ANG LAKAS NG BAGONG MANDATO: PAANONG TUMAAS SA 27 MILYONG BOTO ANG TAMBALANG MARCOS-DUTERTE, AT ANG EMOSYONAL NA BUNGA NITO SA KASAYSAYAN NG PILIPINAS

Ang gabi ng Mayo 10, 2022, ay hindi lamang basta isang pagtatapos ng pambansang halalan; ito ay isang pambihirang gabi na nagbigay-daan sa isang makasaysayang pagbabago sa tanawin ng pulitika ng Pilipinas. Sa pagpasok ng hatinggabi, ang mga numerong lumabas mula sa COMELEC Transparency Server ay nagpakita ng isang pambihirang senaryo—isang landslide na halos walang kaparis sa modernong kasaysayan ng halalan.

Batay sa partial at unofficial results na may 85.55% ng mga presinto ang naiulat [00:24], lumabas ang nakakagulat na dominasyon ni Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. at ni Sara Duterte-Carpio. Ang mga resulta ay nagbigay-linaw sa isang malinaw at matunog na pahiwatig mula sa botanteng Pilipino: isang mandato na napakalaki, naglalabas ng mga emosyon, at siguradong magbubukas ng matitinding debate sa loob ng maraming taon.

Ang Pagsabog ng Bilang: Ang Lakas ng UniTeam

Sa opisyal na oras ng 12:55 ng hatinggabi noong Mayo 10, ang mga bilang ay nagsalita na may kapangyarihang hindi maaaring balewalain. Sa laban para sa pagkapangulo, si Bongbong Marcos ay nakakuha ng kahanga-hangang 27,391,261 na boto [00:34]. Ang numerong ito ay hindi lamang nagbigay sa kanya ng pangunguna, kundi nagbigay rin ng higit sa dalawang ulit na kalamangan laban sa kanyang pangunahing katunggali. Sa kabilang banda, si Vice President Leni Robredo ay nagtala ng 13,076,367 na boto [00:47]. Ang agwat, na umaabot sa higit 14 na milyon, ay nagpakita ng isang malalim na pagkakahati-hati ngunit malinaw na direksiyon ng bansa.

Hindi rin nagpaiwan sa dominasyon ang laban para sa pangalawang pangulo. Si Sara Duterte, ang running mate ni Marcos, ay nagtala ng mas mataas pa at halos hindi mapantayang 27,460,167 na boto [01:17]. Ang kanyang bentahe laban sa sumunod sa kanya, si Senator Kiko Pangilinan, na may 8,186,781 na boto [01:27], at kay Senate President Vicente “Tito” Sotto, na may 7,299,10 na boto [01:35], ay nagpapatunay na ang UniTeam ay nagtagumpay hindi lamang bilang indibidwal kundi bilang isang matibay na tambalan.

Ang resulta ay isang knockout sa pulitika. Ito ay nagpapakita ng isang pangyayari na kung saan ang pangkalahatang opinyon ng botante ay nagtipon sa isang direksiyon, hindi lamang sa isang kandidato kundi sa dalawang pangalan na magkakabangga ang kasaysayan—ang Marcos ng Hilaga at ang Duterte ng Mindanao. Ang pagkakaisa ng dalawang makapangyarihang dinastiya, na minsan ay may matitinding tensyon sa pagitan ng kanilang paksyon, ay lumikha ng isang political machine na, sa huli, ay nagwalis sa buong bansa.

Ang Bigat ng Kasaysayan at ang Bagong Henerasyon ng Botante

Ang tagumpay na ito ay hindi lamang tungkol sa bilang ng boto; ito ay tungkol sa muling pagsulat ng kasaysayan. Ang pagbabalik ng pangalang Marcos sa Palasyo ng Malacañang, 36 taon matapos ang People Power Revolution, ay isang emosyonal at kontrobersiyal na kaganapan. Para sa mga tagasuporta, ito ay nangangahulugan ng pagwawasto sa kanilang paniniwala, isang pagtanggap sa kanilang bersyon ng kasaysayan, at isang pag-asa sa tinatawag nilang “Golden Age” ng Pilipinas.

Sa kabilang banda, para sa mga biktima ng Martial Law at sa mga kritiko, ang resulta ay nagdulot ng matinding pighati, pagkabahala, at kawalan ng pag-asa. Ang landslide na ito ay nagbigay ng isang malakas na indikasyon na ang historical narrative na matagal nang pinanghahawakan ng mga kritiko ay hindi na kasing-lakas tulad ng dati. Ang pagpasok ng first-time voters at ang kakayahan ng social media na magpaliwanag—o magpalihis—ng kasaysayan ay nagkaroon ng malaking papel sa paghubog ng kinalabasan.

Ang mga campaign sorties, na dinaluhan ng daan-daang libong tagasuporta, ay nagpakita ng isang movement na hindi lamang naka-ugat sa pulitika kundi naka-ugat din sa emosyon at kultura. Ang UniTeam ay matagumpay na nagbigay ng mensahe ng unity at healing, isang tema na tila umalingawngaw sa mga botante na sawa na sa pulitika ng paghahati at pagkokontrahan. Ang simpleng mensahe na ito, na nag-iwas sa mga kumplikadong policy debates, ay tila mas epektibo kaysa sa detalyadong plataporma ng kanilang mga katunggali.

Ang Senatorial Sweep: Pagsasama-sama ng Kapangyarihan

Hindi lamang ang mga nangungunang posisyon ang nagpakita ng dominasyon. Ang listahan ng mga nangungunang kandidato para sa Senado ay nagpapakita ng isang halos kumpletong sweep ng mga kandidato na kaalyado o guest candidates ng UniTeam.

Ang nangunguna sa listahan ay si Robin Padilla [01:54], na may 22,925,977 na boto [02:02]. Ang kanyang pag-angat, bilang isang celebrity at first-time na kandidato sa pambansang halalan, ay isa pang nakakagulat na elemento ng halalan. Ang kanyang kasikatan at pagiging malapit sa masa ay nagbigay sa kanya ng hindi inaaasahang tagumpay, na nagpapatunay na ang star power ay nananatiling isang malakas na puwersa sa pulitika ng Pilipinas.

Sinundan siya nina Loren Legarda [02:07] at Raffy Tulfo [02:15], na parehong nagtala ng mahigit 20 milyong boto, kasunod sina Win Gatchalian, Chiz Escudero, Mark Villar, Alan Peter Cayetano, at Migz Zubiri [02:21]-[02:46]. Ang presensya ng mga beteranong pulitiko kasama ang mga bagong mukha na may apelyidong pamilyar (Villar, Ejercito, Estrada) ay nagpapahiwatig ng isang Senate na, sa pangkalahatan, ay maaaring maging kaalyado ng bagong administrasyon.

Ang tanging kandidato sa oposisyon na tila nakapasok sa “Magic 12” ay si Risa Hontiveros [03:05]. Ang kanyang presensya ay nagbigay ng kaunting pag-asa sa mga naniniwala sa pangangailangan ng isang malakas at makabuluhang oposisyon sa Senado, isang hininga ng demokrasya sa gitna ng malawakang panalo ng naghaharing paksyon.

Ang pagkakaroon ng ganitong kalaking bilang ng mga kaalyado sa Senado ay nagbibigay kay Marcos ng isang malakas na mandate at ang kakayahang magpatupad ng kanyang legislative agenda nang may kaunting pagtutol. Ito ay nangangahulugan ng isang potensyal na supermajority na magiging hamon para sa check and balance ng gobyerno.

Ang Hamon ng Pagkakasundo at ang Kinabukasan

Ang mga bilang ay malinaw. Ang Pilipinas ay nagbigay ng isang malakas na utos sa tambalang Marcos-Duterte. Ngunit ang totoong trabaho ay nagsisimula pa lamang. Ang landslide na ito ay nagpakita ng isang malalim na pagkakabahagi sa bansa, at ang bagong administrasyon ay may mabigat na responsibilidad na hindi lamang pamunuan ang mga bumoto para sa kanila kundi pati na rin ang mga milyong Pilipinong nag-aalala at hindi sang-ayon.

Ang mensahe ng unity na ginamit sa kampanya ay dapat ngayong maging isang katotohanan. Ang bawat isa sa mahigit 27 milyong botante ay may kanya-kanyang dahilan sa kanilang pagpili, at ang pagtugon sa kanilang pangangailangan para sa trabaho, kaligtasan, at ekonomiya ay ang pinakamalaking hamon. Kasabay nito, ang bagong administrasyon ay kailangang maghanap ng mga paraan upang maging bukas at mapagkumbaba sa mga kritiko upang maiwasan ang lalong paglala ng tensyon sa pulitika.

Ang 2022 National Elections ay hindi lamang tungkol sa kung sino ang nanalo; ito ay tungkol sa kung paano at bakit sila nanalo. Ang mga numerong ito, na nagpapakita ng isang dominasyong hindi inaasahan ng marami, ay nagpapatunay na ang pulitika sa Pilipinas ay patuloy na nagbabago, lumalawak, at higit sa lahat, ay patuloy na nagbibigay ng mga shocking na kaganapan na magpapabago sa direksiyon ng bansa. Sa pag-akyat ng UniTeam sa kapangyarihan, ang mundo at ang buong Pilipinas ay naghihintay: Ano ang susunod na kabanata sa kasaysayan na isusulat ng landslide na ito?

Full video: