Triangle vs. Dribble Drive: Ang Malalim na Pagsusuri sa Rebolusyong Hatid ni Coach Tim Cone at ang Pagkakaiba sa Era ni Coach Chot Reyes sa Gilas Pilipinas NH

Sa loob ng maraming taon, ang Gilas Pilipinas ay naging simbolo ng “Puso”—isang walang katapusang pakikipaglaban ng mga Pilipino sa hardcourt anuman ang laki o lakas ng kalaban. Ngunit sa pagpasok ng bagong yugto ng ating pambansang koponan sa ilalim ni Coach Tim Cone, isang malaking katanungan ang umusbong sa isipan ng mga fans at kritiko: Ano nga ba ang nagbago? Sa gitna ng mga tagumpay laban sa New Zealand, Hong Kong, at Chinese Taipei, naging sentro ng diskusyon ang malaking pagkakaiba ng sistema nina Coach Tim Cone at ng kaniyang hinalinhan na si Coach Chot Reyes. Ito ay hindi lamang labanan ng dalawang mahusay na coach, kundi labanan ng dalawang magkaibang pilosopiya sa basketbol: ang tanyag na “Triangle Offense” laban sa agresibong “Dribble Drive Motion.”

Upang maunawaan ang pagbabagong ito, kailangan nating balikan ang era ni Coach Chot Reyes. Ang kaniyang “Dribble Drive” system ay nakabase sa bilis, spacing, at ang kakayahan ng mga guards na umatake sa basket upang mag-create ng opensa. Sa sistemang ito, ang bola ay madalas na nasa kamay ng mga “slashers” na naghahanap ng layup o kaya ay “kick-out pass” para sa isang open three-pointer. Ito ang sistemang nagdala sa atin sa makasaysayang panalo laban sa South Korea noong 2013 at nagbalik sa atin sa World Cup stage. Gayunpaman, marami ang nakapansin na ang Dribble Drive ay madalas na nagreresulta sa “hero ball” o ang labis na pag-asa sa indibidwal na galing ng mga players kapag nagkakaroon ng pressure mula sa depensa ng kalaban.

Dito pumasok ang “Bagong Gilas” sa ilalim ni Coach Tim Cone. Ang Triangle Offense ay isang sistemang binuo sa pundasyon ng pasahan, tamang spacing, at pagbabasa sa galaw ng kalaban. Sa halip na isang tao lang ang may hawak ng bola, ang Triangle ay nangangailangan ng lahat ng limang manlalaro na maging banta sa opensa. Ang bola ay dumadaloy sa loob at labas, na nagbibigay ng pagkakataon sa mga big men na gaya nina Kai Sotto at June Mar Fajardo na maging facilitators. Ang malaking pagkakaiba ay makikita sa “decision-making.” Sa ilalim ni Tim Cone, ang bawat pasa ay may layunin at ang bawat screen ay may timing. Ito ay isang mas kalkulado at disiplinadong paraan ng paglalaro na tila ba naging sining sa loob ng court.

Ang isa sa pinakamalaking benepisyaryo ng sistemang ito ay walang iba kundi ang ating 7-foot-3 center na si Kai Sotto. Sa dating sistema, madalas nating makita si Kai na naghihintay lamang ng bola sa ilalim o kaya ay tumatakbo sa transition. Ngunit sa Triangle ni Tim Cone, si Kai ang naging “hub” o ang sentro ng operasyon. Dahil sa kaniyang husay sa pagpasa, ang kaniyang presensya sa high post ay nagbubukas ng maraming pintuan para sa kaniyang mga teammates. Nakita natin ang pag-usbong ng kaniyang basketball IQ, kung saan hindi lang siya basta matangkad, kundi siya ang utak sa loob ng pintura. Ito ang “versatility” na hindi natin lubos na nakita sa mga nakaraang taon.

Hindi rin matatawaran ang papel ni Justin Brownlee sa transisyong ito. Bilang isang player na matagal nang kasama ni Tim Cone sa Barangay Ginebra, si Brownlee ang nagsilbing “translator” ng sistema sa loob ng court. Alam niya kung kailan dapat mag-set ng triangle at kung kailan dapat umatake sa “weak side.” Ang chemistry nina Brownlee at Sotto ay naging epitome ng tagumpay ng Triangle Offense sa international stage. Sa ilalim ni Coach Chot, ang mga naturalized players ay madalas na inaasahang mag-score ng 30 hanggang 40 puntos upang manalo. Ngunit kay Coach Tim, si Brownlee ay maaaring magdomina nang hindi kailangang pilitin ang kaniyang mga tira, dahil ang sistema mismo ang gumagawa ng paraan para makakuha siya ng mga “easy baskets.”

Sa aspeto ng depensa, mayroon ding malaking kaibahan. Ang era ni Coach Chot ay kilala sa “full court press” at “trapping” na naglalayong pilitin ang kalaban na magkamali dahil sa bilis ng laro. Ngunit ito ay nakakapagod at madalas na naiiwan ang ating depensa kapag ang kalaban ay mahusay sa pagpasa. Kay Coach Tim Cone, ang depensa ay mas “containment-based.” Nakatutok ang Gilas sa pagprotekta sa pintura at pagpigil sa mga “easy layups.” Ang disiplina sa rotation at ang paggamit sa tangkad nina Kai at June Mar ay naging susi upang mapababa ang field goal percentage ng mga kalaban gaya ng New Zealand. Ito ay depensang hindi lamang gumagamit ng lakas, kundi pati na rin ng talino.

Ang reaksyon ng mga players ay isa ring mahalagang indikasyon. Sa mga interview, madalas nating marinig ang salitang “clarity” o linaw. Sa ilalim ng Triangle Offense, alam ng bawat manlalaro kung saan sila dapat pumuwesto at kung ano ang kanilang role. Nawala ang hulaan sa loob ng court. Ang disiplinang ito ay nagresulta sa mas kaunting turnovers at mas mataas na assist-to-turnover ratio, isang bagay na krusyal sa international basketball kung saan bawat posesyon ay mahalaga.

Gayunpaman, hindi natin dapat kalimutan ang mga kontribusyon ni Coach Chot Reyes. Siya ang naglatag ng pundasyon at nagdala ng kulturang “Puso” na hanggang ngayon ay bitbit ng mga manlalaro. Ang kaniyang Dribble Drive ay naging epektibo sa panahong kailangan natin ng bilis laban sa mas mababagal na kalaban. Ngunit sa pagbabago ng panahon at sa paglaki ng mga manlalarong Pilipino, tila panahon na para sa isang mas sopistikadong sistema. Ang pagpasok ni Tim Cone ay hindi pagpapatunay na mali ang nakaraan, kundi ito ay isang “evolution” o pag-unlad ng ating pambansang koponan.

Ang “Bagong Gilas” ay bunga ng pagsasama ng talento at tamang sistema. Sa ilalim ni Coach Tim Cone, nakita natin ang isang koponang may identity. Hindi na tayo basta-basta sumasali; tayo ay sumasali upang manalo at magdomina. Ang pagkakaiba ng Triangle at Dribble Drive ay sumasalamin sa paglago ng Philippine basketball mula sa pagiging “underdogs” tungo sa pagiging isang “smart and disciplined force” sa Asya at sa buong mundo.

Sa bawat buzzer-beater at bawat defensive stop, damang-dama ng mga Pilipino ang bagong sigla ng Gilas. Ang diskusyon sa pagitan nina Coach Tim at Coach Chot ay mananatiling bahagi ng ating kasaysayan, ngunit ang mahalaga ay ang direksyong tinatahak natin ngayon. Sa gabay ng Triangle Offense, ang Gilas Pilipinas ay muling lumilipad nang mas mataas, mas matalino, at may mas malinaw na misyon na ibalik ang dangal ng ating bansa sa world stage.

Ano ang iyong saloobin sa bagong sistemang ito? Mas pabor ka ba sa “Triangle” o nami-miss mo ang bilis ng “Dribble Drive”? Ibahagi ang iyong opinyon at sabay-sabay nating subaybayan ang pag-angat ng ating pambansang koponan.

Nais mo bang gawan ko ng mas detalyadong breakdown ang mga “offensive sets” na ginamit ng Gilas laban sa New Zealand o kaya ay suriin ang defensive rotations ni June Mar Fajardo sa ilalim ni Coach Tim?