Ang Bagsik ng Magician: Paano Pinatahimik at Pinahanga ni Efren ‘Bata’ Reyes ang Kampeon ng Amerika sa Isang Dikdikang Labanan NH

Sa mundo ng bilyar, may mga pangalang tumatatak dahil sa bilis, lakas, at katapangan. Ngunit may isang pangalan na kapag binanggit ay tila may kasamang bulong ng mahika at misteryo—si Efren “Bata” Reyes. Sa isang kamakailang pagtutuos na muling naging usap-unan sa social media, nasaksihan ng mga tagahanga ang isang labanang hindi lamang tungkol sa kung sino ang mas magaling magbulid ng bola, kundi isang labanan ng mentalidad, pasensya, at purong katalinuhan. Isang kampeon mula sa Amerika ang sumubok na hamunin ang trono ng ating “The Magician,” ngunit sa huli, tila naging biktima lamang siya ng mga tirang tanging si Reyes lamang ang nakakakita.

Ang laban ay nagsimula sa mataas na tensyon. Kilala ang mga manlalarong Amerikano sa kanilang agresibong istilo at matinding kumpiyansa sa sarili. Sa unang bahagi ng laro, makikita ang determinasyon ng dayuhang manlalaro na itumba ang alamat ng Pilipinas. Bawat tira ay may kasamang diin, at bawat sargo ay tila mensahe na oras na para sa bagong henerasyon. Ngunit si Efren, sa kanyang tipikal na hitsura—payapa, madalas na nakangiti, at tila naglalaro lamang sa kanto—ay hindi natinag. Para sa kanya, ang bilyar ay hindi lamang laro ng pisikal na lakas; ito ay isang higanteng chessboard kung saan ang bawat galaw ay dapat pinag-iisipan ng sampung hakbang bago pa man tumama ang cue ball.

Habang tumatagal ang laban, unti-unting lumabas ang tunay na kulay ng laro. Dito na nagsimulang “mainis” ang American champion. Hindi dahil sa maduming laro, kundi dahil sa mga “safety shots” at “magic kicks” ni Efren na tila sumusuway sa batas ng pisika. Maraming pagkakataon na ang dayuhang manlalaro ay naiwang nakatayo lamang sa gilid, hawak ang kanyang cue stick, habang pinapanood ang bolang puti na gumugulong sa mga riles (cushions) at tumatama sa target sa paraang hindi mo aakalain. Ang frustrasyon ay bakas sa mukha ng kalaban; ang kanyang mga buntong-hininga at iling ay sapat na para sabihing hindi niya mawari kung paano siya naiipit sa ganoong sitwasyon.

Ang isa sa mga pinaka-kapansin-pansing bahagi ng laban ay ang tinatawag na “Z-shot” ni Efren. Sa isang posisyon kung saan tila wala nang kawala at nakatago ang target na bola sa likod ng ibang mga bola, nagawang gamitin ni Reyes ang tatlong gilid ng lamesa para tamaan ang layunin at mahulog ito sa bulsa. Ang buong arena ay napuno ng palakpakan, habang ang kampeon ng Amerika ay napakamot na lamang sa ulo. Ito ang mahikang tinutukoy ng marami—ang abilidad na makita ang mga anggulo na hindi nakikita ng ordinaryong mata.

Hindi rin matatawaran ang tibay ng dibdib ni Efren sa dikdikang laban. Noong nagpilit na humabol ang Amerikano at nagawang idikit ang iskor, marami ang kinabahan para sa ating pambato. Ang momentum ay tila lumilipat na sa panig ng dayuhan. Ngunit dito mo makikita ang pagkakaiba ng isang magaling na manlalaro sa isang tunay na alamat. Sa gitna ng pressure, mas lalong naging tumpak ang mga tira ni Efren. Ang bawat stroke ay malambot ngunit may sapat na pwersa, bawat positioning ng puting bola ay eksakto sa milimetro. Pinanindigan niya ang bansag sa kanya na “The Magician” dahil nagagawa niyang “mawala” ang pressure at gawing sining ang isang kompetisyon.

Ang labanang ito ay hindi lamang basta tungkol sa pagkapanalo. Ito ay isang paalala sa buong mundo kung bakit si Efren Reyes ay itinuturing na “Greatest of All Time” (GOAT) sa larangan ng pool. Sa kabila ng kanyang edad at ang pag-usbong ng mga batang manlalaro na may mas sopistikadong gamit at pagsasanay, ang karanasan at natural na talento ni Efren ay nananatiling walang katapat. Ang kanyang pagiging mapagkumbaba pagkatapos ng laro, sa kabila ng pagkatalo ng kanyang kalaban, ay lalong nagpatingkad sa kanyang karakter bilang isang tunay na sportsman.

Sa huli, ang American champion na pumasok sa laban na may mataas na kumpiyansa ay lumabas na may dalang bagong aral: na sa ibabaw ng berdeng tela, ang hari ay nananatiling ang lolo mula sa Pilipinas na may mahiwagang ngiti. Ang pagkainis na naramdaman ng kanyang kalaban ay hindi bunga ng galit, kundi bunga ng paghanga sa isang lebel ng laro na tila hindi na kayang abutin ng kahit sinong mortal. Ang labanang ito ay muling nagpatunay na ang galing ng Pinoy ay world-class, at ang pangalang Efren “Bata” Reyes ay mananatiling nakaukit sa kasaysayan ng bilyar hanggang sa dulo ng panahon.