ANG ’31-MILYONG MANDATO’: PAANO BINAGO NG UNOFFICIAL COMELEC TALLY ANG PULITIKAL NA MUNDO NG PILIPINAS

Ang eleksiyon ay hindi lamang simpleng pagpili ng mga pinuno; ito ay isang salamin ng kolektibong kaluluwa ng isang bansa, isang barometro ng pulso ng mamamayan. Subalit, noong Mayo 10, 2022, nagbigay ang Pilipinas ng isang pahayag na nagpatigil sa mundo, isang political tremor na pilit na nagbabago sa kasaysayan, at ang sentro ng pagyanig na ito ay nagmula sa COMELEC Transparency Server.

Ang mga numerong inilabas, na inulat mula sa 98.03% ng mga presinto, ay hindi lamang nagpapakita ng isang pagkapanalo, kundi isang “landslide” na walang katulad, isang dominasyon na nagbigay ng napakalaking “mandato” sa tambalang Marcos-Duterte. Sa isang iglap, ang mga pangarap ng oposisyon ay tila naglaho, at ang bagong political landscape ay tuluyan nang humubog.

Ang Pambihirang Agwat: Isang Numerong Bumulabog

Ayon sa partial at unofficial results na inihayag noong Mayo 10, 2022, bandang alas-6 ng hapon, ang data mula sa COMELEC ay nagbigay ng isang malinaw at nakakagimbal na larawan ng panalo.

Sa presidential race, si Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. ay nagtala ng kabuuang 31,021,353 boto [00:28]. Ang numerong ito ay hindi lamang naglagay sa kanya sa unahan; nilampasan nito ang anumang naitalang bilang ng boto sa kasaysayan ng halalan sa bansa. Ito ay isang demonstrasyon ng puwersa na halos hindi mapag-aalinlanganan.

Sa kabilang banda, ang pangunahing kalaban, si dating Bise Presidente Leni Robredo, ay nakakuha ng 14,785,073 boto [00:40]. Bagama’t ito ay isang malaking bilang na kumakatawan sa isang matatag at debotong base ng suporta, ang agwat na higit sa 16 Milyong boto ay nanatiling hindi malampasan. Ang sumusunod sa kanila ay sina Manny Pacquiao na may 3,624,946 boto [00:52], at Isko Moreno na may 1,885,363 boto [01:02], na nagpapakita ng isang malawakang pagtutok ng boto sa dalawang pangunahing kandidato.

Ang emosyonal na epekto ng mga numerong ito ay kaiba sa mga nakaraang eleksiyon. Ang bilis ng pag-uulat at ang lawak ng pagkakaiba ay nagdulot ng matinding pagkabigla. Para sa mga tagasuporta ni Marcos, ito ay isang makasaysayang pagpapatunay at pagpawi ng mga katanungan; para sa kabilang panig, ito ay isang introspection at isang malalim na pagdududa sa kinabukasan. Ang 31 Milyong boto ay naging simbolo hindi lang ng pagkapanalo, kundi ng isang ‘silent majority’ na nagpakita ng boses matapos ang ilang dekada ng pananahimik.

Ang Dominasyon ng Hilaga at Timog: Ang V.P. Race

Ang vice presidential race ay nagpakita ng mas matinding dominasyon, na nagpatibay sa kapangyarihan ng “Unity Team.”

Si Sara Duterte, anak ng dating Pangulo, ay nakakuha ng 31,466,425 boto [01:21]—isang bilang na higit pa sa nakuhang boto ng kanyang kasama sa tambalan. Ito ay nagpapakita na ang kanyang popularidad ay umabot sa mga botante na hindi lamang sumusuporta sa kanyang running mate, kundi pati na rin sa kanyang sariling tatak.

Ang matinding puwersa ng Duterte factor ay nagbigay ng malaking kaligayahan sa mga tagasuporta ng administrasyon at nag-iwan sa oposisyon na walang kakayahang makahabol. Ang pagkakahiwalay ng boto ng oposisyon ay naging malinaw dahil sina Kiko Pangilinan (9,209,165 boto) at Tito Sotto (8,170,513 boto) ay naghati sa mga boto ng mga kritiko ng administrasyon [01:21]. Ang kawalan ng pagkakaisa sa pagpili ng bise presidente ng oposisyon ay lalong nagpalakas sa super-majority ni Sara Duterte.

Ang pambihirang resulta sa parehong posisyon ng Pangulo at Bise Presidente ay nagpapakita ng isang harmonious na political landscape sa simula ng bagong administrasyon. Bihira sa pulitika ng Pilipinas na ang Pangulo at Bise Presidente, lalo na mula sa magkaibang partido na nag-alyansa lamang, ay magtatamasa ng ganitong kalaking at halos magkaparehong bilang ng suporta. Ang senyales ay malinaw: isang matibay na puwersang ehekutibo ang nakahanda nang mamuno.

Ang “Magic 12” at ang Pagbabago sa Senado

Ang political tsunami ay hindi lamang huminto sa Malacañang; umabot ito sa Senado, na nagpapahiwatig ng pagbabago sa legislative balance of power. Ang unofficial tally ay nagbigay ng boses sa mga personalidad na nagpapakita ng pagbabago sa panlasa ng mga botante, lalo na ang mga sumusuporta sa mga celebrity at populist figure.

Ang nanguna sa listahan, sa sorpresa ng marami, ay si Robin Padilla, na nagtala ng 26,367,292 boto [02:01]. Ang kanyang pagkapanalo ay isang testamento sa kapangyarihan ng celebrity status at populist appeal sa bansa.

Sumunod sa kanya ang mga beteranong politiko na muling nagpakita ng kanilang lakas:

Loren Legarda (23,923,780 boto) [02:10]

Raffy Tulfo (23,109,734 boto) [02:20]

Sherwin Gatchalian (20,324,711 boto) [02:20]

Chiz Escudero (19,996,908 boto) [02:31]

Mark Villar (19,150,283 boto) [02:41]

Alan Peter Cayetano (19,032,650 boto) [02:41]

Migz Zubiri (18,530,160 boto) [02:49]

Joel Villanueva (18,258,602 boto) [02:58]

Ang mga numerong ito ay nagpakita ng malakas na pagsuporta sa mga pangalan na konektado sa mga nakaraang administrasyon, o sa mga campaign team ng mga nanalong ehekutibo. Ang kanilang presensya sa “Magic 12” ay nagpapahiwatig na ang Senado ay malamang na susuporta sa mga pangunahing polisiya ng bagong Pangulo, na magbibigay-daan para sa mas mabilis at mas madaling pagpasa ng mga batas.

Mahalaga ring tandaan na dalawang pangalan na galing sa mga political dynasties ang nakapasok: si JV Ejercito (15,651,991 boto) [03:07] at si Jinggoy Estrada (14,931,666 boto) [03:20], na nagpapatunay na ang mga ‘old names’ ay mayroon pa ring malaking hatak sa masa. Ang tanging nag-iisang kandidato mula sa oposisyon na nakapasok sa official na Magic 12 ay si Risa Hontiveros (15,235,412 boto) [03:07], na nagpapakita ng isang napakaliit na representasyon ng oposisyon sa Senado, isang posisyon na tradisyonal na nagsisilbing check and balance sa Ehekutibo.

Ang Implikasyon ng Landslide: Ang Kapalaran ng Pilipinas

Ang 31-Milyong Mandato ay nag-iwan ng matinding tanong: Ano ang kahulugan nito para sa bansa?

Una, ang Kalakasan ng Mandato. Ang napakalaking bilang ng boto ay nagbibigay kay Bongbong Marcos ng isang hindi mapapantayang political capital. Maaari niyang ituloy ang kanyang adyenda nang may matinding kumpiyansa, at ang mga kritisismo ay magiging mas mahirap ikabit. Ang suporta ng Senado ay nagpapatibay pa rito, na nagbibigay sa kanya ng supermajority na kinakailangan upang ipatupad ang radical na pagbabago kung nanaisin.

Pangalawa, ang Pagkakaisa vs. Pagkakahati. Bagama’t ang mantra ng kampanya ay “Pagkakaisa,” ang eleksiyon ay naglantad ng mas malalim na hati sa pagitan ng mga Pilipino. Ang damdamin ng mga 14 Milyong bumoto para sa oposisyon ay hindi maaaring balewalain. Ang hamon para sa bagong Pangulo ay hindi lamang ang mamuno sa mga bumoto sa kanya, kundi ang iyakap at pakinggan ang boses ng oposisyon. Ang paggaling ng bansa ay nakasalalay sa kung paano magiging inklusibo ang administrasyong ito.

Pangatlo, ang Ekonomiya at Kasaysayan. Ang tagumpay ni Marcos ay hindi mapaghihiwalay sa kanyang apelyido. Ang mga sumuporta sa kanya ay tila naniniwala sa pangako ng pag-ahon at pagbabalik sa “Ginintuang Panahon.” Ang emosyonal na pangako na ito ay naglalagay ng matinding presyon sa bagong Pangulo upang maghatid ng real and tangible change sa ekonomiya—trabaho, murang bilihin, at pag-unlad na ramdam ng lahat.

Sa huli, ang mga numerong inilabas ng COMELEC noong araw matapos ang halalan ay nagbago sa naratibo ng Pilipinas. Ito ay hindi na simpleng tungkol sa mga kandidato; ito ay tungkol sa lakas ng boses ng masa na nagpasya na lumihis sa dating landas. Ang 31 Milyong Mandato ay hindi lamang isang talaan ng boto; ito ay isang Political Crossroads na nagtatakda ng simula ng isang bagong, at hindi pa nasasaksihan, kabanata sa kasaysayan ng bansa. Ang buong mundo ay nakatutok, naghihintay kung paano isasakatuparan ng bagong administrasyon ang napakalaking tiwalang ipinagkaloob sa kanila ng bayan. Ito ay isang panalo na may matinding emosyonal at makasaysayang timbang.

Full video: