinipilit maghanap ng trust fund, napilitan si Coritha na sumama kay Chito sa Tagaytay.

Ang pag-aalaga ni Chito kay Coritha ay isang testamento ng wagas na pag-ibig. Siya ang nagpapakiramdam kung ano ang pangangailangan ni Coritha. Bagama’t hindi na ito nakakapagsalita, matalas pa rin ang kanyang pakiramdam; naiintindihan niya ang pinag-uusapan at bigla na lamang iiyak kapag nakaririnig ng malulungkot na kanta o ng sarili niyang awitin. Ang tanging memory lapses na nararanasan niya ay dahil sa dami ng stroke na dinanas.

Araw-araw, si Chito ang nagpapalit ng kanyang diaper at nag-aalala sa posibleng bedsore. Kahit sa gitna ng pagsubok, matatag si Chito sa kanyang pangako, na sinabi niya sa isang pangarap, “Hindi ko siya iiwan.”

Ang Panawagan para sa Pambansang Malasakit

Ang pinakamabigat na pinansiyal na pasanin sa kasalukuyan ay ang gatas ni Coritha. Ang Glucobest, na kailangan niya, ay nagkakahalaga ng ₱2,000 at kailangan niyang uminom nito kada apat na araw. Isang nakalulungkot na katotohanan na ang isang artistang nagbigay ng napakalaking kontribusyon sa kulturang Pilipino, at nagmula pa sa pamilya ng mga may kaya, ay napilitang umasa sa tulong ng taumbayan dahil sa pagkawala ng kanyang ari-arian at ang pagkakaroon ng complicated na pamilya na hindi nagkakasundo.

Ang kuwento ni Coritha ay hindi lamang tungkol sa isang naluluging karera. Ito ay isang matinding paalala sa bawat Pilipino na bigyan ng halaga at malasakit ang ating mga alamat habang sila ay nabubuhay pa. Sila ang nagbigay-kulay sa ating pagkabansa at nag-iwan ng pamana na hindi kailanman matutumbasan ng pera.

Ayon kay Chito, ang tanging hiling ni Coritha sa gitna ng lahat ay ang mamuhay nang tahimik, isang bagay na pilit niyang ipinaglalaban. Tungkulin natin, bilang isang bansa, na siguraduhin na ang kanyang mga huling taon ay maging komportable at puno ng pagmamahal. Ang kanyang tanging paraan upang maging masaya noon ay ang pagtugtog at pagkanta sa mga bata sa kanilang kapitbahay, isang malungkot ngunit magandang alaala na sana ay makita niyang muli sa ating mga puso.

Huwag nating hayaan na ang tahimik na awit ni Coritha ay tuluyang mabaon sa limot. Ang kanyang mga tagahanga, ang mga Pilipinong natulungan niya, at ang bawat isa sa atin na nagmamahal sa OPM, ay inaasahang magpapakita ng kanilang malasakit upang suklian ang kanyang malaking kontribusyon. Sa mga gustong tumulong, maaaring magpadala ng tulong pinansiyal sa pamamagitan ng Super Thanks (sa YouTube) o sa mga inihandang GCash account ni Chito, o kaya ay magbigay ng Glucobest milk, upang maibsan ang kanilang hirap. Ang laban ni Coritha ay laban nating lahat, at ang bawat tulong ay isang patunay na ang puso ng Pinoy ay handa pa ring magmahal sa kanyang mga bayani.