Sa mundong puno ng glamour at spotlight, ang apelyidong “Pacquiao” ay tila nagsisilbing selyo ng karangalan, kayamanan, at tila isang buhay na walang bahid ng paghihirap. Ngunit para sa 21-anyos na si Eman Bacosa Pacquiao, anak ng Pambansang Kamao na si Manny Pacquiao sa kaniyang dating si Joanna Bacosa, ang pagdadala ng sikat na apelyidong ito ay naging isang dalawang-talim na espada—nagbigay ito ng identity, ngunit nagdulot din ng matinding pagsubok, bullying, at isang malalim na pakiramdam ng pangungulila.

Sa isang madamdamin at tell-all na panayam sa Kapuso Mo, Jessica Soho, buong tapang na ibinahagi ni Eman ang kaniyang personal na kuwento. Inilabas niya ang mga sugat na matagal nang nakatago—mula sa kaniyang maagang pag-mature, ang pang-araw-araw na bullying na kaniyang dinanas, hanggang sa kaniyang taos-pusong panalangin sa Diyos na makasama lamang ang kaniyang ama. Ang kaniyang salaysay ay hindi lamang kuwento ng isang celebrity son, kundi isang malalim at relatable na paglalarawan ng resilience sa gitna ng broken family dynamics at childhood trauma na dulot ng fame.

Ang Anino ng Karangalan: Paglaki sa Distansiya

Si Eman Bacosa Pacquiao ay lumaki sa piling ng kaniyang ina, si Joanna Bacosa. Sa kabila ng distansya at komplikadong sitwasyon, naging malinaw na sa kaniya ang kaniyang pinagmulan. Ayon kay Eman, ang katotohanan tungkol sa kaniyang ama ay hindi itinago sa kaniya .

“Simula bata pa ako, kilala ko na po na daddy ko si Manny Pacquiao,”  pag-amin ni Eman sa panayam. Ang kaniyang ama ay isang living legend, isang icon na sinasamba sa buong mundo, at ang pagiging anak niya ay nagdulot ng pride sa kaniya, ngunit kasabay nito ay nagbigay din ng disadvantage na hindi niya inasahan . Ang karangalang dala ng apelyido ay tila nag-akit ng negatibong atensiyon sa kaniya habang siya ay bata pa, at ito ang naging ugat ng kaniyang malaking pagsubok—ang pambubully.

Araw-Araw na Tumatakas: Ang Pait ng Bullying

Ang pinakamasakit na bahagi ng paglalahad ni Eman ay ang kaniyang kuwento ng pang-araw-araw na pambubully. Ang kaniyang school life, na dapat sana ay puno ng katuwaan at pag-aaral, ay napuno ng takot at survival mode.

Tinanong ni Jessica Soho kung bakit siya binu-bully, at ang sagot ni Eman ay direktang tumama sa esensya ng kaniyang problema: “Kasi anak siya ni Pacquiao.”  Ang kaniyang pagkakakilanlan, na dapat sana ay kaniyang source of strength, ay naging kaniyang liability. Ang sitwasyon ay naging napakahirap para sa maliit na batang lalaki na kailangang humarap sa gang-up ng mga bully .

Inilarawan ni Eman ang kaniyang karanasan na puno ng pag-iingat at desperasyon. Napilitan siyang magplano ng kaniyang riles ng pagtakas para lang maiwasan ang mga nanggigipit.

“Kasi anak daw ako ni Manny Pacquiao. Tapos minsan sasabihin nila, ‘Tara, suntukan tayo.’ Pero paglabas ko ng gate, wala na. Bubugbugin na nila ako. Araw-araw po ‘yon. Minsan tatakas po ako sa likod ng paaralan para maiwasan ko sila,” pagbahagi ni Eman.

Ang mga salitang ito ay nagpapakita ng isang bata na araw-araw na nakikipaglaban hindi sa ring, kundi sa gate ng paaralan—isang larawan ng childhood trauma na matagal nang dinala. Ang bullying ay hindi lamang pisikal; ito ay emosyonal na pinsala na nag-iwan ng scars sa kaniyang self-worth at pagtingin sa sarili. Ito ay isang malakas na paalala na ang fame ay may kaakibat na pressure na hindi lamang nararamdaman ng celebrity kundi pati na rin ng kaniyang mga anak. Ang kaniyang desisyon na pasukin ang boxing sa edad na siyam sa isang fiesta sa Tagum, Davao , ay tila isang paraan upang maging tough at harapin ang kaniyang mga bully—isang nakakagimbal na defense mechanism.

Ang Maagang Pag-mature at Pagsasawalang-Kibo

Sa kabila ng mga pisikal at emosyonal na hirap na kaniyang dinanas, ipinahayag ni Eman ang isang maturity na hindi pangkaraniwan sa kaniyang edad. Ito ay bunga ng komplikadong sitwasyon ng kaniyang mga magulang at ang high-profile na estado ng kaniyang ama .

