Gilas Pilipinas: Ang Dakilang Pagbabalik ng Hari ng Basketbol sa Asya at ang Wakas ng 61 Taong Paghihintay NH

Sa loob ng mahigit anim na dekada, ang gintong medalya sa Asian Games ay tila isang mailap na panaginip para sa mga Pilipino. Maraming henerasyon ng mahuhusay na basketbolista ang dumaan, maraming luha ang pumatak, at maraming pagkakataon ang lumipas, ngunit nitong huli, sa gitna ng ingay at pagdududa, muling nagningning ang bandila ng Pilipinas sa pinakamataas na pedestal ng basketbol sa Asya. Ang pagtatagumpay ng Gilas Pilipinas laban sa Jordan ay hindi lamang isang simpleng panalo sa scoreboard; ito ay isang deklarasyon na ang Pilipinas ay muling nagbabalik bilang tunay na hari ng rehiyon.

Ang laban na ito ay hindi nagsimula sa mismong araw ng finals. Nagsimula ito sa mga buwan ng paghahanda, sa pagbuo ng isang “disaster team” na binuo sa loob lamang ng maikling panahon sa ilalim ng gabay ng batikang coach na si Tim Cone. Marami ang nagsabi na kulang sa oras, kulang sa chemistry, at kulang sa lakas ang koponang ito. Ngunit sa likod ng mga saradong pinto ng training camp, unti-unting nabuo ang isang samahan na higit pa sa talento—ang samahan ng mga pusong handang mamatay para sa bayan.

Nang tumunog ang unang pito sa finals laban sa Jordan, ramdam ang tensyon sa hangin. Ang Jordan, na pinangungunahan ng tila hindi mapigilang si Rondae Hollis-Jefferson (RHJ), ay pumasok sa laro bilang paborito. Kilala si RHJ sa kanyang kakayahang umiskor sa kahit anong paraan, at siya ang naging malaking tinik sa lalamunan ng bawat kalaban sa buong torneo. Ngunit dito pumasok ang “Masterclass” ni Coach Tim Cone at ang hindi matatawarang dedikasyon ni Chris Newsome.

Si Newsome, na kilala sa kanyang athleticism, ay binigyan ng isang misyon: maging anino ni RHJ. Mula sa unang minuto hanggang sa huling segundo, hindi binigyan ni Newsome ng espasyo ang import ng Jordan. Bawat galaw, bawat dribol, at bawat tangkang tira ni Hollis-Jefferson ay hinarap ng matinding depensa. Ito ay isang “Pang-Gold Medal” na depensa na naging pundasyon ng Gilas sa buong laro. Nakita natin ang isang Newsome na hindi napapagod, isang manlalaro na ang tanging hangad ay mapigilan ang pinakamahusay na manlalaro ng kabilang panig. Ang kanyang sakripisyo sa opensa para ibuhos ang lahat ng lakas sa depensa ang naging susi upang mawala sa ritmo ang Jordan.

Hindi rin matatawaran ang presensya ni Ange Kouame sa ilalim ng ring. Si Kouame ang nagsilbing pader ng Pilipinas. Sa bawat rebound at bawat block, ipinakita niya ang kanyang dominasyon. Ang kanyang enerhiya ay nakakahawa, at ang kanyang presensya ay nagbigay ng kumpyansa sa mga guards na tumira dahil alam nilang may isang Kouame na handang sumalo sa anumang mintis. Sa mga krusyal na sandali ng laro, ang mga defensive stops ni Kouame ang nagpigil sa anumang tangka ng Jordan na makahabol.

Siyempre, hindi makukumpleto ang kwentong ito nang wala ang “Naturalized Filipino” na mahal na mahal ng bayan—si Justin Brownlee. Bagama’t hindi siya ang nanguna sa scoring sa bawat segundo ng finals, ang kanyang “clutch genes” at ang kanyang pagiging lider sa loob ng court ang nagbigay ng kapanatagan sa koponan. Sa bawat pagkakataon na tila lumalapit ang Jordan, laging may sagot si Brownlee. Siya ang naging kalmado sa gitna ng bagyo, ang tinitingala ng mga kabataang manlalaro kapag ang pressure ay nasa pinakamataas na antas na.

Ngunit ang tunay na ganda ng larong ito ay ang kontribusyon ng bawat isa. Mula kina Scottie Thompson, June Mar Fajardo, CJ Perez, hanggang sa mga bench players, bawat isa ay may ginampanang papel. Walang “I” sa koponang ito; puro “Gilas.” Ang bawat pasa ay may layunin, at ang bawat sigaw sa loob ng court ay puno ng determinasyon. Ipinakita nila na ang basketbol ay hindi lang laro ng tangkad at bilis, kundi laro ng diskarte at talino.

Habang papalapit ang pagtatapos ng laro at lumalaki ang lamang ng Pilipinas, hindi mapigilan ng mga fans sa arena at sa harap ng kani-kanilang mga telebisyon ang maging emosyonal. Ang mga huling segundo ay tila tumigil ang oras. At nang tumunog ang final buzzer—70-60 ang pinal na iskor—sumabog ang kagalakan. Nagyakapan ang mga manlalaro, lumuha ang mga beterano, at ang buong bansa ay nagbunyi. Ang ginto na hinintay natin mula pa noong 1962 ay sa wakas ay muling nasa kamay ng mga Pilipino.

Ang tagumpay na ito ay higit pa sa isang medalya. Ito ay isang paalala na sa kabila ng lahat ng krisis at pagsubok na pinagdadaanan ng ating bansa, ang basketbol ay nananatiling isang bagay na nagbubuklod sa atin. Ito ang ating wika, ang ating kultura, at ang ating buhay. Ang Gilas Pilipinas ay nagbigay ng liwanag at pag-asa, na sa pamamagitan ng pagkakaisa at tamang sistema, kaya nating talunin ang kahit sinong higante sa mundo.

Sa pag-uwi ng koponan, baon nila ang pagmamahal ng milyun-milyong Pilipino. Ang gintong ito ay alay sa bawat tricycle driver na nakikinig sa radyo, sa bawat pamilyang nagsisiksikan sa harap ng TV, at sa bawat batang nangangarap na balang araw ay maisusuot din nila ang jersey na may nakasulat na “PILIPINAS.” Ang kasaysayan ay naisulat na muli, at sa pagkakataong ito, ang tinta ay kulay ginto. Ang Pilipinas ay muling kinikilala bilang Champion ng Asian Games, at ang tagumpay na ito ay mananatiling buhay sa ating mga puso habang-buhay.