Ang Pagbagsak ng “Hindi Mahahawakan”: Kultong SBSI, Nakatakdang Harapin ang Tunay na Silid-Kulungan; Pagtatapos ng “Pabebeng” Detensyon, Malapit Na!

Sa gitna ng patuloy na imbestigasyon sa mga nakakabiglang alegasyon ng pang-aabuso at maling pananampalataya sa Socorro Bayanihan Services Incorporated (SBSI) sa Surigao del Norte, isang kaganapan ang nagbibigay-diin sa papalapit na sukdulan ng katarungan. Ang kinikilalang “Senior Agila” na si Jey Rence Quilario, kasama ang kaniyang mga opisyales, ay nakatakdang lumipat mula sa kanilang ‘parang pabebeng’ kulungan—isang detensyon na tila hindi makatarungan para sa bigat ng kanilang mga kaso—patungo sa tunay na silid-kulungan, kung saan nila pagdurusahan ang lahat ng kanilang mga nagawang kasalanan. Ang balitang ito ay hindi lamang isang simpleng ulat ng kasalukuyang pangyayari; ito ay isang malaking tagumpay na nagpapaalab sa pag-asa ng bawat biktima at ng mga taong lumaban para sa katotohanan.

Ang saya, ayon mismo sa mga tagapagtaguyod ng hustisya, ay “overflowing.” Ito ay isang malaking pader na kanilang binangga, isang grupo na matagal nang kinikilalang ‘untouchable’ sa kanilang sariling lugar, ngunit ngayon ay unti-unti nang nagigiba sa loob lamang ng anim na buwan ng matinding laban [09:44]. Ang dating imposible, ngayon ay nagkakaroon ng linaw, na nagpapatunay na walang sinuman ang higit sa batas at sa paghukom ng Panginoon. Ito ang simula ng katapusan para sa mga taong nagdulot ng matinding pagdurusa sa kanilang kapwa.

Ang Pagyuko ng Agila: Isang Kahilingan na Binitin ng Pamasahe

Isang senyales ng pagbagsak ng dating kapangyarihan ni Senior Agila ang nangyari kaugnay ng Barangay at Sangguniang Kabataan Elections. Si Quilario, ang kulto leader, kasama ang tatlo pa niyang namumunong kasapi ng SBSI, ay naghain ng kahilingan sa Senado na payagan silang makapag-pasko. Sabi ni Senador Bato dela Rosa, unang humiling si Quilario ng limang araw na pass mula sa patuloy na pagkakakulong, dahil hindi pa naman daw sila convicted sa kanilang mga kaso [01:49]. Ngunit para sa kadahilanang pang-seguridad, dalawang araw lamang ang ibinigay [01:59]. Nakabili na ang Senado ng tiket para sa apat na opisyal at sa kanilang mga security escort. Tila isang pagkakataon na makalabas sila—kahit pansamantala—upang gampanan ang kanilang karapatan bilang botante sa Socorro.

Gayunpaman, ang kwento ay nagkaroon ng nakakagulat na pagbabago. Sa kabila ng ginastos na ng Senado, ang grupo ay binawi ang kanilang kahilingan! Ang dahilan? Hindi daw sinaklaw ng Senado ang pamasahe ng aide ni SBSI Vice President Mamerto Galanida [02:15]. Ang detalye na ito ay nagpapakita hindi lamang ng kawalan ng pragmatismo kundi ng matinding pagiging mapagmataas. Ang kanilang pananaw ay tila nagpapahiwatig ng: ‘Kung hindi kumpleto ang aming pangangailangan, mas gugustuhin naming manatili na lang sa detensyon.’ Ito ay nagpapahiwatig na ang kanilang layunin ay hindi lamang ang bumoto kundi ang magpakita ng kapangyarihan at impluwensiya, o baka naman ay matakot na humarap sa matinding galit ng mga tao sa Surigao. Ang pagpapaliban ng kanilang paglabas ay nagpapalawak lamang ng kanilang pagdurusang sikolohikal.

Ang insidente ay nagbibigay-diin sa kapalaluan na bumabalot sa grupo. Ang mga lider, na dati’y naglalakad nang may pagyayabang, ngayon ay nakakulong, at nagpapakita ng labis na pagiging choosy kahit pa sila ang humihingi ng pabor. Para sa mga biktima, ito ay isa na namang malaking katatawanan, na nagpapatunay na ang kanilang cult leader ay walang kapangyarihan upang labanan ang sistema ng hustisya.