“Nung maliit pa po ako, naintindihan ko na ang sitwasyon. Maaga po akong na-mature sa mga nangyayari sa buhay. Naiintindihan ko po na meron siyang sariling pamilya kaya hindi na ako nagtanong,”  pag-amin ni Eman.

Ang kaniyang pag-unawa sa sitwasyon nina Manny at Jinky Pacquiao ay nagbigay sa kaniya ng isang burden—ang pagpili na huwag nang magtanong o mag-imbita ng conflict. Ito ay isang silent sacrifice ng isang anak, na pinili ang peace of mind ng kaniyang ama sa halip na ang fulfillment ng kaniyang sariling longing. Ang maturity na ito ay nagpapakita ng isang pagkatao na natuto nang mag-survive sa silence at patience.

Gutom, Hirap, at ang Paghahanap ng Pag-ibig

Ang kuwento ni Eman ay hindi lamang tungkol sa emotional struggle; ito ay tungkol din sa tunay na financial hardship na kaniyang dinanas habang lumalaki. Ang paglaki sa anino ng isang multi-millionaire na ama ay taliwas sa reality na kaniyang naranasan.

“Hindi po naging madali talaga. Tiniis ko ang gutom, hirap, financial problems,”  paglalahad ni Eman, na nagpapakita na ang kaniyang pagkabata ay puno ng challenge na pangkaraniwan sa marami ngunit unthinkable para sa anak ng isang icon.

Bagamat kinikilala niya ang paminsan-minsang tulong na ibinigay ni Manny, ang emotional distance at ang material insufficiency ay nag-iwan ng matinding epekto sa kaniya. Nang matapos ang relasyon nina Joanna at Manny, lalo siyang nasaktan.

Ang kaniyang damdamin bilang isang bata ay puno ng galit at inggit. Naiinggit siya sa ibang bata, lalo na tuwing Father’s Day, na nakikita nilang kasama ang kanilang mga papa. Ang Father’s Day ay naging simbolo ng emotional wound na kaniyang dinala.

Ang pinakamatindi ay ang kaniyang taos-pusong panalangin: “I’ve always long for my father’s love ever since I was a child. I barely know him. Sabi ko, ‘Lord, sana makasama ko man lang siya ng buong araw o kahit saglit lang nung bata pa ako,’”  pagtatapos ni Eman.

Ang dasal na ito ay hindi para sa yaman o katanyagan, kundi para sa isang simpleng araw ng pagmamahal at atensiyon mula sa kaniyang ama. Ito ang climax ng kaniyang emotional journey—ang paghahangad ng isang bagay na priceless ngunit unattainable sa kaniyang childhood.

Ang Pagsilang ng Bagong Fighter

Sa kabila ng mga pagsubok, ginamit ni Eman Bacosa Pacquiao ang kaniyang struggle bilang fuel sa kaniyang karera. Sa edad na 21, siya ay isa nang boxer, sinusundan ang mga yapak ng kaniyang ama. Ang kaniyang boxing ay hindi lamang career; ito ay therapy at redemption.

Ang pagharap niya sa kaniyang bully sa kaniyang unang laban  ay nagpapakita ng kaniyang fighting spirit. Kahit pa natalo siya, ang act ng pagharap sa bully ay nagbigay sa kaniya ng sense of victory at empowerment. Ang ring ay naging kaniyang refuge at proving ground—ang lugar kung saan siya ay si Eman, at hindi lamang “anak ni Manny Pacquiao.” Dito niya hinahanap ang self-worth na kinuha sa kaniya ng bullying at pangungulila.

Ang kaniyang kuwento ay isang matibay na paalala sa lahat ng public figure at magulang na ang legacy ay hindi lamang tungkol sa kung ano ang nakikita sa ring o sa spotlight, kundi tungkol din sa epekto nito sa buhay ng mga taong pinakamalapit sa kanila. Ang parental responsibility ay lumalampas sa financial support; ito ay tungkol sa emotional presence at love na hindi kayang bilhin ng salapi.

Si Eman Bacosa Pacquiao ay patunay na sa kabila ng lahat, nananatili siyang proud sa kaniyang ama. Ngunit ang kaniyang laban ay hindi lamang para sa apelyido o karangalan; ito ay isang laban para sa sarili, identity, at ang paghahanap ng kapayapaan sa gitna ng matinding trauma at pangungulila. Ang kaniyang kuwento ay isang monument sa resilience ng tao, at isang panawagan na maging mas sensitive at mapagmahal ang lipunan sa mga batang lumalaki sa anino ng fame at komplikasyon. Ang kaniyang boxing career ay magsisilbing testament—hindi na siya tatakas, kundi lalaban.