IBINASURA: Kaso sa Pagkawala ni Catherine Camilon, Piskalya ‘Di Umusad; Huling Pakiusap ng Senado sa Suspek, Nagpatulo ng Luha ng Isang Ina

Naka-iskedyul ang bawat araw ng isang ina, hindi sa pag-aabang ng balita ng pagbalik ng kaniyang anak, kundi sa pag-aabang ng balita ng hustisya. Sa loob ng mahigit pitong buwan, ang buhay ni Rose Manguera Camilon ay naging isang walang katapusang laban para sa katotohanan sa likod ng misteryosong pagkawala ng kaniyang anak na si Catherine Camilon—isang beauty queen contestant at dedikadong public school teacher. Subalit, sa isang iglap, tila nag-iba ang ihip ng hangin at tila gumuho ang lahat ng kaniyang ipinundar na pag-asa.

Isang breaking news ang yumanig sa labanan para sa hustisya. Ibinasura ng San Pablo City, Laguna Regional Prosecutor Office ang kasong kidnapping and serious illegal detention na isinampa laban sa dalawang itinuturong pangunahing suspek: si dating Police Major Allan De Castro at ang kaniyang personal driver/bodyguard na si Jeffrey Magpantay [00:28]. Ang hatol: “dismiss without prejudice.” Sa pananalita ng batas, nangangahulugan itong maaaring isampa muli ang kaso kapag nagkaroon na ng mas matibay at sapat na ebidensya. Ngunit para sa isang inang naghihintay ng kasagutan, ito ay nangangahulugan ng isang malaking setback—isang pormal na pagkilala na ang lahat ng kaniyang dinanas na paghihirap ay hindi pa sapat upang makita ang hustisya [01:48].

Ayon sa resolusyon na inilabas ng Regional Prosecutor, ang desisyon ay ibinatay sa “kulang sa ebidensya” ang pagkakasulong sa mga akusado kaya’t hindi ito maaaring itaas sa korte [01:14]. Ang pahayag na ito ay nagbunsod ng matinding pagkadismaya mula sa pamilya Camilon. Hindi matatawaran ang sakit at kabiguan sa tinig ni Ginang Rose Camilon, na umaasang magkakaroon ng linaw ang pagkawala ng kaniyang anak.

“Mahirap, Ma’am. Siyempre wala naman kaming ibang inaasahan kundi ‘yung magkaroon ng magandang resulta ito. Taas, ganito. Hangga’t hindi nagkakaroon ng resulta ito ay ng sagot, eh huwag naman kaming bibitawan,” humihikbi niyang pakiusap [01:56]. Ang kaniyang mga salita ay naglalarawan ng isang pamilyang patuloy na naglalayag sa laot ng kawalang-katiyakan, na pinanghahawakan ang pangako na hindi sila bibitawan ng mga awtoridad at ng batas.

Sa kabila ng matinding emosyon, nagpakita si Ginang Camilon ng isang katatagan na tanging isang ina lamang ang makakapulot sa gitna ng unos. “Talagang kung hindi mo lagi paglalabanan, iiyak ka, iiyak mo ‘yung sakit na nararamdaman mo. Pero kailangan mo uling labanan, mo uling harapin,” aniya, nagbibigay-diin sa kaniyang pangakong hindi siya susuko [02:12]. Ang kanilang tanging hiling, na paulit-ulit niyang idiniin, ay ang malaman ang totoo—kung ano na ba talaga ang nangyari sa kanilang anak.

Ang Bida at ang Babaeng Duguan

Hindi maitatanggi na ang kasong ito ay nababalutan ng seryosong mga hinala at mga nakababahalang testimonya. Matatandaang itinuturo ng mga saksi mula sa CIDG si Jeffrey Magpantay—ang personal driver ni De Castro—bilang isa sa mga pangunahing tauhan sa isang posibleng krimen. Ayon sa mga ulat, nakita raw si Magpantay na siyang nagmamando sa mga tao na naglilipat ng isang “babaeng duguan” [03:59]. Ang detalyeng ito ay naging sentro ng imbestigasyon dahil naniniwala ang pamilya na ang babaeng duguan na iyon ay maaaring si Catherine.

Ang kawalang-alam kung sino talaga ang babaeng duguan ay nagdulot ng malalim na sugat at lalong pagkalito sa pamilya [04:07]. “Hindi ho namin alam kung ang babae ho bang ‘yun e talagang ang aming anak. Kailangan ho naming malaman, kailangan ho naming maintindihan kung nasaan ho ang aming anak,” paglalahad ni Ginang Camilon [04:07]. Sa gitna ng labis na pagkalito at paghahanap sa totoo, napakahalaga ng papel ni Magpantay na nagsilbing tulay sa mga hinala laban sa dating police major.

Ngunit sa gitna ng mga pag-aalinlangan, nanatiling matigas si Jeffrey Magpantay. Sa kabila ng paglitaw niya sa Balayan Police Station matapos siyang magtago noong una [03:40], walang konkretong impormasyon siyang inilabas. Sa harap mismo ng pamilya Camilon at ng mga senador, mariin niyang itinanggi ang mga paratang, “Hindi po ako ‘yung nakita ng dalawang witness, Sir Honor,” iginiit niya [05:41].

Ang pagbasura ng piskalya sa kaso, na nagresulta sa paglaya nina De Castro at Magpantay (na una nang pinakawalan ni Senator Bato dela Rosa sa Senado at Balayan Police, ayon sa pagkakasunod [01:32] at [01:39]), ay tila nagbigay ng bentahe sa mga suspek. Ito ay nagpatindi sa pasakit ng pamilya at nagtanim ng pagdududa sa katatagan ng proseso ng hustisya sa kasong ito.

Ang Huling Baraha ng Senado: Isang Pakiusap na may Pagbabanta

Ang pinakamadramang tagpo ay naganap sa sesyon ng Senado, kung saan ang mga mambabatas, partikular ang mga may karanasan sa loob ng penal system tulad ni Senator Robin Padilla, ay gumawa ng isang huling, emosyonal na pakiusap kay Jeffrey Magpantay. Ito ay hindi lamang isang pakiusap kundi isang seryosong pagbabanta, na may layuning konsensyahin si Magpantay [04:44].

“Magpantay, hindi ka ba nakonsensya sa nararamdaman ng ina no’ng babaeng nawawala? Ikaw ang tinuturo na nagbitbit no’ng sugatan na babae. Kung ano man ‘yun, kung ikaw ‘yung talaga nagbitbit, tulungan niyo naman maibalik ‘yung katawan doon sa pamilya. Kawawa naman,” isang bahagi ng emosyonal na apela [04:44]. Ang tinig ng mambabatas ay nagdala ng bigat ng responsibilidad, direktang sinasapol ang konsensya ni Magpantay sa harap ng naghihirap na ina.

Ngunit ang pakiusap ay lumalim at naging isang malinaw na babala. Idiniin ng mga senador na si Magpantay ay isang sibilyan, at kung siya’y mapatunayang nagkasala sa isang “karumaldumal” na kaso laban sa babae, magiging malaking hamon ang kaniyang kalagayan sa loob ng Bilibid. “Pag kayo po ay nakulong, kayo po ay napatunayan na nagkasala at ginawa niyo po ito, at kayo po ay walang proteksyon, medyo mahirap po ang magiging sitwasyon niyo sa Bilibid, ako na po ang nagsasabi sa inyo,” mariin nilang sinabi [06:25]. Ipinaliwanag pa na hindi siya katulad ni De Castro, na isang pulis at may “proteksyon sa loob” dahil sa presensya ng mga kapwa pulis na nakakulong [07:35]. Ang babala ay isang pag-asa na magtutulak kay Magpantay na magbigay ng kooperasyon, hindi dahil sa batas, kundi dahil sa pangamba para sa sarili at sa awa para sa pamilya [07:07].

Ang Huling Pag-asa sa Pribadong Pag-uusap

Sa kabila ng matinding pressure, nanindigan si Magpantay na wala siyang alam at hindi siya magte-testigo laban kay Major De Castro [08:16]. Subalit, sa isang huling sandali ng pag-uusap, nang tanungin siya kung handa siyang makipag-usap nang pribado sa mga senador after ng pagdinig, sumagot siya ng, “Pwede po, Your Honor,” [08:35]. Ang maliit na sagot na ito ang nagbigay ng glimmer of hope sa gitna ng matinding dilim. Ito ang tanging pag-asa na maaaring may nalalaman si Magpantay na hindi niya masabi sa harap ng public hearing, at maaari niyang ilantad ang katotohanan sa likod ng pagkawala ni Catherine.

Ang kaso ni Catherine Camilon ay isa na namang halimbawa kung paano nagiging matalim na espada ang teknikalidad ng batas. Habang ang piskalya ay naghahangad ng kongkreto at undeniable na ebidensya, ang puso ng isang ina ay naghahanap ng katawan at ng closure. Sa kasawiang-palad, ang desisyon ng piskalya ay nagdala ng mas maraming katanungan kaysa kasagutan, subalit ang laban ay hindi pa tapos. Sa huling pakiusap ng Senado, nananatiling bukas ang pintuan para sa katotohanan.

Ang pagbasura ng kaso ay hindi dapat maging hudyat ng pagtatapos, kundi isang mas matinding panawagan para sa masusing paghahanap, hindi lamang ng ebidensya, kundi ng katawan mismo ni Catherine [04:23]. Sa mga mata ni Ginang Rose Camilon, kitang-kita ang pagod, sakit, at ang hindi matitinag na pag-ibig—isang pag-ibig na walang ibang hangad kundi ang makita ang kaniyang anak, buhay man o wala [08:49]. At hangga’t walang kasagutan, ang laban niya ay patuloy.

Full video: