Sa makulay at madalas ay mapanlinlang na mundo ng Philippine cinema, iilang pangalan ang kasing-kinang ng kay Julio Diaz noong dekada 90. Isang aktor na kinilala sa kanyang husay sa pagganap sa mga pelikulang gaya ng “Sakay” at “Bayani,” si Julio ay tinitingala bilang isa sa mga pinakamagaling na artista ng kanyang henerasyon. Ngunit sa likod ng mga palakpak at parangal, may isang madilim na bagyong unti-unting lumalamon sa kanyang pagkatao—isang bagyong binuo ng maling desisyon, ilegal na droga, at mga pagsubok sa kalusugan na muntik nang kumitil sa kanyang buhay.

Sa isang masinsinang panayam kasama ang batikang mamamahayag na si Julius Babao, binuksan ni Julio Diaz ang pinto ng kanyang tahanan at, higit sa lahat, ang pinto ng kanyang puso upang ibahagi ang isang kuwento ng pagbagsak at muling pagbangon na tila ba isang script sa pelikula, ngunit ito ay totoong buhay.

Ang Bagsik ng Brain Aneurysm at ang Unang Babala

Noong 2016, niyanig ang publiko nang mabalitang isinugod si Julio sa ospital dahil sa isang brain aneurysm. Ito ang parehong kondisyon na kumuha sa buhay nina Isabel Granada at Jovit Baldivino. Sa kanyang pag-alala [06:15], inilarawan niya kung paanong ang kanyang blood pressure ay umabot sa 240 over 120 dahil sa tindi ng init ng panahon at stress. “Pumutok na lang,” simpleng saad niya, ngunit ang bawat segundo noon ay laban para sa kanyang buhay.

Sa kabutihang palad, sa ilalim ng pangangalaga ni Dr. Kanan, muling nakahinga ang aktor. Ibinahagi ni Julio na tila may milagrong naganap dahil siya ang isa sa mga pinakamabilis na naka-recover mula sa gayong klaseng atake [09:54]. Ngunit ang pilat ng sakit ay nanatili; ang dating matalas na memorya at malakas na boses ay unti-unting nagbago, isang bagay na magiging malaking hamon sa kanyang pagbabalik sa harap ng camera.

Ang Dilim sa Loob ng Rehas at ang ‘Heart Attack’ sa Kulungan

Hindi pa natatapos ang kalbaryo ni Julio. Noong 2018, naaresto siya sa isang operasyon laban sa ilegal na droga. Tatlong taon siyang namalagi sa loob ng kulungan—isang karanasan na aniya ay bunga ng kanyang sariling pagyayabang at pagtalikod sa Diyos [30:27]. Sa loob ng selda, habang pinagsisisihan ang mga nagawa, muli siyang sinubok ng tadhana. Inatake siya sa puso sa gitna ng hirap ng buhay-bilanggo.

“Lord, huwag niyo muna ako kunin,” ang naging pagsusumamo ni Julio habang hirap na hirap huminga sa loob ng tatlong oras [32:03]. Dito nagsimula ang kanyang pakikipagkasundo o ‘covenant’ sa Maykapal. Nangako siyang tatalikuran ang lahat ng bisyo, lalo na ang droga, kapalit ng kalayaan at panibagong buhay. Ang pangakong ito ay hindi lamang binitawan sa salita kundi isinulat pa niya sa kanyang diary araw-araw habang nasa loob [35:04]. Noong Nobyembre 18, sa mismong araw ng kanyang kaarawan, lumabas ang desisyon ng korte na nagpalaya sa kanya—isang regalong itinuturing niyang sagot sa kanyang mga panalangin.

Ang Batang Quiapo at ang Kabutihang Loob ni Coco Martin

Sa kanyang paglaya, akala ni Julio ay tapos na ang kanyang pangarap na mag-artista. Sa edad na 64, itinuturing na niya ang sarili bilang isang ‘retired’ o kahit ‘PWD’ dahil sa epekto ng aneurysm sa kanyang memorya at boses [22:14]. Ngunit dito pumasok si Coco Martin.

Ibinahagi ni Julio ang espesyal na ugnayan nila ni Coco. Hindi alam ng marami na noong 14 na taong gulang pa lamang si Coco, si Julio Diaz ang kauna-unahang sikat na artistang bumisita sa kanilang tahanan sa Novaliches [21:03]. Ang pagtanaw ng utang na loob na ito ang naging dahilan kung bakit hindi sinukuan ni Coco ang batikang aktor.

Kahit na ilang beses nang nagtangkang mag-resign si Julio sa set ng “Batang Quiapo” dahil nahihirapan siyang saulo ang mga linya at hindi mailabas ang boses na kailangan para sa kanyang karakter bilang isang heneral [12:36], laging sinasabi ni Coco: “Kuya July, kaya mo ‘yan. Ikaw talaga ang nasa isip ko para sa role na ito.” Ang tiwalang ito ang nagbigay kay Julio ng lakas upang muling hanapin ang kanyang ‘confidence.’ Sa tulong ng ‘magic of editing’ at tiyaga ng mga direktor, muling naramdaman ni Julio na may puwang pa siya sa industriya.

Isang Aral para sa Lahat

Ngayon, masaya si Julio sa kanyang tahimik na buhay sa isang condominium sa Parañaque. Bagama’t may mga banta pa rin sa kanyang kalusugan dahil sa ‘brittle’ na mga ugat mula sa aneurysm [15:20], nananatili siyang positibo at malapit sa Diyos. Ang kanyang mensahe sa mga nalululong sa droga ay direkta at masakit: “Huwag kayong maniwala na tatagal ang ganyang buhay. Alinman sa dalawa ang pupuntahan niyo—sementeryo o kulungan” [41:46].

Ang kuwento ni Julio Diaz ay isang paalala na ang buhay ay sadyang maikli. Sa kabila ng mga pagkakamali, palaging may pagkakataon para sa pagbabago hangga’t may mga taong naniniwala sa iyo at hangga’t may pananampalataya ka sa Maykapal. Siya ay buhay na patotoo na ang isang ‘kontrabida’ sa totoong buhay ay maaaring maging bida ng sarili niyang kuwento ng pag-asa.