Cooking Show sa Court: Ang Kontrobersyal na Laban ng Thailand at Indonesia na Nag-iwan ng Latay sa Sportsmanship NH

Sa mundo ng palakasan, ang pagkatalo ay bahagi na ng laro. Ngunit kapag ang pagkatalo ay hindi bunga ng kakulangan sa galing kundi dahil sa mga kaduda-dudang desisyon ng mga opisyal, dito na nagsisimula ang gulo. Ito ang kasalukuyang mainit na usapin sa Southeast Asian sports community matapos ang naganap na tapatan sa pagitan ng Thailand at Indonesia. Ang itinuturing na sanang “clash of titans” sa volleyball ay nauwi sa bansag na “Cooking Show,” kung saan ang integridad ng laro ay naging mitsa ng matinding debate sa social media.

Mula sa simula ng laban, ramdam ang tensyon sa pagitan ng dalawang koponan. Ang Indonesia, na kilala sa kanilang determinasyon at bilis, ay pumasok sa court bitbit ang pangarap na talunin ang higanteng Thailand. Gayunpaman, sa pag-usad ng mga set, napansin ng mga miron at maging ng mga analyst ang tila pagkiling ng mga tawag ng referee pabor sa mga Thai. Hindi lamang ito usapin ng isang maling pito; ito ay naging serye ng mga desisyon na unti-unting kumitil sa momentum ng mga Indonesian players.

Ang pinaka-kontrobersyal na bahagi ng laban ay ang mga “judgement calls” na hindi pabor sa Indonesia sa mga krusyal na sandali. Sa mga pagkakataong dapat ay puntos ng Indonesia dahil sa touch-out o ball-in, ang desisyon ay pabor sa Thailand. Kitang-kita sa mukha ng mga manlalarong Indonesian ang pagkadismaya. Ang ilan ay napatigil na lamang, habang ang iba ay sinubukang i-apela ang mga tawag, ngunit tila naging bingi ang mga opisyal sa kanilang mga hinaing.

Ano nga ba ang ibig sabihin ng “Cooking Show” sa konteksto ng sports? Ito ay isang terminong ginagamit kapag ang resulta ng isang laban ay tila nakaplano na o “niluto” na bago pa man matapos ang oras. Sa mata ng mga fans, hindi lamang Thailand ang kinalaban ng Indonesia kundi pati na rin ang mga taong dapat ay tagapangalaga ng hustisya sa loob ng court. Ang ganitong mga insidente ay hindi lamang nakakasira sa reputasyon ng mga referee kundi nagbibigay din ng mantsa sa tagumpay ng nanalong koponan. Bagaman magaling ang Thailand, ang mga ganitong hinala ng pandaraya ay nag-aalis ng kinang sa kanilang pagkapanalo.

Hindi nagtagal at sumabog ang galit ng mga fans sa iba’t ibang social media platforms. Sa Facebook at X (dating Twitter), mabilis na kumalat ang mga video clips ng mga “questionable calls.” Ang damdamin ng nakararami ay iisa: ang sportsmanship ay tila isinantabi para sa interes ng host country o ng mas maimpluwensyang koponan. Marami ang nagtatanong, nasaan na ang Video Check system? Bakit tila hindi ito nagamit nang tama o bakit hindi nito naitama ang mga maling desisyon?

Sa perspektibo ng mga manlalaro, ang ganitong karanasan ay labis na nakaka-demoralize. Ang bawat atleta ay nagsasanay ng ilang buwan, nagsasakripisyo ng oras sa pamilya, at ibinibigay ang lahat ng lakas para lamang itaas ang bandila ng kanilang bansa. Ngunit sa isang iglap, ang lahat ng pagod na ito ay tila nawawalan ng saysay kapag ang laro ay hindi na nagiging patas. Ang Indonesia ay lumaban nang buong puso, ngunit mahirap talunin ang kalaban kung ang mismong referee ang nagiging hadlang sa iyong bawat puntos.

Mahalagang tingnan ang mas malawak na epekto nito sa sports sa Southeast Asia. Kung magpapatuloy ang ganitong mga insidente ng “cooking show,” mawawalan ng tiwala ang mga fans at mga investors sa ating mga liga. Ang esensya ng kompetisyon ay ang pag-alam kung sino ang pinakamagaling sa ilalim ng pantay na panuntunan. Kapag ang panuntunang ito ay nabaluktot, nawawala ang respeto ng mundo sa ating antas ng palakasan.

Sa huli, ang laban ng Thailand at Indonesia ay magsisilbing isang paalala na ang teknolohiya sa sports, gaya ng video challenge, ay dapat gamitin nang may katapatan. Hindi sapat na mayroon tayong mga kagamitan kung ang mga tao sa likod nito ay may kinikilingan. Ang panawagan ng karamihan ay isang malalimang imbestigasyon at mas mahigpit na panuntunan para sa mga opisyal ng laro.

Bagaman tapos na ang laban at naitala na ang score, ang sugat na iniwan nito sa mga fans ng Indonesia at sa mga mahilig sa volleyball ay hindi madaling maghihilom. Ang sports ay dapat maging tulay ng pagkakaibigan at pagkakaisa, hindi dahilan ng pagkakawatak-watak dahil sa hinala ng pandaraya. Sa susunod na pagkakataon, nawa’y ang galing ng mga manlalaro ang siyang mangibabaw, at hindi ang mga “chef” na nagluluto ng resulta sa likod ng mga pito.

Ang kaganapang ito ay isang hamon sa lahat ng sports governing bodies sa rehiyon. Panahon na upang linisin ang sistema at ibalik ang tunay na diwa ng patas na laban. Dahil sa dulo ng araw, ang tunay na kampeon ay ang siyang nananalo nang may dangal, at ang tunay na talo ay ang siyang kailangang mandaya para lamang makuha ang korona.