Sa loob ng tatlumpu’t isang taon, ang bawat kislap ng pag-asa ay tila isang mumunting ilaw sa gitna ng matinding dilim ng pangungulila. Ito ang naging karanasan ni Julius Manalo, isang Filipino-Korean na lumaki sa Pilipinas, dala-dala ang hindi masagot na tanong: Sino at nasaan ang aking ina? Ngunit ang kuwento ni Julius ay hindi nagtapos sa sakit, bagkus, ito ay nagbukas sa isang pambihirang kabanata ng pag-ibig, pagtitiyaga, at isang emosyonal na pagtatagpo na nagpapatunay na ang bigkis ng dugo ay hindi kayang putulin ng panahon o distansya. Ang kaganapan, na naganap sa Los Angeles, Amerika, at ipinalabas sa isang Korean TV show, ay mabilis na kumalat at nagpaiyak sa milyon-milyon, na nagbigay ng bagong kahulugan sa konsepto ng “muling pagsasama.”

Si Julius Manalo, na ipinanganak noong 1993 sa South Korea, ay anak ng isang Filipino Musician at ng kanyang Koreanang ina. Sa murang edad, naging bahagi siya ng isang masalimuot na kuwento ng paghihiwalay. Ayon sa mga ulat, iniwan ng kanyang ina ang pamilya, at di-naglaon, nagdesisyon ang kanyang ama na umuwi sa Pilipinas kasama siya. Dahil sa mga personal na kadahilanan, hindi nagtagal ay ipinagkatiwala ng kanyang ama si Julius sa isang kaibigan. Kinilala ni Julius sa publiko na habang lumalaki, ang pagkawala ng inang nagluwal sa kanya ay nag-iwan ng malalim na puwang sa kanyang puso—isang espasyo na, sa kabila ng pagmamahal na natanggap niya sa kanyang pinalaking pamilya, ay hindi kailanman lubusang napunan. Ang pagiging isang Filipino-Korean na walang koneksyon sa kanyang lahi sa Korea ay nagbigay sa kanya ng isang natatanging, ngunit masakit, na pagkakakilanlan.

Ngunit ang pangungulila ay naging gasolina ng pag-asa. Kahit pa lumaki at naging isang kilalang personalidad sa mundo ng palakasan, partikular bilang isang basketball player para sa Philippine College of Criminology at sa Philippine Basketball League (PBL), ang paghahanap sa kanyang ina ay nanatiling isang misyon. Sa panahong iyon, hindi madaling maghanap ng tao sa ibang bansa. Sa panahong bago pa naging laganap ang social media, nagsimula si Julius sa kanyang paghahanap noong 1999 hanggang 2000. Ginamit niya ang internet, isang bagong teknolohiya noon, at sinubukang makipag-ugnayan sa mga Korean national sa Pilipinas, kabilang na ang may-ari ng isang Korean store, upang humingi ng anumang impormasyon o koneksyon. Ito ay isang paghahanap na tila isang karayom na hinahanap sa tumpok ng dayami. Ang bawat tanggihan o bawat dead end ay isang dagdag na pasanin sa kanyang emosyonal na bagahe. Ngunit ang pagnanais na makita, makasama, at makarinig ng kahit isang salita mula sa kanyang ina ay nagpatibay sa kanyang kalooban. Sa loob ng 31 taon, ang kanyang pagtitiyaga ay hindi nag-iba.

Ang kapalaran, tila, ay hindi kailanman nakalimutan ang matinding pagmamahal ni Julius. Ang malaking pagbabago ay dumating sa tulong ng South Korean broadcasting company, partikular ang J Network TV at ang kanilang programang Mom’s Spring Day. Ang programa ay nakatuon sa pagtulong sa mga tao na mahanap ang kanilang mga nawawalang mahal sa buhay, at sa kuwento ni Julius, nakita nila ang isang pambihirang kuwento na kailangang matuldukan.

Ang koponan ng Mom’s Spring Day ay naglunsad ng isang masusing imbestigasyon na tila isang detektib na nobela. Sa kakayahan ng media at mga koneksyon sa gobyerno at komunidad, nakakolekta sila ng mga mahahalagang detalye tungkol sa nakaraan ni Julius at ng kanyang ina. Nakuha nila ang kanyang baby picture, ang address ng kanilang bahay sa Korea, at maging ang pangalan ng kanyang kindergarten. Ang bawat piraso ng impormasyon ay isang clue na nagpapakipot sa mundong napakalawak. Sa huli, ang lahat ng pagsisikap na ito ay nagbunga. Natunton nila ang ina ni Julius, na naninirahan na sa Los Angeles, Amerika.

Noong Setyembre 2024, naganap ang pinakahihintay na pagtatagpo. Si Julius, na naglakbay patungong Amerika, ay naghanda ng sarili para sa sandaling pinangarap niya sa loob ng tatlong dekada. Ang eksena ay naganap sa isang paliparan sa Los Angeles. Ang paliparan, na madalas ay simbolo ng pag-alis at pamamaalam, ay naging entablado ng isang reunion na puno ng luha at pagmamahal.

Ang mga sandali bago ang kanilang pagkikita ay puno ng matinding tensiyon. Ang magkahiwalay na paglalakbay ng mag-ina, ang isa ay nagmula sa Pilipinas at ang isa ay naghihintay sa Amerika, ay tila sumasalamin sa mahabang distansya na naghiwalay sa kanila sa loob ng 31 taon. Nang magkita sila, ang emosyon ay biglang bumuhos. Ang tagpong ito ay hindi na nangangailangan ng salita, dahil ang yakap mismo ay nagsalita ng libu-libong damdamin. Ito ay isang yakap na naglaman ng kirot ng nakaraan, ang pangungulila ng kasalukuyan, at ang pag-asa para sa hinaharap.

Dahil sa language barrier, may isang translator na tumulong sa komunikasyon. Sa pamamagitan ng tagapagsalin, ang ina ni Julius ay nagbigay ng isang matamis, ngunit malalim na pahayag: “I love you very much.” Ang mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng pagpapahayag ng pagmamahal; ito ay isang pagpawalang-sala sa 31 taon ng pag-aalinlangan, isang pag-amin, at isang kumpirmasyon sa pag-ibig na nanatili sa puso ng isang ina.

Para kay Julius, ang sandaling iyon ay ang kanyang “perfect time.” Matapos ang matagal na paghahanap, ang pagkakita sa kanyang ina—ang taong una niyang nakita nang isilang siya—ay nagbigay ng kapayapaan sa isang kaluluwang matagal nang naghahanap ng kasagutan. Ang mga larawan at photos na inihanda niya, na sumasalamin sa kanyang paglalakbay, ay nagpatunay na ang bawat hakbang, bawat pagsubok, ay nagkakahalaga ng lahat.

Ang kuwento ni Julius Manalo ay mabilis na naging trending at viral sa social media. Sa panahong talamak ang balita tungkol sa paghihiwalay at kaguluhan, ang kanyang kuwento ay nagsilbing isang matibay na paalala sa kapangyarihan ng pamilya at sa pag-ibig ng magulang at anak. Ito ay nagpakita na anuman ang naging desisyon noon, ang huling pagtutuos ng tadhana ay laging pabor sa koneksyong pampamilya. Nagbigay-inspirasyon ito sa maraming indibidwal na naghahanap din ng kanilang nawawalang kamag-anak.

Ang kabanatang ito sa buhay ni Julius ay hindi lamang tungkol sa muling pagtatagpo. Ito ay isang malalim na pagtalakay sa Filipino at Korean na kultura, ang epekto ng migrasyon, at ang unibersal na pagnanais na malaman ang ating pinagmulan. Ang kaganapan ay nagbigay-diin sa kahalagahan ng media, tulad ng Mom’s Spring Day, sa pagiging tulay sa mga pamilyang pinaghiwalay ng kapalaran.

Sa Los Angeles, natapos ang isang mahabang paglalakbay, at nagsimula naman ang isang bagong relasyon. Sa edad na 31, hindi na lang si Julius Manalo ang Filipino-Korean basketball player. Siya na ngayon ang anak na, matapos ang tatlong dekadang paghihintay, ay sa wakas ay nabuo na ang kanyang buong pagkatao sa piling ng kanyang ina. Ang kanilang kuwento ay mananatiling isang testamento na ang pag-ibig ng mag-ina ay hindi nabibilang sa oras o distansya, at sa tamang panahon, ang lahat ng hinahanap ay matatagpuan. Ang tagpong ito ay hindi lamang trending sa social media; ito ay isang pangyayaring tumagos at nagbigay-liwanag sa bawat pusong nakaramdam ng pangungulila.

Full video: