ANG LUNOD NA BAWAL BANGGITIN: TRAHEDYA NI JHUROS FLORES, SINAKOP NG MISTERYO AT SAKRIPISYO

Sa gitna ng mga karaniwang balita ng pang-araw-araw na buhay, may mga kuwentong pumupunit sa manipis na tabing sa pagitan ng nakikita at hindi nakikita, sa pagitan ng katotohanan at pamahiin. Ang pagkawala ni Jhuros Flores, isang binatilyo na bigla na lang naglaho sa isang ilog sa Aklan noong Enero 29, ay hindi lamang isang simpleng ulat tungkol sa isang missing person. Ito ay naging isang pambansang talakayan, isang masalimuot na kuwento ng pighati, pag-asa, at mga sinaunang paniniwala na nagtatalo sa isip at puso ng mga Filipino.

Ang trahedya ni Jhuros ay hindi lamang naganap sa tubig; ito ay nag-ugat sa isang lugar na puno ng matandang kasaysayan at mga bulong na tila naghihintay lang ng tamang sandali upang magpakita. Dahil sa matinding misteryong bumabalot sa insidente, ang kaso ni Jhuros ay itatampok na sa isa sa pinakamalaking plataporma ng current affairs sa bansa: ang Kapuso Mo, Jessica Soho (KMJS). Ang hakbang na ito ay hindi lamang naglalayong mabigyan ng linaw ang kaganapan; ito ay nagpapahiwatig na ang pagkawala ng binatilyo ay lagpas na sa tradisyonal na paghahanap.

Ang Kalmado Ngunit Mapanganib na Ilog

Upang lubos na maunawaan ang bigat ng misteryo, kailangan nating balikan ang huling sandali na nakita si Jhuros. Ayon sa salaysay ng kanyang kaibigan, si Ken, kalmado ang ilog noong nagkayayaan silang maligo. Walang babala, walang delubyo—isang tipikal na hapon lamang ng paglalaro ng mga kabataan.

Sinasabing si Jhuros ay nakasakay sa likod ng isa pang kaibigan, si Aisen. Ngunit sa isang iglap, nagbago ang lahat. Si Aisen, sa kasamaang-palad, ay dinapuan ng pulikat—isang biglaang pagkirot at paninigas ng kalamnan na nakamamatay sa gitna ng tubig. Sa pagitan ng buhay at kamatayan, tinulak ni Aisen si Jhuros palayo upang siya mismo ay makaangat sa tubig.

Dito nagsimula ang paglalayag ni Jhuros sa kaligayahan patungo sa kawalan.

Nang matulak, dinala siya ng agos. Ngunit ang pinaka-nakakakilabot na bahagi ng salaysay ay naganap nang si Jhuros ay nakarating sa isang bahagi ng ilog na tinatawag na “Linaw,” isang malalim na parte. Ayon kay Ken, para bang may “Humuhugot sa kanyang pailalim.” Ang pahayag na ito ay hindi lamang naglalarawan ng natural na lakas ng agos; ito ay nagbigay-daan sa mga haka-haka na ang pagkawala ni Jhuros ay hindi dulot ng simpleng aksidente. Ito ay naging hinala na maaaring may puwersang di-nakikita ang nakialam.

Sinubukan nilang lumangoy at abutan siya, ngunit huli na ang lahat. Si Jhuros ay naglaho nang walang bakas, tila nilamon ng lupa, o sa kasong ito, ng malalim na tubig.

Ang Pighati na Hindi Natutulog

Mula noon, ang buhay ng pamilya Flores ay naging isang walang katapusang bangungot. Sa salaysay ng magulang ni Jhuros, matinding hirap ang kanilang dinanas. Lahat ng rescuer ay nagtulong-tulong na; marami ring volunteer ang sumisid sa ilog. Sa kanilang pagkadismaya, sinabi nila na “kulang na lang baliktarin yung ilog na iyon para makita lang siya.” Ang pariralang ito ay nagpapakita ng sukdulang pagod at desperasyon ng komunidad at ng pamilya.

Higit pa sa pisikal na paghahanap, ang emosyonal na kalagayan ng ina ni Jhuros ang pinakapuno ng pighati. Inamin niya na araw-araw silang pumupunta sa ilog. “Wala na kaming tulog, hindi na kami halos makakain,” ang kanyang emosyonal na pag-amin. Ang dahilan? Ang patuloy na pag-iisip kung paano makikita ang katawan ni kuya.

Ang pag-asa ay tila isang sumasayaw na kandila na anumang oras ay maaaring mamatay, ngunit patuloy niyang pinanghahawakan ang paniniwala na “buhay pa rin ako.” Kahit anong mangyari, patay man siya o buhay, ang tanging hiling nila ay makita siyang muli. Ang pagnanais na ito para sa closure ay nagpapakita ng pangkalahatang pain ng pagkawala: hindi ang kamatayan ang pinakamabigat, kundi ang kawalan ng katiyakan.

