Ang Huling Baraha ni Tim Cone: Paano Ginamit si Scottie Thompson Bilang Pambihirang ‘Zone-Breaker’ sa Matinding Pagbangon ng Gilas Laban sa Hong Kong NH

Sa mundo ng basketbol, madalas nating marinig na ang depensa ang nagpapanalo ng mga kampeonato. Ngunit sa naganap na pagtatagpo sa pagitan ng Gilas Pilipinas at Hong Kong sa ikalawang bahagi ng kanilang laban sa FIBA Asia Cup Qualifiers, napatunayan natin na ang “adjustment” ang tunay na nagdidikta ng tadhana. Sa unang bahagi ng laro, tila naging malaking palaisipan para sa pambansang koponan ang “zone defense” na ipinatupad ng Hong Kong. Ito ay isang pader na tila hindi matibag-tibag, na nagresulta sa pagbagal ng opensa ng Pilipinas at pagdami ng mga turnovers. Ngunit pagpasok ng second half, isang kakaiba at matalinong hakbang ang ipinamalas ni Coach Tim Cone—ang paggamit kay Scottie Thompson bilang pangunahing mitsa upang wasakin ang zone ng kalaban.

Ang zone defense ay kilala bilang “kryptonite” ng mga koponang mahilig sa mabilis na laro at indibidwal na atake. Layunin nito na siksikin ang pintura at pilitin ang kalaban na tumira sa labas. Sa simula, tila gumagana ang diskarte ng Hong Kong. Gayunpaman, alam ni Coach Tim na hindi sapat ang puro shooting lamang upang talunin ang ganitong klaseng depensa. Dito niya ipinasok ang kaniyang “tactical masterstroke.” Sa halip na hayaan si Scottie Thompson na manatili sa labas bilang isang tradisyunal na point guard, inilagay niya si Scottie sa “heart of the zone”—sa gitna ng depensa ng Hong Kong.

Si Scottie Thompson, na binansagang “The Do-It-All” guard ng bansa, ay nagpakita ng kaniyang pambihirang basketball IQ. Bilang zone-breaker, ang kaniyang papel ay maging “facilitator” mula sa high post at “short corner.” Dahil sa kaniyang bilis at liksi, nagawa niyang makuha ang mga offensive rebounds na karaniwan ay hindi inaasahan mula sa isang guard. Sa bawat oras na tumitira ang Gilas at nagmintis, nandoon si Scottie upang bigyan ang koponan ng “second-chance opportunities.” Ang kaniyang presensya sa loob ng zone ay nagdulot ng kalituhan sa Hong Kong; hindi nila alam kung babantayan ba nila ang mga shooter sa labas o pipigilan ang agresibong si Thompson sa loob.

Ang epektong ito ni Scottie ay nagbukas ng pinto para sa ating higante na si Kai Sotto. Dahil sa kaguluhan sa depensa na idinudulot ni Thompson, mas naging maluwag ang pintura para kay Kai. Nakita natin ang mga “high-low” passes kung saan si Scottie ang nagbibigay ng bola kay Kai para sa isang madaling dunk o layup. Ang chemistry na ito ay bunga ng matalinong coaching. Hindi pinilit ni Coach Tim ang sistema; sa halip, ginamit niya ang kalakasan ng kaniyang mga manlalaro upang sagutin ang problema sa court. Ang adjustment na ito ay nagpakita na ang “Bagong Gilas” ay hindi lamang umaasa sa swerte, kundi sa isang detalyadong plano na pinapatakbo ng disiplina.

Sa ikalawang bahagi ng laro, tila naging isang ibang koponan ang Pilipinas. Ang bawat pasa ay may kasamang talino, at ang bawat defensive stop ay nasusundan ng isang mabilis na transition play. Ang “Triangle Offense” ni Coach Tim ay unti-unti nang nananalaytay sa dugo ng mga manlalaro, ngunit sa larong ito, ang “flexibility” ng sistema ang naging bida. Ipinakita ni Tim Cone na handa siyang lumihis sa tradisyunal na pamamaraan kung iyon ang kailangan upang manalo. Ang paglalagay sa isang guard sa loob ng pintura upang basagin ang zone ay isang hakbang na bihira nating makita sa international stage, ngunit naging napaka-epektibo para sa Gilas.

Hindi rin matatawaran ang naging kontribusyon ni Justin Brownlee sa second half. Bilang lider ng koponan, si Brownlee ang nagsilbing stabilizer. Kapag ang laro ay tila nagiging magulo, siya ang kumakalma sa kaniyang mga teammates. Sa tulong ng adjustment ni Coach Tim kay Scottie, mas naging madali para kay Brownlee na makahanap ng mga “open looks.” Ang kaniyang shooting ay muling nag-init, na lalong nagpabaon sa Hong Kong. Ang balanse sa pagitan ng loob at labas na laro ng Gilas sa second half ay isang babala sa lahat ng mga susunod na makakalaban nila: Ang Pilipinas ay mayroon nang sistema na kayang rumesponde sa anumang uri ng depensa.

Ang atmospera sa dugout noong halftime ay malamang na napuno ng mahahalagang instruksyon. Ayon sa mga ulat, binigyang-diin ni Coach Tim ang kahalagahan ng “patience.” Sinabihan niya ang kaniyang mga manlalaro na huwag magmadali at hayaan ang bola na gumawa ng trabaho. Ang resulta ay isang 2nd half kung saan ang Pilipinas ay nagtala ng napakataas na field goal percentage at kakaunting turnovers. Ito ang klase ng basketbol na nagbibigay ng dangal sa bansa—isang laro na kontrolado mula simula hanggang dulo.

Para sa mga fans, ang pagkapanalo laban sa Hong Kong ay hindi lang tungkol sa pagdagdag ng puntos sa standing. Ito ay tungkol sa pagbuo ng “identity.” Sa loob ng mahabang panahon, ang Gilas ay kilala bilang isang koponang “puso” lang ang puhunan, ngunit ngayon, nakikita na natin ang “utak.” Ang adjustment kay Scottie Thompson ay isang testamento na ang Philippine coaching ay world-class na rin. Hindi tayo basta-basta susuko sa zone defense; babasagin natin ito gamit ang talino at tamang tao.

Habang papalapit ang mga mas malalakas na kalaban sa FIBA Asia Cup, ang aral na nakuha natin sa laban na ito ay napakahalaga. Ngayon ay alam na natin na mayroon tayong “zone-breaker” kay Scottie Thompson, isang dominanteng puwersa kay Kai Sotto, at isang henyong coach kay Tim Cone. Ang kombinasyong ito ay nagbibigay sa atin ng kumpyansa na anuman ang itapon na depensa ng kalaban, mayroon tayong nakahandang sagot.

Ang pagtatapos ng laro ay sinalubong ng hiyawan ng tagumpay, ngunit para kay Coach Tim, ito ay simula pa lamang. Ang proseso ng pagbuo ng isang “elite team” ay nangangailangan ng oras at mga ganitong klaseng hamon. Ang laban sa Hong Kong ay nagsilbing “wake-up call” at sa parehong pagkakataon ay “validation” ng sistemang ating tinatahak. Sa bawat dribol at bawat pasa, ang Gilas Pilipinas ay patuloy na lumilipad patungo sa mas mataas na antas ng basketbol.

Ano ang iyong opinyon sa ginawang adjustment ni Coach Tim Cone kay Scottie Thompson? Sa tingin mo ba ay ito na ang pinakamatalinong play na nakita natin sa Gilas sa loob ng mahabang panahon? Ibahagi ang iyong mga saloobin sa comment section at ating pag-usapan ang hindi mapigilang pag-angat ng ating pambansang koponan!

Nais mo bang gawan ko ng mas malalim na breakdown ang individual defensive stats ni Scottie Thompson sa larong ito o suriin ang mga specific passing lanes na binuksan ni Kai Sotto para sa ating mga shooters?