HARI NG ASYA: Gilas Pilipinas Nilamon ang Yabang ng Thailand Para Masungkit ang Gintong Medalya NH

Sa mundo ng palakasan, may kasabihan na ang bola ay bilog, ngunit para sa Gilas Pilipinas Men, ang bola ay tila sumusunod sa tibay ng kanilang paninindigan at lalim ng kanilang puso. Sa isang bakbakang hindi malilimutan sa kasaysayan ng Southeast Asian basketball, muling pinatunayan ng Pilipinas na sila ang nag-iisang hari ng rehiyon matapos talunin ang koponan ng Thailand sa isang dikit at emosyonal na laban para sa gintong medalya. Ang tagumpay na ito ay hindi lamang basta panalo sa score sheet; ito ay isang matamis na pagbawi ng dangal at isang malakas na sampal ng katotohanan sa mga naging kampante at mapagmataas bago ang laban.

Mula sa unang sipol ng referee, dama na ang tensyon sa loob ng stadium. Ang Thailand, na pumasok sa liga na may dalang mataas na kumpiyansa at tila nanunuya pang mga pahayag, ay agad na nagpakitang-gilas. Ngunit ang Gilas Pilipinas, sa ilalim ng gabay ng kanilang batikang coaching staff at sa pangunguna ng “resident naturalized player” na si Justin Brownlee, ay hindi nagpatinag. Ipinamalas ng mga manlalarong Pinoy ang disiplina sa depensa at ang walang katulad na talino sa opensa na naging susi upang unti-unting gumuho ang kuta ng mga Thai.

Ang naging tema ng laban ay tila isang kwento ng “karma.” Maraming mga tagasubaybay ang nakapansin sa naging kilos ng ilang manlalaro ng Thailand na tila minamaliit ang kakayahan ng mga Pinoy sa mga naunang yugto ng torneo. Ngunit gaya ng madalas mangyari sa sports, ang sobrang kayabangan ay madalas nauuwi sa kabiguan. Sa bawat tres na ipinupukol ni Brownlee at sa bawat rebound na ipinaglalaban nina June Mar Fajardo at CJ Perez, unti-unting nawawala ang ngiti sa mga mukha ng mga Thai players. Ang kanilang mga estratehiya ay isa-isang nabuwag ng determinasyon ng mga atletang handang magpakamatay para sa bandila.

Hindi naging madali ang daan patungo sa kampeonato. Sa mga huling minuto ng fourth quarter, nagtangka pang humabol ang Thailand sa pamamagitan ng kanilang mga shooters. Nagkaroon ng mga krusyal na sandali kung saan ang lamang ay bumaba sa iilang puntos na lamang. Dito nasubok ang “clutch genes” ng Gilas. Sa gitna ng hiyawan ng mga fans at pressure ng buong bansa, nanatiling kalmado ang ating mga manlalaro. Isang mahalagang steal at isang matinding dunks ang nagpatahimik sa bench ng Thailand, na naging hudyat na wala na silang kawala.

Nang tumunog ang huling buzzer, bumuhos ang emosyon sa court. Ang mga manlalaro ng Thailand ay tila hindi makapaniwala, ang ilan ay napaupo na lamang at hindi mapigilan ang pag-iyak. Ang pait ng pagkatalo ay lalong tumindi dahil sa kanilang naging asal noong simula. Samantala, ang Gilas Pilipinas ay nagbunyi sa gitna ng court, bitbit ang watawat ng Pilipinas na sumisimbolo sa muling pagbabalik ng korona sa lupang sinilangan ng basketbol sa Asya. Ito ay isang sandali ng purong kagalakan para sa bawat Pilipinong sumubaybay, nanalangin, at naniwala.

Ang tagumpay na ito ay nagsisilbing malakas na mensahe sa lahat ng ating mga karatig-bansa: Ang Pilipinas ay maaaring dumaan sa mga pagsubok, maaaring matalo sa ilang laban, ngunit kailanman ay hindi susuko pagdating sa basketball. Ang “Puso” na palaging ibinibida ng Gilas ay muling napatunayan na hindi lamang ito basta slogan kundi isang realidad na nararamdaman sa bawat galaw sa loob ng hardcourt. Ang gintong medalya na ngayon ay nakasabit sa leeg ng ating mga bayani ay katibayan ng hirap, pagod, at sakripisyong ibinuhos nila para sa karangalan ng bansa.

Sa huli, ang laban na ito ay hindi lang tungkol sa iskor. Tungkol ito sa paggalang sa laro at paggalang sa kalaban. Ang “karma” na sinasabing dumapo sa Thailand ay isang paalala na sa larangan ng kompetisyon, ang pagpapakumbaba ay kasinghalaga ng talento. Habang ipinagdiriwang natin ang pagiging champion ng Gilas Men, bitbit natin ang aral na ang tunay na kampeon ay hindi lamang yung magaling bumuway ng bola, kundi yung marunong rumespeto at may matibay na paninindigan hanggang sa huling segundo. Mabuhay ang Gilas Pilipinas! Mabuhay ang atletang Pinoy!