Ang Misteryosong Pag-alay sa Engkanto

Dahil sa kabiguan ng mga siyentipiko at pisikal na paghahanap, ang usapin ay nagbaling sa mundo ng misteryo. Sa kultura ng Filipino, ang mga malalim na ilog, kakahuyan, at mga Linaw ay madalas na itinuturing na teritoryo ng mga engkanto o mga espiritu ng kalikasan.

Nagsimulang kumalat ang mga bali-balita—mga bulong-bulungan sa bayan na nagpapahiwatig na si Jhuros Flores ay hindi lamang nalunod. May mga nagsasabing siya ay “naging alay” at “kinuha ng engkanto,” at lalo pang nagdulot ng pagkagimbal ang ideyang siya ay “ginawang prinsipe” ng mga nilalang na ito.

Ang mga haka-hakang ito ay nag-uugat sa mga paniniwalang ang mga elemental ay kumukuha ng mga tao, lalo na ang mga bata at binatilyo na walang paalam na pumapasok sa kanilang teritoryo, upang maging bahagi ng kanilang mundo o magsilbing kanilang lingkod. Ang paglapit ng pamilya sa mga albularyo o magtatawas ay nagpapakita ng kanilang paghahanap ng kasagutan sa labas ng makabagong siyensya. Ang mga albularyo, sa kanilang tradisyon, ay nag-aalok ng pag-asa at interpretasyon sa mga hindi maipaliwanag na kaganapan, kung saan ang kaluluwa ni Jhuros ay maaaring napunta sa isang alternatibong dimensyon sa halip na mamatay.

Ang aspetong ito ng kuwento ang nagpataas ng emosyonal at kultural na interes. Ito ay hindi lamang tungkol sa nawawalang binata; ito ay tungkol sa respeto sa kalikasan, sa kapangyarihan ng folklore, at sa takot na hatid ng mga nilalang na ating kinagisnan sa mga kuwento ng lola.

Ang Pag-asa Mula sa Dako ng Di-Nakikita: Ed Caluag at KMJS

Sa gitna ng sigwa ng pighati at pagkalito, lumitaw ang isang sinag ng pag-asa. Ang Kapuso Mo, Jessica Soho ay nagpasyang tumulong, nagdadala ng big-time production upang masusing balikan ang pinangyarihan. Ngunit ang pinaka-inaasahang pagdating ay ang kay Ed Caluag.

Si Ed Caluag ay hindi isang ordinaryong investigator; siya ay kilala sa kanyang kakayahang makakita at makausap ang mga kaluluwang namatay o hindi matahimik. Sa konteksto ng kuwento ni Jhuros Flores, ang kanyang presensya ay nag-aalok ng isang pambihirang pagkakataon:

Linaw sa Katotohanan: Makikita ba niya ang nakaraan at malaman kung ano talaga ang nangyari—isang simpleng nalunod ba, o may di-pangkaraniwang puwersang humugot sa kanya?

Komunikasyon: Kaya ba niyang kausapin ang kaluluwa ni Jhuros (kung siya ay patay na) upang malaman kung saan dinala ang kanyang katawan, o kung bakit siya kinuha ng engkanto (kung totoo man ito)?

Pagsara ng Kuwento (Closure): Higit sa lahat, kaya ba niyang ibalik ang kapayapaan sa nagdurusa na puso ng ina, sa pamamagitan ng pagbibigay ng tiyak na kasagutan?

Ang pagpunta ni Caluag sa Aklan ay usap-usapan, nagdudulot ng galak at kaba sa mga nanonood. Marami ang umaasa na ang kanyang kakayahan ay magiging daan upang matukoy ang mga detalyeng hindi makita ng mga mata, ngunit nararamdaman ng puso ng isang ina.

Pangwakas: Ang Paghahangad ng Katiyakan

Ang kaso ni Jhuros Flores ay isang malinaw na paalala na sa modernong panahon, ang misteryo at tradisyonal na paniniwala ay patuloy na nakikipagsabayan sa lohika at siyensya. Ito ay isang tala na nagpapakita ng matinding pagmamahal ng pamilya, na handang harapin ang anumang katotohanan—maging ito man ay masakit o di-maipaliwanag—makita lang ang kanilang kaanak.

Ang bawat luha ng ina, ang bawat sumisid ng mga volunteer, at ang bawat haka-haka tungkol sa engkanto ay nagpapakita ng isang komunidad na nagkakaisa sa paghahanap ng katarungan at kapayapaan. Ang pag-asa ay nakasalalay ngayon sa media at sa supernatural. Lahat ay naghihintay: Mabibigyan na kaya ng Linaw ang misteryo ni Jhuros Flores? At sa wakas, muling makikita ba ng isang ina ang kanyang anak, kahit pa sa pagitan ng liwanag at dilim? Ang sagot ay matutunghayan sa paghahanap na tila hindi na lamang laban ng tao sa agos, kundi laban ng kaluluwa sa di-makita.

Full video: