HINDI NAMIN KAYA! Pamilya ng ‘Budol-budol Queen’ na si Jocelyn Alagao, Umiyak at Nagmamakaawa: ‘Magbago Ka Na! Itigil Mo Na!’

Sa isang bansa kung saan ang mga kwento ng pambibiktima at panloloko ay tila hindi na bago, may mga pangalang tumatatak dahil sa tindi ng kanilang ginawang kasamaan. Isa na rito si Jocelyn Alagao, ang tinaguriang ‘Budol-budol Queen’—isang titulo na dala niya hindi lamang sa mga pahina ng diyaryo kundi maging sa loob ng rehas na bakal. Ngunit sa likod ng sensational na pamagat at ng serye ng kanyang walang tigil na panloloko, may isang pamilyang tahimik na nagdadala ng mas mabigat na pasanin: ang malalim na kahihiyan, matinding kalungkutan, at ang araw-araw na paghusga ng lipunan.

Sa isang eksklusibong panayam, binasag ng pamilya ni Alagao ang matagal nang katahimikan. Sa mga luhang umaagos at tinig na puno ng pagmamakaawa, nag-iwan sila ng mensaheng hindi lamang naghahangad ng pagbabago para sa kanilang mahal sa buhay, kundi isang pahayag din ng pakikiramay sa lahat ng nabiktima ng kasamaan ni Jocelyn. Ang kanilang pagsasalita ay hindi isang pagtatanggol, kundi isang matinding pagsamo, isang pagtatapat na sila mismo ay biktima rin ng krimen, hindi sa materyal na paraan, kundi sa pangalan at dignidad.

Ang Kahihiyan na Pasan-pasan

Para kina Gng. Nida Alagao, ang ina ni Jocelyn, at kay Arnold Alagao, ang kanyang kapatid, ang bawat balita tungkol sa ‘Budol-budol Queen’ ay parang saksak sa puso. Inamin ni Arnold ang matinding kahihiyan na nararamdaman ng buong pamilya. “Gusto ko lang po siyang makita, dahil matagal na po siyang nakakulong,” emosyonal na pahayag ni Arnold, na nagsasabing tanging sa telebisyon na lang nila nasusubaybayan ang serye ng kaso ng kanyang kapatid. Ngunit ang pagnanais na makita si Jocelyn ay napapawi ng kalungkutan dahil sa patuloy na paghahanapbuhay nito ng masama.

Ang mas masakit pa, kahit sila ay walang kinalaman sa mga gawain ni Jocelyn, sila ang humaharap sa paghusga ng publiko. “Para na po kaming hinuhusgahan sa lugar namin,” ang pahayag ni Gng. Nida, na hindi na mapigilan ang pag-iyak. Ang pakiramdam na itinataboy at kinukwestiyon ng komunidad ay isang parusa na mas mabigat pa sa anumang multa. Ang kanilang bahay, na dapat sana ay kanlungan ng kapayapaan, ay nagiging sentro ng usap-usapan at panlilibak.

Araw-araw, dala-dala nila ang bigat ng pagkakamali ng isang miyembro ng pamilya, isang bigat na hindi nila kailanman sinukuan sa kabila ng lahat. Ipinakita ng kanilang emosyon na ang krimen ay may ripple effect – hindi lang ang mga nabiktima ang nagdurusa, kundi maging ang mga inosenteng mahal sa buhay na naiwan upang pasanin ang kahihiyan at pagkasira ng pangalan.

Ang Budol-budol Mula sa Loob ng Rehas

Ang istorya ni Jocelyn Alagao ay tumindi hindi lamang dahil sa dami ng kanyang nabiktima, kundi dahil sa matinding katotohanan: patuloy pa rin siyang nag-o-operate kahit siya ay nakakulong. Ito ang detalye na labis na ikinahihiya ng pamilya.

Ang “budol-budol” scam, na kinikilala bilang isa sa mga pinakakaraniwang panloloko sa bansa, ay umaasa sa sikolohiya, kung saan ang biktima ay ginagamitan ng mabilisang pananalita o hypnotic na paggabay upang kusa nilang ibigay ang kanilang ari-arian o pera. Si Jocelyn Alagao, ayon sa mga ulat, ay naperpekto ang ganitong panloloko.

Ang nakakabigla, ang kanyang mga huling kaso ay nagpapakita na ang kanyang pagiging Budol-budol Queen ay hindi natitinag ng mga pader ng piitan. Isang halimbawa ang kaso ng isang online seller na si “Lala,” na naloko ng P20,000 matapos tawagan ang numerong ginagamit ni Alagao para sa kanyang operasyon. Ang matindi, ang numerong ito ay ginagamit pa rin umano para sa kanyang “online business” na scam. Ang patuloy na paggawa ng krimen, sa kabila ng pagkakakulong, ay nagpapahiwatig ng tila wala nang pagbabagong intensiyon, na nagdulot ng labis na kalungkutan at pag-aalala sa kanyang ina.

Nabanggit ni Arnold na ang kanilang ina ay madalas mag-iyak, hindi lamang dahil sa pagkadismaya, kundi dahil sa pag-aalala rin sa kaligtasan ni Jocelyn sa loob ng kulungan. Ang isang ina, sa kabila ng lahat, ay nananatiling ina. Ito ang pinakamabigat na krus na dinadala ni Gng. Nida.

Ang Pagsamo ng Isang Ina: “Magbago Ka Na”

Ang pinaka-emosyonal na bahagi ng panayam ay ang diretsong mensahe ni Gng. Nida sa kanyang anak. Sa pagitan ng kanyang paghikbi, binigkas niya ang mga salitang nagpapahayag ng matinding pag-asa at pagmamahal.

“Jocelyn, kung makikita mo ‘to, magbago ka na, anak,” ang kanyang pagsamo. “Maawa ka sa mga nabibiktima mo. ‘Yun lang ang pakiusap ko. Itigil mo na ‘yang ganyan, anak. Hindi namin kaya. Mahirap,” patuloy niyang apela. Ang kanyang pakiusap ay hindi lamang isang simpleng payo; ito ay isang huling hininga ng pag-asa mula sa isang inang napapagod na sa bigat ng kahihiyan.

Para sa pamilya Alagao, ang pagbabago ni Jocelyn ay mas mahalaga pa sa anumang kayamanan o materyal na bagay na makukuha sa masamang paraan. Nais nilang bumalik ang kanilang anak at kapatid sa landas ng tama, hindi lamang para sa sarili niya kundi para rin sa kapayapaan ng kanilang pamilya.

Ang pakiusap ni Gng. Nida ay malinaw: tigilan na ang panloloko. Ang pinansiyal na pakinabang sa krimen ay panandalian lamang, ngunit ang kahihiyan at moral na pagbagsak ay panghabambuhay. Sa kanyang pagsasalita, humingi rin siya ng paumanhin sa mga taong nabiktima ng kanyang anak. Kinikilala ng pamilya ang sakit at pagdurusa ng mga biktima, na nagpapakita ng kanilang moral na kompas sa kabila ng mga kasalanan ni Jocelyn.

Aral at Pag-asa

Ang emosyonal na pag-iikot ng pamilya Alagao ay nagbibigay ng isang matibay na aral: ang krimen ay hindi nagtatapos sa pagkakakulong ng kriminal. Ito ay kumakalat, sinisira ang mga relasyon, at sumisira sa dangal ng mga inosente. Ang pamilya ni Jocelyn Alagao, na labis na napahiya at sinaktan, ay nagpapatunay na ang social stigma na dala ng ganoong klaseng krimen ay hindi biro at nag-iiwan ng malalim na sugat.

Ang kanilang paglabas sa publiko ay isang mapangahas na hakbang. Sa halip na ipagtanggol ang kamalian, pinili nilang humarap sa katotohanan at magbigay-babala. Ito ay isang pag-asa na sa kabila ng lahat ng pagkasira, mayroon pa ring espasyo para sa redemption.

Si Arnold Alagao at ang kanyang inang si Gng. Nida, sa kabila ng taon-taong pighati, ay umaasa na sa pagkakataong ito, tatagos na sa puso ni Jocelyn ang kanilang panawagan. Ang kanilang pag-asa ay nakasalalay sa isang simpleng pagnanais—ang makita ang isang nagbago at nagsisising Jocelyn Alagao, hindi na bilang ‘Budol-budol Queen,’ kundi bilang isang miyembro ng pamilya na handang bumalik sa tamang landas. Ang kanilang luha at pakiusap ay isang panawagan para sa hustisya, hindi lamang para sa mga biktima, kundi maging sa kaluluwa ni Jocelyn mismo. Ang kwentong ito ay isang paalala sa lahat na ang paggawa ng tama, gaano man kahirap ang buhay, ay mas makabuluhan kaysa sa anumang yaman na dulot ng kasamaan. Sa huli, ang pagmamahal ng pamilya at ang pag-asang magbago ang tanging yaman na nais nilang makamit

Full video: