Gumuho ang Phoenix: Russell Westbrook at Dennis Schroder, Pinahiya at Pinaiyak si Kevin Durant sa Isang ‘Wild Ending’ na Overtime! NH

Sa mundo ng NBA, madalas nating marinig ang katagang “anybody’s game.” Ngunit ang naganap sa pagitan ng Phoenix Suns at ng kanilang katunggali kamakailan ay hindi lamang basta laro—ito ay isang emosyonal na roller coaster na nagtapos sa paraang walang sinuman ang nakahula. Sa gitna ng tensyon, pawis, at hiyawan ng libo-libong fans, dalawang pangalan ang umangat upang durugin ang pangarap ni Kevin Durant sa gabing iyon: sina Russell Westbrook at Dennis Schroder.

Ang laban ay nagsimula sa mataas na enerhiya, gaya ng inaasahan sa tuwing tumatapak sa hardcourt ang isang scorer na kasing-bangis ni Kevin Durant. Alam ng lahat na si KD ay isang “walking bucket,” isang player na tila hindi kayang pigilan kapag uminit na ang mga kamay. Sa unang tatlong quarter, kontrolado ng Suns ang ritmo. Ang kanilang opensa ay dumadaloy nang maayos, at si Durant ay nagpapakitang-gilas sa kaniyang signature mid-range jumpers na tila walang mintis. Subalit, sa likod ng mga ngiti ng Phoenix fans, may namumuong bagyo sa kabilang panig ng court.

Si Russell Westbrook, ang dating kakampi ni Durant na kilala sa kaniyang walang kapagurang enerhiya at “never-say-die” attitude, ay may ibang plano. Kasama ang maliksing si Dennis Schroder, sinimulan nilang unti-unting tistisin ang lamang ng Suns. Hindi naging madali ang bawat puntos. Bawat rebound ay pinag-aagawan na tila ba ito na ang huling bola sa mundo. Habang papalapit ang pagtatapos ng regulation time, naramdaman ng lahat na hindi ito basta-basta matatapos sa loob ng apatnapu’t walong minuto.

Nang pumasok ang laro sa overtime, lalong tumindi ang emosyon. Dito na natin nakita ang tunay na gilas nina Westbrook at Schroder. Si Schroder, sa kaniyang bilis at talino sa pagpasa, ay naging isang malaking sakit ng ulo para sa depensa ng Suns. Ngunit ang mas nakakamangha ay ang intensidad ni Westbrook. Bawat saksak niya sa basket ay may kasamang gigil—isang mensahe na hindi siya papayag na matalo sa harap ng kaniyang dating kaibigan at karibal.

Ang “Wild Ending” na tinutukoy ng marami ay naganap sa huling dalawang minuto ng overtime. Sa isang krusyal na play, nagawa ni Schroder na makalusot sa depensa at magpakawala ng isang mahirap na layup na nagbigay sa kanila ng lamang. Sa kabilang banda, sinubukan ni Kevin Durant na sagutin ito. Kinuha niya ang bola, tumitig sa basket, at tumalon para sa isang tira na karaniwan niyang naipapasok. Ngunit sa pagkakataong ito, ang tadhana ay hindi pumanig sa kaniya. Ang bola ay tumama sa ring at lumabas, kasabay ng mabilis na rebound ni Westbrook.

Dito na nagsimulang magbago ang ihip ng hangin. Sa bawat sumunod na posisyon, tila nawawalan ng diskarte ang Phoenix. Ang frustrasyon ay malinaw na nakasulat sa mukha ni Durant. Ang kaniyang mga balikat ay bumagsak, at ang kaniyang mga mata ay tila nagbabadyang magtubig sa tindi ng sama ng loob. Hindi lamang ito basta pagkatalo sa scoreboard; ito ay isang pagkatalo sa aspeto ng determinasyon.

Nang tumunog ang huling buzzer, ang scoreboard ay nagsalita para sa lahat. Tagumpay sina Westbrook at Schroder. Sa gitna ng court, makikita ang magkaibang mundo: ang masayang pagdiriwang ng mga nanalo at ang nakapanlulumong anyo ni Kevin Durant. Ang mga camera ay nakatutok kay KD, na hindi mapigilang ipakita ang kaniyang emosyon. Sinasabing “pinaiyak” nina Westbrook at Schroder si Durant hindi dahil sa pisikal na pananakit, kundi dahil sa matinding pressure at sa paraan kung paano nila inagaw ang tagumpay mula sa kaniyang mga kamay.

Ang larong ito ay magsisilbing paalala sa lahat ng mga tagasubaybay ng basketball na sa NBA, ang puso at determinasyon ay kasing-halaga ng talento. Sina Russell Westbrook at Dennis Schroder ay nagpakita na kahit gaano kalaki ang pangalan ng iyong kalaban, kung mayroon kang sapat na tapang at pagkakaisa, kaya mong baligtarin ang mundo.

Para sa mga fans ni Durant, ito ay isang masakit na gabi na mahirap kalimutan. Ngunit para sa mga tagahanga nina Westbrook at Schroder, ito ay isang patunay na ang “Brodie” at ang “German Guard” ay mayroon pa ring ibubuga at handang makipagsabayan sa pinakamagagaling. Ang “crazy game” na ito sa overtime ay tiyak na mapapabilang sa mga klasikong laban sa kasaysayan ng liga na patuloy na pag-uusapan sa social media at sa bawat kanto ng mga mahilig sa basketbol.

Sa huli, ang laro ay natapos hindi lamang sa mga estatistika kundi sa mga kuwentong bitbit ng bawat manlalaro. Si Durant ay uuwing may mabigat na kalooban, ngunit tiyak na gagamitin niya itong mitsa upang bumangon muli. Habang sina Westbrook at Schroder? Sila ay mananatiling mga bayani ng gabing iyon—ang mga lalaking nagpatunay na sa basketbol, walang imposible hangga’t hindi pa tapos ang oras. Isang wild ending para sa isang wild na laro.