Ang ‘Chinga’ at ang Panganib ng Kasinungalingan

Sa gitna ng mga opisyal na nakakulong, may isang tauhan na tinawag na “Chinga” ang nag-iwan ng matinding atensiyon dahil sa kaniyang pagmamatigas. Ayon sa tagapagsalita, si Chinga ay patuloy na nagpapalabas ng kasinungalingan—tulad ng pag-deni niya na ipinatawag siya sa National Bureau of Investigation (NBI) [03:12]. Ginamit pa raw niya ang social media platform para ikalat ang lie na ito, na sinasabing gawa-gawa lang daw ang balita ng pagpapatawag sa kaniya, kahit pa talaga siyang pumunta sa NBI [05:00].

Ang kaniyang aksyon ay isang nakakalungkot na pagpapakita ng labis na pagtatanggol sa maling paniniwala, na aniya’y “may hangganan ang pagdepensa natin huwag mong isugal ang sarili mo at pamilya mo” [04:00]. Si Chinga, na hindi raw dapat kasali sa kaso, ay tila nagnanais na maging “Epal” o maging bahagi ng “Guinness World of Record” ng mga taong ipinipilit ang sarili sa spotlight [01:16, 25:57]. Ang pagmamatigas niya sa pagsisinungaling ay nangangahulugan lamang ng isang bagay: siya ay handa nang sumama sa “tunay na kulungan” kasama ang kaniyang mga lider [05:29].

Ang kaso ni Chinga ay isang babala sa lahat ng mga kasapi na patuloy na nagtatanggol sa SBSI—ang pagsasabi ng katotohanan ay mas mahalaga kaysa sa pagpapakabayani para sa isang maling grupo. Ang katigasan ng kaniyang ulo ay magdadala sa kaniya sa parusang hindi niya inaasahan.

Ang Pader ng Walang-Katulad na Laban: Ang mga Bagong Bayani

Hindi matatawaran ang matinding pagdiriwang ng mga taong nagtataguyod ng katarungan. Ang laban na ito ay hindi madali. Ilang terms ng mayorship ang lumipas bago nagawa ang hakbang na ito. Ang pagkakaisa ng mga biktima at ng mga taong may paninindigan ay nagdulot ng isang matagumpay na team na hindi ininda ang pagiging ‘untouchable’ ng kultong ito.

Ang Mayor Riza Rapunzel Taruc-Timcang ang isa sa mga pangunahing bayani. Sa gitna ng matitinding paninira at pambabatikos, siya ay nanatiling matatag, hindi nag-give up, at patuloy na inuna ang kapakanan ng kaniyang mga biktima [08:59]. May mga pagkakataong pinupukol siya ng mga kritiko, sinasabing hindi siya marunong magsalita bilang isang lider, ngunit sa huli, ang kaniyang gawa at ang kaniyang tapang ang nagsalita. Ang kaniyang pamumuno, kasama ang kaniyang Bise Mayor at ang Task Force, ay patunay na ang lakas ng isang maliit na grupo na nagsasabi ng katotohanan ay mas matimbang kaysa sa libu-libong miyembro na ginagapos ng kasinungalingan. Ang kanilang tagumpay ay isang makasaysayang sandali—isang team ng kababaihan na bumasag sa matagal nang pader ng kawalang-hustisya [10:00].

Ang speaker mismo ay labis na nagpapasalamat sa mga bayaning ito. Ang paghihirap ng Task Force at ng mga witnesses ay hindi naging madali [08:29]. Sa gitna ng kanilang paglaban, ang bawat isa ay tinitingala bilang isang haligi ng katatagan. Ang emosyon ay hindi maitago, sapagkat ang laban na nagsimula pa noong Abril ay nagbunga na sa loob lamang ng anim na buwan [10:41]. Ang bilis ng pangyayari ay inihahalintulad sa gawa ng Panginoon na hindi kayang ipaliwanag ng tao [14:27].

Ang Pagsigaw ng Hustisya: Jackie Mon dragon at Racy

Ang pinakamahalaga sa laban na ito ay ang tapang ng mga whistleblower. Sa video, ipinakilala ang dalawang dating miyembro: Jackie Mon dragon Basco at Racy [17:03]. Si Jackie Mon dragon, lalo na, ay itinuturing na ‘Hero’ dahil siya ang “unang nagbukas ng pintuan” para magkaroon ng kabuluhan ang pagsigaw ng hustisya [15:46, 19:09].

Ang kaniyang kuwento ay nagpapahiwatig ng tindi ng pang-aabuso: siya raw ang asawa ng lalaki na pinag-asawa rin doon sa bundok, na asawa naman ni Randol. Ito ay isang pagpapatunay sa mga isyu ng forced marriage at regulation ng personal na buhay ng mga miyembro na walang pinipiling choice, alinsunod sa mga alegasyon na iniregulate ni Cynthia Billard [19:19, 19:57]. Si Racy, na dating miyembro ng Bayanihan Services, ay kasama rin sa pagpapatotoo, na nagpapahiwatig ng kaniyang pagiging “mistisa” dahil sa kaniyang tapang na lumabas sa publiko [18:41].

Ang dalawang ito, bagama’t hindi nabigyan ng pagkakataon na magsalita sa harapan ng Senado dahil nakatuon ang imbestigasyon sa mga menor de edad, ay nagbigay ng kanilang buhay at tapang upang makamit ang katotohanan at katarungan. Ang mga detalye ng pang-aabuso ay nakakakilabot: ang pagbugbog sa isang matanda na naging PWD dahil sa mga “agila,” at ang mga krimen sa mga bata. Ang mga pulis at mga ‘agila’ na gumawa nito ay haharap din sa parehong parusa [06:49]. Ang kanilang pagsasakripisyo, kasama ang lahat ng witnesses na hindi na nakasali pa sa hearing, ay isang patunay na ang paglaban para sa hustisya ay nangangailangan ng paninindigan na higit pa sa sarili [20:37].

Ang Paghukom: Mula sa Pabebeng Kulungan Patungo sa Penitensiya

Ang nararanasan ngayon ng mga lider ay tila isang pagtupad sa mga sinabi ni Quilario noon: “Pag ang Diyos daw ay mag-aano ng magpaparusa eh katakot-takot” [07:39]. Ngayon, ang Panginoon mismo ang tila naghahatid ng parusa.

Ang kasalukuyang detensyon ng mga lider, na tinawag na “parang pabebeng kulungan,” ay malayo sa tunay na pagdurusa na naghihintay sa kanila [00:15, 25:07]. Ang kanilang pansamantalang pananatili sa Cate o sa Senado ay nagbigay sa kanila ng espasyo at ginhawa. Ngunit ang paglipat nila sa “tunay na kulungan” ay nangangahulugan ng matinding penitensiya [00:30, 25:16]. Inihanda na raw sila para maging bihasa sa pamumuhay nang may “damak” (marumi/deplorable) na higaan, dahil mas “worst pa doon” ang naghihintay sa kanila sa pinal na kulungan [06:22, 06:39]. Ang siksik at liglig na parusang ibinibigay ng Panginoon ay tila isang hagupit para sa lahat ng mga kasalanan na kanilang ginawa sa kanilang mga miyembro at sa komunidad.

Ang katarungan ay dumarating nang dahan-dahan ngunit sigurado. Ang “light at the end of the tunnel” [08:22] ay hindi na isang pangarap, kundi isang katotohanan na malapit na nilang makamit.

Ang Huling Panawagan: Ang Kapalaran ng mga Ginapos

Sa huli, ang mensahe ay bumabalik sa mga miyembro na naiwan sa bundok ng Kapihan. Isang masidhing panawagan ang ipinaabot sa kanila: “Kung kaya niyong nag-umpisa diyan sa bundok na wala kayong mga trabaho, yan pa kayang mag-umpisa kayong libre kayo? Libre kayong magdesisyon na walang kinakatakutan” [27:06].

Ang mensahe ay malinaw at emosyonal:

Huwag magpaloko: Ang paniniwala na kayo ay “niloloko lang” ay totoo [26:37]. Ang magiging kasalanan nila ay ang patuloy na magpaloko kahit alam na nilang niloloko na sila [26:56].

Kalimutan ang ari-arian at pride: Huwag isipin ang mga bahay na nabenta o ang mga ari-arian na nawala [26:58]. Ang pride ang madalas na nagpapahamak sa tao [30:18].

Si Quilario ang nagpapahamak: “Si Jey Rence ang nagpapahamak sa inyong lahat” [28:09]. Wala siyang magagawa para tulungan sila.

May Pag-asa: Maaari silang umpisang muli at makabangon, basta kumapit lang sila sa tunay na Panginoon [27:27, 29:57]. Handa ang kanilang pamilya, tulad ng nanay at ate ng speaker, na maghintay hanggang sa sila’y magsawa sa bundok [30:08].

Ang panawagang ito ay tumagos hanggang sa mga magulang at kasapi na mayroong mga anak na nakompromiso sa maling paniniwala, tulad ng pag-apela sa mga taong tinawag niyang “yaya Wendy” at “yoyo listing” [29:10]. May panahon pa. Hindi madaling mag-umpisa, ngunit ang kalayaan at kapayapaan ng loob ay mas mahalaga kaysa sa lahat ng mga materyal na bagay na iniwan nila.

Ang laban ay malapit nang matapos. Ang liwanag sa dulo ng tunel ay matindi, at ang lahat ay naghihintay sa pagdating ng Pasko na may dalang tunay na katarungan [24:48]. Sa bawat araw na lumilipas, ang mga lider ng SBSI ay papalapit sa sukdulan ng walang hanggang paghukom—isang katotohanan na hindi na kayang takasan ng mga Agilang ito

Full video: