Sa gitna ng naglalakihang mga gusali at kumukititap na ilaw ng Manhattan, New York, isang kuwento ng pag-ibig na tila hinugot mula sa isang pelikula ang naganap. Ito ay ang kuwento ni Sophia, isang matagumpay na interior designer, at ni Julian Blackwood, ang makapangyarihang real estate developer na matalik na kaibigan ng kanyang nakatatandang kapatid na si Ryan. Ang kanilang ugnayan ay hindi nagsimula sa isang tipikal na date, kundi sa isang pitong taong distansya na puno ng pangungulila at mga lihim na damdamin.

Noong si Sophia ay 16 na taong gulang pa lamang, tinitingala na niya si Julian. Si Julian noon ay 31, isang sumisikat na bituin sa mundo ng negosyo. Para kay Sophia, si Julian ang kanyang “ultimate crush,” ang lalaking palagi niyang sinusundan gaya ng isang nawawalang tuta. Ngunit para kay Julian, si Sophia ay ang “baby sister” ng kanyang matalik na kaibigan—isang limitasyong hindi niya kayang lampasan noon. Dahil sa takot sa lumalalim niyang nararamdaman para sa isang menor de edad, pinili ni Julian na lumayo. Nagtungo siya sa Europa, itinayo ang kanyang imperyo, at sinubukang kalimutan ang batang babaeng nagpapatibok ng kanyang puso.

Lumipas ang pitong taon. Si Sophia ay 23 na, may sariling negosyo, at malayo na sa imahe ng tinedyer na may braces. Nang bumalik si Julian sa New York para magbukas ng bagong headquarters, hindi inakala ni Sophia na muli silang pagtatagpuin ng tadhana sa isang hapunan na inorganisa ni Ryan. Ang muling pagkikita ay hindi naging madali. Ang dating paghanga ay napalitan ng matinding tensyon at kuryente sa pagitan ng dalawa. Sa hapunang iyon, naramdaman ni Sophia na hindi na siya tinitingnan ni Julian bilang isang bata, kundi bilang isang ganap na babae.

Sa kabila ng babala ni Ryan na lumayo si Julian sa kanyang kapatid, hindi napigilan ng dalawa ang kanilang nararamdaman. Inamin ni Julian na ang pitong taon niyang pag-alis ay isang pagtakas mula sa kanyang pag-ibig kay Sophia. “Bumalik ako dahil hindi ko na kayang lumayo pa,” pag-amin ni Julian. Nagkasundo ang dalawa na bigyan ang isa’t isa ng isang buwan para muling magkakilala, ngunit sa ilalim ng isang kondisyon: kailangang ilihim ito kay Ryan.

Ang mga sumunod na linggo ay naging puno ng mga nakaw na sandali—mga date sa maliliit na cafe, paglalakad sa ilalim ng mga bituin, at ang pagtatrabaho nang magkasama sa proyektong Blackwood Manhattan hotel. Dito napatunayan ni Sophia na si Julian ay hindi lamang isang matagumpay na negosyante, kundi isang lalaking may malasakit, respeto, at tapat na pagmamahal sa kanya. Ngunit gaya ng lahat ng lihim, hindi ito nagtagal.

Nalaman ni Ryan ang kanilang ugnayan, na humantong sa isang mainit na pagtatalo. Para kay Ryan, ang agwat sa edad at ang pagtataksil sa kanilang pagkakaibigan ay hindi katanggap-tanggap. Gayunpaman, naging matapang si Julian sa pagharap sa kanyang matalik na kaibigan. “Hindi ko siya tratratuhin nang basta-basta. Mahal ko siya at gusto kong bumuo ng buhay kasama siya,” paninindigan ni Julian. Bagaman masakit para kay Ryan, humingi siya ng oras para tanggapin ang katotohanan, sa kondisyong hindi sasaktan ni Julian ang puso ng kanyang kapatid.

Ang pagsubok na ito ay lalong nagpatibay sa ugnayan nina Sophia at Julian. Tatlong buwan matapos ang kanilang “one month trial,” dinala ni Julian si Sophia sa isang napakagandang estate sa labas ng lungsod. Doon, sa harap ng isang magandang bahay na magiging kanila, lumuhod si Julian at nag-propose. Sa gitna ng mga luha ng kagalakan, isang matamis na “Oo” ang isinagot ni Sophia. Ang mas lalong nagpadama ng emosyon sa gabing iyon ay ang pagdating ni Ryan, dala ang champagne at ang kanyang basbas, na nagpapakitang nanaig ang pagmamahal sa pamilya at kaibigan.

Makalipas ang anim na buwan, ikinasal ang dalawa sa hardin ng kanilang bagong tahanan. Ang Blackwood Manhattan hotel ay nagbukas din nang may malaking tagumpay, kung saan ang husay ni Sophia sa disenyo ay kinilala sa buong mundo. Ngunit sa kabila ng lahat ng karangyaan, ang pinakamahalagang tagumpay para sa kanila ay ang pamilyang kanilang binuo. Matapos ang dalawang taon, isinilang ang kanilang unang anak na babae, na naging simbolo ng kanilang pitong taong paghihintay at walang hanggang pag-ibig.

Ang kuwentong ito ay isang paalala na ang tunay na pag-ibig ay marunong maghintay. Maaaring dumaan sa maraming pagsubok, agwat ng edad, at galit ng pamilya, ngunit kung ang dalawang tao ay nakatadhana para sa isa’t isa, ang lahat ay mahuhulog sa tamang lugar sa tamang panahon. Para kay Sophia at Julian, ang kanilang pag-ibig ay hindi lamang isang aksidente, kundi isang obrang isinulat na sa mga bituin bago pa man sila muling magtagpo.