Biglaang Pagpanaw ni Lisa Marie Presley: Ang Huling Sayaw sa Golden Globes at ang Bigat ng Walang Katapusang Pagdadalamhati

Noong Enero 13, 2023, tumigil ang isa sa mga huling mahahalagang koneksiyon sa pinakamalaking alamat ng musikang Amerikano. Sa edad na 54, pumanaw si Lisa Marie Presley, ang nag-iisang anak ng King of Rock and Roll na si Elvis Presley, ilang araw lamang matapos ang kanyang huling matitingkad na pagpapakita sa publiko. Ang biglaang paglisan niya, kasunod ng isang full cardiac arrest, ay nag-iwan sa Hollywood, sa kanyang pamilya, at sa milyun-milyong tagahanga sa buong mundo na lubos na nabigla at nalulunod sa pagdadalamhati.

Ipinahayag ng kanyang inang si Priscilla Presley ang nakapanlulumong balita sa isang pahayag, na tila nagbubuod sa bigat ng kalungkutan na biglang dumapo: “Hawak ang mabigat na puso, kailangan kong ibahagi ang nakapipinsalang balita na iniwan na tayo ng aking magandang anak na si Lisa Marie.” Binigyang-diin ni Priscilla ang pagmamahal at katatagan ng kanyang anak, na tinawag siyang “pinaka-masigasig, matatag, at mapagmahal na babae na nakilala ko.” Ang pahayag na ito ay inilabas ilang oras matapos isugod si Lisa Marie sa isang ospital sa West Hills, Los Angeles, kung saan sinubukan ng mga paramedic na buhayin siya bago pa man siya dalhin doon.

Ang Huling Kabanata ng Isang Trahedyang Buhay

Ang tunay na nakagugulat sa pagpanaw ni Lisa Marie ay ang timing nito. Masasabing ang kanyang huling mga araw ay tila isang huling, emosyonal na homage sa kanyang ama at isang tahimik na pagpapahayag ng sarili niyang patuloy na laban.

Noong Martes, Enero 10, dalawang araw lamang bago siya atakihin sa puso, nakiisa si Lisa Marie sa Golden Globe Awards. Ang kanyang presensya doon ay hindi lamang para sa glamour kundi upang saksihan ang pag-ani ng tagumpay ni Austin Butler, na gumanap sa papel ng kanyang ama sa pelikulang Elvis. Sa red carpet at sa kanyang mga panayam, kitang-kita ang kanyang matinding emosyon at pagiging mapagpasalamat.

“Hindi ko talaga alam kung ano ang gagawin ko pagkatapos ko itong mapanood,” sinabi niya sa Entertainment Tonight, patungkol sa pelikula ni Baz Luhrmann. “Kinailangan kong mag-limang araw para iproseso ito dahil napakaganda at napaka-tiyak, at napaka-totoo… hindi ko maipaliwanag kung gaano kahalaga ito.” Ang kanyang mga salita ay nagpinta ng larawan ng isang anak na sa wakas ay nabigyan ng karangalan ang pamana ng kanyang ama sa isang paraang authentic at mind-blowing. Ang pagpuri niya kay Butler at ang tindi ng kanyang damdamin ay nagmistulang isang last hurrah—isang huling pagkakataon na ipahayag niya ang kanyang matinding pagmamahal at koneksyon sa kanyang ama.

Bago ang Golden Globes, noong Enero 8, nagtungo siya sa Memphis, Tennessee, sa Graceland, ang mansiyon kung saan nanirahan ang kanyang ama, upang ipagdiwang ang ika-88 birth anniversary ni Elvis. Sa harap ng maraming tagahanga, nagbigay siya ng isang maikli ngunit emosyonal na mensahe. Sa isang punto, emosyonal niyang sinabi sa mga taong nagtipon-tipon: “Kahit kailan, kayo lang ang mga taong makapaglalabas sa akin ng bahay. Hindi ako nagbibiro.”

Ang mga salitang ito—na tila isang pag-amin sa kanyang pagkakakulong sa loob ng kanyang sariling kalungkutan—ay nagbigay ng malalim na konteksto sa kanyang kalagayan. Ang kanyang pagiging vulnerable sa harap ng mga tagahanga ay nagpakita ng isang babaeng nabubuhay sa ilalim ng matinding anino ng kaluwalhatian at ng malalim na sugat ng personal na trahedya. Ito ang huling pagtawag niya sa kanyang pinakamalaking komunidad, ang mga tagahanga ni Elvis, na siya ring tanging nag-uugnay sa kanya sa kanyang yumaong ama.

Ang Bigat ng Walang Katapusang Kalungkutan

Ang buhay ni Lisa Marie Presley ay masasabing isang tuloy-tuloy na pakikipaglaban sa matinding pagdadalamhati. Nagsimula ito noong siya ay siyam na taong gulang pa lamang nang pumanaw ang kanyang amang si Elvis Presley noong 1977. Mula noon, nabuhay siya sa ilalim ng spotlight bilang “ang anak ni Elvis,” isang titulo na nagbigay sa kanya ng kayamanan at katanyagan, ngunit naglagay din sa kanya sa isang pedestal kung saan ang kanyang mga personal na pakikipaglaban ay naging pampublikong isyu.

Gayunpaman, ang pinakamalaking sugat na dinala niya hanggang sa kanyang huling hininga ay ang pagkawala ng kanyang anak na si Benjamin Keough, na nagpakamatay noong 2020. Ang pangyayaring ito ang nagtulak kay Lisa Marie sa isang antas ng pagdadalamhati na inilarawan niya bilang horrific.

Kamakailan, inilathala niya ang isang sanaysay sa People magazine kung saan binuksan niya ang kanyang puso at inilarawan ang “kahindik-hindik na realidad” ng kanyang kalungkutan. Ginamit niya ang sanaysay upang magbigay ng boses at aliw sa ibang mga magulang na nakaranas din ng pagkamatay ng anak.

“Nakaharap na ako sa kamatayan, kalungkutan, at pighati mula pa noong siyam na taong gulang ako,” isinulat niya noong Agosto. “Mas marami na akong naranasan kaysa sa karaniwang bahagi ng sinuman sa buhay ko, at kahit paano, nakarating ako hanggang dito.”

Ang mga salitang ito ay hindi lamang isang pag-amin kundi isang testimony sa kanyang katatagan, at kasabay nito, isang pahiwatig ng kanyang pagiging labis na pagod. Sa isang banda, ipinagmamalaki niya ang kanyang pag-abot sa puntong iyon, ngunit sa kabilang banda, ipinapahiwatig niya na ang kanyang fair share ng kalungkutan ay matagal nang lumagpas sa kayang dalhin ng isang tao.

Sa larangan ng current affairs at journalism, hindi maiiwasang itanong kung ang matinding emosyonal na pasanin ng pagdadalamhati ay nakaapekto sa kanyang pisikal na kalusugan. Maraming pag-aaral ang nagpakita na ang matindi at matagal na grief ay maaaring maging sanhi ng mga problema sa puso, isang kondisyon na kilala bilang Takotsubo cardiomyopathy o Broken Heart Syndrome. Bagama’t walang medical report ang nagpapatunay na ito ang sanhi ng kanyang cardiac arrest, ang konteksto ng kanyang walang katapusang pagdadalamhati ay nagbibigay ng isang nakapangingilabot na paliwanag sa kanyang biglaang paglisan. Tila ang kanyang puso ay literal na napagod sa pagdadala ng kalungkutan.

Ang Pamana ng Nag-iisang Prinsesa

Sa kanyang pagpanaw, nag-iwan si Lisa Marie ng dalawang kambal na anak na babae at ang aktres na si Riley Keough. Ngunit ang kanyang pamana ay mas malawak pa. Siya ang curator ng alaala ni Elvis. Ang kanyang presensya sa Graceland, ang kanyang pagiging vocal sa pelikulang Elvis, at ang kanyang pakikipag-ugnayan sa mga tagahanga ay ang huling living link sa alamat. Ang itim na jacket na may kilalang TCB (Taking Care of Business) na kidlat sa likod—ang shorthand para sa motto ni Elvis—na isinuot ng isang tagahanga, si Kristen Synatto, na nag-alay ng bulaklak sa labas ng Graceland, ay nagpapatunay sa kanyang kahalagahan.

“Si Lisa Marie Presley ay isa sa mga huling koneksiyon sa kanyang sikat na ama,” sinabi ni Synatto, habang pinupunasan ang kanyang luha. “Bakit? Bakit kailangang mangyari ito? Karapat-dapat siya sa isang mahaba at masayang buhay.”

Ang damdamin ni Synatto ay nagbubuod sa kolektibong kalungkutan. Si Lisa Marie ay hindi lamang isang artista o isang celebrity; siya ay isang simbolo ng isang dynasty ng pop culture, isang babaeng nabuhay sa limelight ng kasikatan, ngunit namatay sa ilalim ng bigat ng kanyang sariling trahedya.

Ang kanyang buhay ay isang malagim na paalala na ang katanyagan, kayamanan, at ang pagkakaroon ng maalamat na apelyido ay hindi makapagbibigay ng kaligtasan sa universal na pasanin ng kalungkutan. Sa kanyang huling mga araw, nagpakita siya ng kahinaan at kalakasan nang sabay. Ang kanyang biglaang pagpanaw ay nag-iwan sa ating lahat na nagtatanong—gaano ba talaga kabigat ang kalungkutan na kaya nating dalhin bago tuluyang sumuko ang puso?

Sa huli, si Lisa Marie Presley ay pumanaw na, ngunit ang kanyang kuwento—ang kuwento ng anak na nagdadala ng korona ng kalungkutan—ay mananatiling bahagi ng rock and roll na kasaysayan, isang trahedyang kabanata na sadyang napakaaga nagtapos.

Full video: