Sa gitna ng ingay at kislap ng panahon ng Kapaskuhan, madalas nating makalimutan ang tunay na kahulugan ng pagbibigayan. Ngunit para sa apat na taong gulang na si Amira, ang Pasko ay hindi tungkol sa mga mamahaling laruan o matatamis na kendi. Ang tanging hiling ng munting batang ito ay makita ang isang naglalakihang Christmas tree—isang simbolo ng mahika na tila napakalayo sa kanyang payak at mahirap na pamumuhay. Ang kwentong ito, na nagsimula sa isang malamig na sidewalk at nauwi sa isang hindi inaasahang pagbabago ng tadhana, ay isang paalala na ang kabutihan ay matatagpuan sa mga hindi inaasahang pagkakataon.

Si Amira ay anak ni Lila Rowan, isang masipag na janitress sa Hartley Holdings, ang pinakamalaking korporasyon sa lungsod. Dahil walang mapag-iwanan sa anak, madalas isama ni Lila si Amira sa trabaho, kung saan nananatili lamang ang bata sa staff lounge. Ngunit isang araw, naakit ang paningin ni Amira sa kumukititap na ginto at pilak na dekorasyon sa lobby ng gusali. Sa kanyang murang isipan, ang higanteng puno na iyon ay tila isang hagdan patungo sa langit. Habang abala ang kanyang ina sa paglilinis sa itaas na palapag, dahan-dahang lumabas si Amira, suot ang kanyang lumang jacket at pulang scarf, para lamang masilayan nang malapitan ang punong matagal na niyang pinapangarap [01:34].

Nang marating ni Amira ang main entrance, hinarang siya ni Thomas, ang head security guard. Bagama’t may mabuting loob, kailangang sundin ni Thomas ang protocol ng gusali: bawal ang bata kung walang kasamang matanda. Habang nagmamakaawa si Amira na nais lamang niyang makita ang puno, nagsimulang tumulo ang kanyang mga luha. “Gusto ko lang po makita ang Christmas tree,” ang mahinang bulong ng bata na nagpabigat sa loob ng security guard [03:57]. Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto at pumasok si Allaric Hartley, ang CEO ng kumpanya at isa sa pinakamayayamang tao sa bansa.

Si Allaric ay kilala bilang isang seryoso, malamig, at walang emosyong lider. Ngunit nang makita niya ang maliit na bata sa harap ng pinto, tila may tumigil sa kanyang mundo. Nang malaman niya ang simpleng hiling ng bata, sa halip na magalit o magpaalis, ginawa ni Allaric ang isang bagay na ikinagulat ng lahat: lumuhod siya para pantayan ang bata at inalok ang kanyang kamay. “Gusto mo bang pumasok at makita ang Christmas tree?” tanong ni Allaric [10:05]. Sa sandaling iyon, ang bilyonaryong kinatatakutan ng lahat ay naging isang kaibigan sa isang batang walang malay sa kapangyarihan nito.

Habang naglalakad sila sa loob ng lobby, lahat ng empleyado ay napahinto. Ang kanilang CEO, na bihirang makipag-usap sa mga rank-and-file na empleyado, ay hawak-kamay ang isang batang nakasuot ng kupas na sapatos. Para kay Amira, ang loob ng lobby ay tila isang fairy tale. Ang amoy ng pine at cinnamon, ang mga angel ornaments, at ang kumukititap na bituin sa tuktok ay nagbigay sa kanya ng ligayang hindi kayang bilhin ng salapi. Habang pinapanood ni Allaric ang mangha sa mga mata ni Amira, naramdaman niya ang isang bagay na matagal na niyang kinalimutan—ang pagiging tao [12:04].

Ang tagpong ito ay lalong naging emosyonal nang dumating si Lila, ang ina ni Amira, na balisa sa paghahanap sa kanyang anak. Sa sobrang takot na baka matanggal siya sa trabaho, humingi siya ng paumanhin kay Allaric. Ngunit sa halip na sermon, pag-unawa ang natanggap niya. Ibinahagi ni Allaric na siya rin ay pinalaki ng isang single mother na nagtatrabaho ng double shifts, kaya alam niya ang hirap na dinaranas ni Lila [19:43]. Ang koneksyong ito ang naging simula ng isang malalim na ugnayan.

Hindi nagtapos ang kwento sa gabing iyon. Inimbitahan ni Allaric ang mag-ina sa company Christmas banquet, kung saan itinuring silang mga espesyal na panauhin. Binigyan din niya si Lila ng pagkakataon na magkaroon ng mas maayos na posisyon sa kumpanya bilang administrative assistant para hindi na nito kailangang magtrabaho sa gabi at malayo sa anak [30:22]. Ang dating janitress ay unti-unting nakabangon, hindi dahil sa awa, kundi dahil sa pagkakataong ibinigay ng isang taong nakakita ng kanyang halaga.

Sa paglipas ng panahon, naging bahagi na si Allaric ng buhay ng mag-ina. Mula sa mga simpleng pagbisita at pagbabasa ng kwento kay Amira bago matulog, hanggang sa mga Sunday breakfast sa isang maliit na diner, naging pundasyon ang tiwala sa kanilang relasyon. Natutunan ni Allaric na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa laki ng kumpanya o sa taas ng penthouse, kundi sa init ng pagmamahal ng isang pamilya [33:32].

Pagkalipas ng mahigit isang taon, sa hardin ng kanilang bagong tahanan, nagpasya si Allaric na gawing permanente ang kanilang pagsasama. Sa harap ni Amira at sa ilalim ng gintong langit, tinanong ni Allaric si Lila kung nais nitong magpakasal sa kanya. Hindi bilang isang “rescue mission,” kundi bilang isang partner sa buhay [38:53]. Sa simpleng “Oo” ni Lila, nabuo ang isang pamilyang nagsimula lamang sa isang munting hiling sa harap ng isang Christmas tree.

Ang kwento ni Amira, Lila, at Allaric ay isang magandang halimbawa na ang bawat tao ay may kakayahang baguhin ang buhay ng iba. Minsan, kailangan lang nating tumigil, tumingin sa paligid, at pakinggan ang iyak ng mga nangangailangan. Sa huli, ang pinakamagandang regalo na maibibigay natin ngayong Pasko ay hindi nakabalot sa papel, kundi nakaukit sa ating mga puso sa pamamagitan ng malasakit at pagmamahal.