Sa loob ng malawak na lupain ng Montgomery estate, tila tumigil ang oras. Ang dating makulay na hardin ay nilamon na ng kapabayaan, ang fountain ay tuyo at basag, at ang mga bintana ng mansyon ay laging sarado, na para bang itinatago ang bigat ng kalungkutan sa loob. Dito, si Julian Montgomery, isang 42-taong-gulang na milyonaryo, ay gumagalaw na parang isang multo sa sarili niyang buhay. Nasa kanya na ang lahat ng kayamanang kayang bilhin ng pera, ngunit wala ni isa sa mga bagay na tunay na mahalaga.

Labing-apat na buwan, tatlong linggo, at limang araw na ang nakalipas mula nang pumanaw ang kanyang asawang si Catherine. Bawat segundo ay binibilang ni Julian, habang ang kanyang puso ay nananatiling nakakadena sa sakit ng pagkawala. Ang kanyang mga tauhan ay natutong kumilos nang hindi napapansin. Maging si Mrs. Patterson, ang kasambahay na dalawampung taon nang nagsisilbi sa pamilya, ay naglalakad nang dahan-dahan sa paligid ng amo. Ang mansyon ay naging isang musoleo, at si Julian ang pinakadebotong tagapagluksa.

Isang umaga, isang katok na hindi maaaring balewalain ang bumasag sa katahimikan. Isang bagong aplikante para sa posisyon ng chef ang dumating. “Paalisin mo siya,” walang-ganang utos ni Julian. Ngunit iginiit ni Mrs. Patterson, “Sir, iba po siya. Hindi raw po siya aalis hangga’t hindi niyo siya kinakausap.”

At doon pumasok si Olivia Carter. Isang babaeng nasa huling bahagi ng kanyang 20s, simple ngunit may taglay na kumpiyansa na agad na nagpairita kay Julian. Hindi siya natinag sa masungit na pagtanggap ng milyonaryo. Sa halip na matakot, buong tapang niyang inilatag ang kanyang mga kwalipikasyon at sinabing, “Alam ko po ang pagkawala. Alam ko ang pakiramdam ng gumising araw-araw at kailangang piliing mabuhay. At alam kong ginugutom ninyo ang inyong sarili, hindi lang sa pagkain, kundi sa lahat ng bagay na nagbibigay-kahulugan sa buhay.”

Ang mga salitang iyon ay tumama kay Julian na parang isang malakas na suntok. Sa kauna-unahang pagkakataon, may isang taong hindi awa ang iniaalok sa kanya, kundi pag-unawa. Binigyan niya si Olivia ng isang linggo upang patunayan ang sarili.

Hindi sinunod ni Olivia ang listahan ng mga pagkaing karaniwang hinihiling ni Julian. Sa halip, nagluto siya mula sa puso, isang bagay na pumukaw sa natutulog na panlasa at alaala ng milyonaryo. Ang unang subo ng kanyang inihandang pagkain ay parang paggising mula sa isang mahabang, madilim na panaginip. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahigit isang taon, kumain si Julian dahil masarap ang pagkain, at hindi dahil kailangan lang ng kanyang katawan.

Dahan-dahan, sa bawat pagkaing inihahain ni Olivia, unti-unting natutunaw ang yelo sa puso ni Julian. Nagsimula siyang pumasok sa kusina, isang lugar na iniwasan niya mula nang mamatay si Catherine. Doon, sa gitna ng amoy ng mga nilulutong pagkain, nagsimula siyang magkuwento tungkol sa kanyang asawa—hindi tungkol sa pagkamatay nito, kundi sa kung paano ito nabuhay. Naalala niya ang mga halakhak, ang mga pangarap, at ang pagmamahal na minsan ay pumuno sa bawat sulok ng mansyon.

Nakita ni Olivia ang lalim ng sugat ni Julian at naunawaan niyang higit pa sa isang chef ang kailangan nito. Kailangan nito ng isang taong sasamahan siyang maglakad palabas mula sa kadiliman.

Anim na linggo ang lumipas, at ang pagbabago kay Julian ay kapansin-pansin. Muli niyang ipinaayos ang hardin ni Catherine, binuksan ang mga bintana upang pumasok ang sikat ng araw, at nagsimulang harapin muli ang buhay. Sa mungkahi ni Olivia, pumayag siyang muling idaos ang taunang spring charity gala, isang kaganapang si Catherine ang dating nag-oorganisa. Ito ay isang malaking hakbang, isang pagsubok kung kaya na ba niyang harapin muli ang mundo.

Sa tulong ni Olivia, ang paghahanda para sa gala ay naging isang senyales ng muling pagkabuhay para sa buong estate. Hiniling ni Julian na dumalo si Olivia hindi bilang isang empleyado, kundi bilang isang panauhin, isang pinagkakatiwalaang kaibigan. Nang lumabas si Olivia suot ang isang eleganteng emerald na bestida, natulala si Julian. Sa kanyang ganda at natural na karisma, tila nabibilang siya sa mundong iyon.

Naging matagumpay ang gabi ng gala. Ang mga kasosyo sa negosyo at mga kaibigan ay natuwang makita si Julian na muling nakikihalubilo. Ngunit sa gitna ng lahat, ang mga mata ni Julian ay laging bumabalik kay Olivia. Ang lahat ay tila perpekto hanggang sa lumapit si Dominic Pierce.

Si Dominic ay dating kasosyo at malapit na kaibigan ni Catherine, isang koneksyon na laging nagdudulot ng tensyon sa pagitan nila ni Julian. Nang anyayahan ni Dominic si Olivia na sumayaw, isang madilim at pamilyar na damdamin ang gumapang sa puso ni Julian—selos. Habang pinapanood niya silang magkasayaw, ang mga kamay ni Dominic sa baywang ni Olivia, ang perpektong pagsabay nila sa musika, naramdaman ni Julian ang isang mainit at hindi makatwirang galit. Ito ang parehong selos na naging sanhi ng huli nilang pag-aaway ni Catherine bago ito maaksidente.

Hindi niya nakayanan ang nakikita at nagmamadali siyang lumabas sa terrace. Doon, sinundan siya ni Dominic. “Naaalala ko ang isa pang babaeng minahal mo nang lubos,” sabi ni Dominic. “Naaalala ko kung paano iyon natapos. Mapanganib ang magmahal sa iyo, kaibigan. Ang mga taong napapalapit sa iyo ay laging nasasaktan.”

Dumating si Olivia at hinarap ni Julian ang sakit na nararamdaman. “Nagseselos ako,” pag-amin niya. “Dahil ang totoo, gusto kong ako ang kasayaw mo. At natatakot ako dahil alam kong wala akong karapatan.” Doon, ibinuhos niya ang lahat ng bigat na matagal na niyang dinadala—ang pag-aaway nila ni Catherine, ang masasakit na salitang binitiwan niya, at ang walang katapusang pagsisisi na pumatay sa kanyang asawa.

Ngunit si Olivia, sa kanyang walang hanggang pag-unawa, ay nagsabing, “Hindi mo pinatay si Catherine. Isang aksidente ang pumatay sa kanya. Pinapayagan kang mabuhay, Julian. Pinapayagan kang maging masaya.”

Kinabukasan, isang mas malaking rebelasyon ang yumanig sa mundo ni Julian. Muling dumating si Dominic, dala ang isang katotohanang matagal niyang itinago. “Ang gabi ng pagkamatay ni Catherine,” pag-amin ni Dominic, “hindi siya umalis dahil sa inyong pag-aaway. Umalis siya dahil tinawagan ko siya. Nagsinungaling ako na mayroon akong ebidensya sa isang business deal na sisira sa iyo. Minanipula ko siya para umalis ng bahay dahil gusto ko siya para sa sarili ko.”

Ang katotohanan ay parang isang kidlat na tumama kay Julian. Ang bigat ng kasalanan na isang taon niyang pinasan ay gumuho. Ang kanyang asawa ay namatay hindi dahil sa kanyang galit, kundi dahil sa manipulasyon ng ibang tao.

Sa tulong ni Olivia, sinimulan ni Julian ang mahirap na proseso ng tunay na paghilom. Hindi na ito tungkol sa pagsisisi, kundi sa pagtanggap at pag-unawa. Ang pag-aalaga sa hardin ni Catherine ay hindi na isang parusa, kundi isang pagdiriwang ng kanyang alaala.

Sa gitna ng mga namumulaklak na rosas, natagpuan ni Julian ang lakas ng loob na aminin ang kanyang nararamdaman para kay Olivia. “Handa na akong subukan muli,” sabi niya. “Handa akong tingnan kung ano ang posible kung papayag kang samahan ako.”

Isang taon ang lumipas, sa ikalawang Montgomery Charity Gala, mas maliwanag ang mga ilaw at mas masigla ang tawanan. Nakatayo si Julian sa terrace, hindi na bilang isang taong nagluluksa, kundi bilang isang lalaking muling natutong umibig. Sa kanyang tabi ay si Olivia, na ngayon ay kanyang fiancée na, isang simbolo ng hinaharap na sabay nilang bubuuin.

Natutunan ni Julian na ang paghilom ay hindi nangangahulugang paglimot. Ang alaala ni Catherine ay mananatili sa kanyang puso, ngunit hindi na ito isang kadena na humihila sa kanya pababa. Sa piling ni Olivia, sa gitna ng buhay na muli nilang itinayo, sa wakas ay naintindihan ni Julian kung ano ang tunay na kahulugan ng mabuhay muli.