Sa gitna ng kumukitit-kitit na ilaw ng Manhattan at ang matikas na mundo ng corporate elite, madalas nating akalain na ang lahat ay nakaplano at kontrolado. Ngunit sa kwento nina Clare Bennett at James Hartford, napatunayan na ang pinakamalakas na emosyon ay hindi ang galit, kundi ang pag-ibig na pilit itinatago. Sa loob ng apat na mahabang taon, naging eksperto si Clare sa pag-irap at pagbibigay ng matatalim na salita kay James, ang “golden boy” ng Hartford Industries at kuya ng kaniyang matalik na kaibigang si Rachel. Ang akala ng lahat, kabilang na si Rachel, ay hindi talaga nila masikmura ang isa’t isa. Ngunit ang katotohanan ay mas malalim at mas masakit: ang bawat sarkasmo ni Clare ay proteksyon lamang para sa kaniyang pusong matagal nang bihag ni James.

Ang kanilang kwento ay nagsimula sa isang hindi magandang unang pagkikita sa graduation party ni Rachel. Napagkamalan ni James na bahagi ng catering staff si Clare—isang pagkakamali na nagdulot ng matinding hiyâ at galit sa dalaga. Simula noon, ang kanilang relasyon ay naging isang serye ng mga “barbed comments” at hamon sa bawat isa. Para kay Clare, mas madaling magkunwaring galit kaysa ipakita ang kaniyang kahinaan. Para naman kay James, ang kaniyang pagiging mapagmataas ay kaniyang “armor” laban sa mundong laging may inaasahan sa kaniya. Ngunit sa likod ng kaniyang tuxedo at bilyonaryong imahe, may isang lalaking pagod na sa pagpapanggap.

Ang pagbabago ay nagsimula sa isang charity gala kung saan muling nagtagpo ang dalawa. Sa gitna ng karangyaan ng Plaza Hotel, nakita ni James ang panganib na kinakaharap ni Clare mula sa isang mapangahas na negosyante. Sa unang pagkakataon, hindi panlalait kundi proteksyon ang ipinakita ni James. Dito nagsimulang magbitak ang pader ni Clare. Hindi niya mapigilang mapansin ang paglambot ng tinig ni James kapag pinag-uusapan ang mga batang pasyente sa ospital na kaniyang tinutulungan. Ang mga sulyap na dati ay puno ng inis ay napalitan ng isang unawa na hindi kayang ipaliwanag ng salita.

Isang malaking hamon ang dumating nang alukin ni James si Clare ng trabaho bilang Creative Director para sa kaniyang kumpanya. Bagama’t nag-aalangan, tinanggap ito ni Clare dahil sa pangangailangang pinansyal. Ang anim na buwang kontrata ay naging araw-araw na pagsubok sa kanilang mga damdamin. Sa bawat meeting at bawat gabing inaabot sila ng puyat sa trabaho, unti-unting lumalabas ang tunay na pagkatao ng bawat isa. Natuklasan ni Clare na si James ay hindi lamang isang malamig na negosyante; siya ay isang taong may dalang matinding lumbay mula sa pagkamatay ng kaniyang ina at ang bigat ng pagpapalaki kay Rachel habang isinasalba ang kumpanya ng kaniyang ama.

Ang “breaking point” ay nangyari sa isang business trip sa Boston. Dahil sa hindi inaasahang pagkakataon, kailangan nilang maghati sa isang hotel room dahil sa kakulangan ng bakanteng kwarto sa buong lungsod. Sa loob ng silid na iyon, kung saan wala silang ibang matataguan kundi ang katotohanan, bumuhos ang lahat. Ipinagtapat ni James na ang kaniyang pagiging “cold” ay bunga ng takot—takot na masaktan at mawalan muli. Inamin niya na matagal na niyang minamahal si Clare sa malayo at ang trabahong inialok niya ay isang dahilan lamang para mapalapit sa kaniya. Sa kabilang banda, inamin din ni Clare na ang kaniyang sarkasmo ay “self-preservation” lamang laban sa pagmamahal sa isang lalaking akala niya ay hindi niya kailanman maaabot.

Ang kanilang pagtatapat ay hindi naging madali. Puno ito ng luha at pangamba, ngunit puno rin ito ng pag-asa. Sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, tumigil na sila sa pagtakbo. Ang kanilang unang halik ay hindi lamang pagsabog ng emosyon, kundi isang pangako ng katapatan. Nang bumalik sila sa New York, hindi na sila ang dating “mortal enemies” kundi dalawang taong handang harapin ang mundo nang magkasama. Kahit si Rachel ay hindi nagulat; sa katunayan, siya ang unang nagsabing “I told you so.” Alam ng lahat ang kuryenteng namamagitan sa kanila, maliban na lamang sa kanilang dalawa na naging bulag dahil sa pride at takot.

Sa paglipas ng mga buwan, natutunan nina Clare at James na buuin ang isang relasyon sa pundasyon ng katotohanan. Ipinakita ni James kay Clare ang kaniyang mga paboritong tagong lugar sa Brooklyn, habang ipinakilala naman ni Clare si James sa komunidad kung saan siya nagtuturo ng sining sa mga batang mahihirap. Natuklasan nila ang mga maliliit na detalye ng bawat isa—mula sa pagkaka-adik ni James sa reality TV hanggang sa hilig ni Clare na mag-ipon ng mga bolpen mula sa hotel. Ang mga detalyeng ito ang nagpatibay sa kanilang samahan, na ginagawa silang “totoo” sa mata ng isa’t isa.

Ang kwento nina Clare at James ay nagtapos (o marahil ay nagsimula muli) sa parehong hardin kung saan sila unang nagkita. Doon, ibinigay ni James kay Clare ang isang “promise ring”—isang singsing na pag-aari ng kaniyang lola at ina. Hindi ito isang engagement ring, kundi isang simbolo na si Clare ay bahagi na ng kaniyang buhay at pamilya magpakailanman. “Lalabanan natin ang takot nang magkasama,” pangako ni James. Ang poot na dati ay tila hindi matitibag ay tuluyan nang natunaw, pinalitan ng isang pag-ibig na matiyaga, tapat, at matapang. Ito ay isang paalala sa ating lahat na kung minsan, ang taong pinaka-ayaw natin ay siya palang taong matagal na nating hinihintay na magpauwi sa atin.